The contract สัญญาป่วนชวนมารัก

The contract สัญญาป่วนชวนมารัก

last update최신 업데이트 : 2026-01-03
에:  มี่เยี่ยน연재 중
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
121챕터
720조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

ใครจะเชื่อว่าหญิงสาวหน้าตาสะสวยอย่าง “คาริสา” จะยังครองความเป็นโสดมาจนทุกวันนี้ บางคนบอกว่าเธอมาตรฐานสูงเกินไป บางคนบอกว่าเธออาจจะเคยเจ็บช้ำจากความรักจนเข็ดขยาด แต่เหล่าเพื่อนสนิทต่างคิดไปในทางเดียวกันว่าเธอกำลังรอ “คนไกลบางคน” เธอมั่นใจว่าไม่ได้ยึดติดกับคำสัญญาที่ให้ไว้กับ “กฤษณ์” เพื่อนชายคนสนิทที่คิดไม่ซื่อ ทว่าเด็กหนุ่มที่ปรากฏในความฝันบ่อยครั้ง กับสัญญาแต่งงานเด็กเล่นเมื่อสิบปีก่อนที่ยังอยู่ในกรอบรูปวันปัจฉิมนิเทศน์ที่ผนัง กลับคอยย้ำเตือนให้เธอไม่อาจลืมเขาได้สักวัน จนกระทั่ง...เขามายืนอยู่ตรงหน้าเธอพร้อมเอ่ยทวงสัญญาด้วยสีหน้าจริงจัง

더 보기

1화

ตอนที่1 บทนำ

Nina a découvert que son mari, Louis, la trompait.

Avec une jeune étudiante.

Aujourd’hui, c’était son anniversaire. Elle avait passé l’après-midi à préparer un bon dîner pour lui. Mais alors qu’elle s’affairait encore en cuisine, une notification a retenti sur le téléphone qu’il avait laissé à la maison.

Ding.

Un message d’une certaine étudiante :

« Je me suis cognée en récupérant le gâteau... Ouille... Ça fait tellement mal. »

En pièce jointe, une photo.

Pas de visage, juste une paire de jambes.

Des bas blancs légèrement remontés, des petites chaussures noires à bout rond, et une jupe d’étudiante bleu et blanc retroussée juste assez pour révéler des cuisses longues et fines, d’une sensualité indécente.

Les genoux, blancs et délicats, sont bel et bien rougis par un choc.

Une jeunesse éclatante. Une peau lisse et parfaite. Un ton mi-enfantin, mi-séducteur.

On disait que les hommes d’affaires, une fois qu’ils réussissaient, raffolaient de ce genre de femmes...

Nina a serré le téléphone si fort que ses phalanges ont blanchi.

Ding.

Un autre message.

« M. Bernard, retrouvons-nous à l’Hôtel Rodolphe ce soir... Je veux fêter ton anniversaire. »

L’anniversaire de Louis.

Et sa maîtresse lui préparait une surprise.

Nina a attrapé son sac et est sortie en trombe.

Elle devait voir ça de ses propres yeux.

Elle voulait savoir... qui était cette fille.

Lorsqu’elle est arrivée devant l’Hôtel Rodolphe, elle s’apprêtait à entrer quand elle a aperçu... ses parents.

Surprise, elle s’est approchée :

« Papa, Maman ? Qu’est-ce que vous faites ici ? »

Pascal et Marie Leroy ont échangé un regard furtif, visiblement mal à l’aise.

« Euh... Nina, ta sœur est rentrée au pays. On l’a accompagnée ici, » a expliqué son père d’un ton hésitant.

Chloé ?

Un mauvais pressentiment lui a tordu les entrailles.

Instinctivement, Nina a tourné la tête vers la grande baie vitrée de l’hôtel... et son cœur s’est figé.

De l’autre côté de la vitre, dans le hall illuminé, Chloé était là.

Portant exactement la même tenue que la fille sur la photo.

Un frisson glacial a parcouru son échine.

Ainsi donc, l’étudiante qui couchait avec Louis... n’était autre que sa propre sœur.

Chloé Leroy, la "rose de Merville", la fille que toute la ville admirait. Son corps parfait, ses jambes légendaires, qui faisaient fantasmer des centaines d’hommes...

Et maintenant, ces mêmes jambes avaient séduit son propre beau-frère.

Nina aurait voulu rire. C’était grotesque.

Elle a tourné la tête vers ses parents et a lancé d’une voix froide :

« J’imagine que je suis la dernière à l’apprendre. »

Pascal a eu un sourire gêné :

« Nina... Louis ne t’a jamais aimée. »

Marie a renchéri aussitôt :

« Oui, ma chérie. Tu sais combien de femmes rêveraient d’être à ta place ? Plutôt que de le laisser à une inconnue, autant qu’il revienne à ta sœur. »

Les poings de Nina se sont crispés.

« Papa, Maman... Je suis votre fille moi aussi ! »

Elle a brusquement fait demi-tour, prête à s’en aller, mais la voix tranchante de Marie l’a retenue :

« Nina, dis-moi la vérité. Est-ce que Louis t’a déjà touchée ? »

Ses pas se sont arrêtés nets.

Pascal, lui, a enfoncé le clou sans la moindre hésitation :

« Ne te fais pas d’illusions, Nina. Louis et Chloé ont toujours été faits l’un pour l’autre, tout le monde le savait. S’il n’avait pas eu cet accident qui l’a laissé dans le coma, vous ne seriez jamais mariés. On t’a juste placée là pour le remplacer. »

Marie l’a toisée de la tête aux pieds, le regard empli de mépris :

« Regarde-toi. Trois ans de mariage, et tu n’es rien d’autre qu’une femme au foyer qui gravitait autour de son mari. Pendant ce temps, Chloé est devenue danseuse étoile. Une véritable étoile contre un vilain petit canard... Avec quoi comptes-tu rivaliser ? Tu devrais juste rendre Louis à Chloé. »

Chaque mot s’est enfoncé dans le cœur de Nina comme une lame acérée.

Les yeux brûlants de larmes, elle a tourné les talons et s’est éloignée sans un mot.

Lorsqu’elle est rentrée à la villa, la nuit était déjà tombée.

Elle avait donné congé à Sophie pour la soirée, et la maison était plongée dans le noir, froide et vide.

Dans la pénombre, elle s’est assise seule à la table du dîner.

Les plats qu’elle avait préparés avec amour étaient déjà froids.

Devant elle, le gâteau d’anniversaire qu’elle avait soigneusement décoré.

Sur le glaçage, quelques lettres tracées à la main :

« Joyeux anniversaire, mon amour. »

Ces mots lui ont soudain paru insoutenables, presque douloureux à regarder.

Tout comme elle. Tout comme ce mariage. Un immense... et cruel... mensonge.

Louis et Chloé ont toujours été considérés comme le couple parfait du milieu mondain. Tout le monde savait que la "rose de Merville", Chloé, était la femme que Louis chérissait le plus.

Mais il y a trois ans, un terrible accident de voiture a laissé Louis dans le coma... et Chloé a disparu du jour au lendemain.

C’est à ce moment-là que la famille Leroy a ramené Nina de la campagne pour la forcer à épouser cet homme plongé dans un état végétatif.

Quand elle a appris qu’il s’agissait de Louis, son Louis, celui qu’elle avait toujours aimé, elle a accepté ce mariage sans la moindre hésitation.

Pendant trois ans, elle l’a soigné sans relâche. Elle ne sortait pas, ne voyait personne, n’avait plus de vie sociale. Toute son existence tournait autour de lui.

Et finalement, grâce à elle, il s’est réveillé.

Nina a sorti un briquet et allumé une bougie.

À travers la faible lueur, son reflet est apparu dans le miroir en face d’elle.

Elle a vu une femme terne, enfermée dans une robe noire et blanche, austère et sans éclat. Une épouse effacée, dépourvue du moindre attrait.

Et pendant ce temps, Chloé était devenue danseuse étoile, rayonnante, magnifique, vivante.

Elle était le vilain petit canard. Chloé était le cygne blanc.

Maintenant que Louis s’était réveillé, il était retourné auprès de son cygne blanc, la femme qu’il avait toujours aimée. Et il avait laissé derrière lui le vilain petit canard.

Trois ans... pour rien.

Elle s’était sacrifiée, mais au final, ce n’était qu’un délire sentimental de sa part.

Louis ne l’a jamais aimée. Mais elle, elle l’a aimé de tout son être.

On dit toujours que, dans une relation, celui qui aime en premier est toujours le perdant.

Aujourd’hui, Louis lui a infligé une défaite totale.

Les yeux embués de larmes, Nina a soufflé la bougie.

L’obscurité a englouti la villa une fois de plus.

Soudain, dehors, deux phares ont illuminé la nuit.

Une Rolls-Royce Phantom a traversé l’allée à toute vitesse avant de s’arrêter sur le gazon.

Les cils de Nina ont légèrement tremblé. Il était revenu.

Elle avait cru qu’il ne rentrerait pas ce soir.

Très vite, la porte de la villa s’est ouverte. Une silhouette élancée, imprégnée de l’air frais et humide de la nuit, a fait irruption sous ses yeux.

Louis était rentré.

La famille Bernard a toujours été une lignée de prestige à Merville. En tant qu’héritier, Louis possédait un talent commercial hors du commun. À 16 ans, il avait déjà obtenu deux diplômes de l’Université Havré. Plus tard, il a fondé sa première entreprise et l’a introduite en bourse sur la Rue Valadon, faisant sensation dans le monde des affaires. Puis il était rentré au pays pour prendre les rênes de l’empire familial, devenant le plus puissant magnat de Merville.

Il a traversé la pièce d’un pas assuré, sa voix grave et magnétique résonnant dans le silence :

« Pourquoi tu n’as pas allumé la lumière ? »

Clac.

Sans attendre sa réponse, il a tendu la main et a allumé l’interrupteur mural.

La lumière soudaine a agressé les yeux de Nina, qui les a fermés une fraction de seconde avant de les rouvrir pour le regarder.

Louis portait un costume noir sur-mesure, élégant et parfaitement ajusté. Son visage sculpté, sa prestance froide et hautaine, son charisme inné... Il était l’homme qui hantait les rêves de toutes les jeunes filles de l’élite.

Nina l’a fixé.

« Aujourd’hui, c’est ton anniversaire. »

Mais le visage de Louis n’a montré aucune émotion. Il a simplement jeté un regard désinvolte à la table dressée avant de lâcher froidement :

« La prochaine fois, ne perds pas ton temps. Je ne fête pas ce genre de choses. »

Nina a esquissé un sourire, ses lèvres rouges s’étirant doucement :

« Tu ne fêtes pas ces choses-là... ou tu ne veux pas les fêter avec moi ? »

Louis a tourné la tête vers elle, mais son regard est resté distant, indifférent.

« Pense ce que tu veux. »

Puis il a repris sa marche et s’est dirigé vers l’escalier.

Il avait toujours été comme ça avec elle.

Peu importe à quel point elle essayait... elle n’arrivait pas à réchauffer son cœur glacé.

Nina s’est levée et l’a observé, son dos droit et majestueux, sa silhouette froide qui s’éloignait encore une fois.

Alors, elle a parlé d’une voix claire et posée :

« Aujourd’hui, c’est ton anniversaire. Je voulais t’offrir un cadeau. »

Louis n’a pas ralenti, ne s’est pas retourné.

« Je n’ai pas besoin de cadeau. »

Nina a ri doucement.

Ses lèvres se sont légèrement étirées dans un sourire presque imperceptible.

Puis, elle a prononcé d’une voix tranquille :

« Louis, divorçons. »

Son pied venait de fouler la première marche de l’escalier... Mais soudain, il s’est arrêté net.

Il s’est retourné lentement. Il s'est retourné brusquement. Ses yeux noirs se sont rivés sur elle.
펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
121 챕터
ตอนที่1 บทนำ
บทนำ“...ฉันชอบเธอ”“อะไรนะ”“ริสา ฉันรู้ว่าเธอได้ยิน”“กฤษณ์ แน่ใจนะว่านายไม่ได้เป็นไข้” คาริสาหัวเราะกลบเกลื่อน พร้อมกับยื่นมือออกไป ทำท่าจะแตะหน้าผากของเด็กหนุ่มเพื่อวัดไข้“ไม่เอาน่า ฉันกำลังจริงจังนะ” กฤษณ์เบี่ยงศีรษะหลบหลังมือของคนตัวเล็ก ใบหน้าคมดูเคร่งเครียด ไม่มีแววล้อเล่นสักนิด ท่าทางแบบนี้ทำให้เด็กสาวที่นึกว่าเพื่อนแกล้งนิ่งอึ้งไปชั่วขณะผ่านไปเกือบสองนาที คาริสาถึงได้เอ่ยปากทำลายความเงียบระหว่างพวกเขาสองคน “แต่เราเพิ่งจบ ม.ปลาย เองนะ อนาคตก็ไม่รู้จะเป็นยังไง ให้มาคิดเรื่องมีแฟนตอนนี้...ฉันว่าเร็วไปสิบปี”“ได้...สิบปี”“...” คาริสารู้สึกเหมือนตนเองตามอะไรไม่ค่อยทัน“ถ้าสิบปีฉันยังไม่เปลี่ยนใจ แล้วเธอยังไม่มีใคร เรามาแต่งงานกัน” พอมองใบหน้าเกลี้ยงเกลาที่เหมือนจะมีเครื่องหมายคำถามแปะเอาไว้กลางหน้าผาก กฤษณ์จึงขยายความให้ด้วยเสียงดังฟังชัดแต่นั่นกลับทำให้ดวงตาที่กลมโตอยู่แล้วเบิกกว้างขึ้นอีกคาริสาไม่รู้ว่าคนตรงหน้าเป็นบ้า หรืออ่านนิยายน้ำเน่ามากเกินไปกันแน่ แต่นัยน์ตาสีนิลคมเข้มที่ฉายแววจริงจังกลับทำให้เธอไม่กล้าหัวเราะ“ได้...ถ้าถึงวันนี้ในอีกสิบปีข้างหน้า แล้วฉันยังไม่มีใคร
더 보기
ตอนที่2 เลื่อนตำแหน่ง
“ริสา...ริสา ได้ยินพี่หรือเปล่า”สายตาของคาริสาเพ่งไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์ ปลายนิ้วเรียวยังคงกดลงบนแป้นพิมพ์ไม่หยุด ทำให้คนที่ยืนเรียกเธออยู่นานสองนานทางด้านหลัง ตัดสินใจเอื้อมมือไปแตะที่ไหล่ของเจ้าตัวเบา ๆ เพื่อเรียกสติคนถูกทำลายสมาธิสะดุ้งเล็กน้อยก่อนหันกายไปทางตัวต้นเหตุ พอเห็นว่าเป็น ‘นุชนาถ’ ผู้จัดการแผนกล่าม คาริสาก็เอานิ้วแตะบนหน้าจอโทรศัพท์เพื่อหยุดเสียงการประชุมที่อัดเอาไว้แม้ในใจจะขุ่นเคืองที่ถูกขัดจังหวะการทำงาน แต่ดวงหน้าอ่อนหวานกลับไม่ปรากฏร่องรอยของความไม่พอใจ“ขอโทษนะคะพี่นุช ริสากำลังเขียนรายงานการประชุมของเมื่อเช้าอยู่ พอดีคุณศรุตต้องการด่วนค่ะ” คาริสาอธิบาย พลางส่งยิ้มอย่างน่ารักที่ใครเห็นก็โกรธเธอไม่ลงออกไป“ไม่เป็นไรจ้ะ” นุชนาถใจอ่อนยวบ“ว่าแต่พี่นุชมีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่าคะ ถึงได้มาหาริสาที่โต๊ะด้วยตัวเองแบบนี้” คาริสาเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ เพราะโดยปกติแล้วนุชนาถควรเรียกเธอไปพบที่ห้องทำงานส่วนตัวด้านใน“พี่เพิ่งกลับจากห้องท่านประธาน แล้วมีเรื่องที่จะแจ้งเราพอดี อีกอย่าง ถ้าริสาไม่ลืม ตรงนี้เป็นทางผ่านไปห้องทำงานของพี่นะ”“อ๋อ! ใช่...ทางผ่านจริง ๆ ด้วย” คาริสาเอ่
더 보기
ตอนที่3 จะลองดู
“การหาเลขาสักคนไม่ใช่เรื่องง่ายเลย จะรับสมัครสุ่มสี่สุ่มห้าก็ไม่ได้ นอกจากต้องใช้ภาษาจีนและภาษาอังกฤษได้ในระดับดี คนคนนั้นต้องซื่อสัตย์ สามารถเก็บความลับของบริษัทได้ ด้วยคุณสมบัติเหล่านี้ คุณพรรณเขาถึงเลือกเรามาให้พี่ยังไงล่ะ”“คุณพรรณเสนอชื่อริสาเองจริง ๆ เหรอคะ” คาริสาถามย้ำอีกหน แต่น้ำเสียงอ่อนลงมาก เพราะที่ผ่านมาศรุตไม่เคยโกหกเธอเลยสักครั้ง“ริสาก็น่าจะรู้จักพี่ดี พี่คงไม่เสี่ยงให้งานเสียหาย เพียงเพราะความสัมพันธ์ส่วนตัว แน่นอนว่าถ้าเราไม่ผ่านทดลองงาน พี่ก็คงต้องให้ฝ่ายบุคคลเฟ้นหาคนที่เหมาะสมกว่ามาทำหน้าที่นี้แทน” แม้มุมปากจะปรากฏรอยยิ้มน้อย ๆ แต่แววตาของศรุตกลับจริงจังเป็นที่สุด ทำให้คาริสารู้สึกว่าทั้งหมดคือความจริง“แต่ริสาไม่ได้จบด้านเลขานุการโดยเฉพาะนะคะ” ริมฝีปากสีชมพูยังคงส่งคำท้วงติงออกมาอีกหน“ถ้าคนที่ได้เกียรตินิยมอันดับสองอย่างเราจบสายตรงมาตั้งแต่แรก พี่กับคุณพ่อคงไม่ปล่อยเราไปทำงานในแผนกล่ามให้เสียเวลาหรอก ริสา...พี่เชื่อว่าเรารับมือได้” ศรุตให้ความเชื่อมั่นกับเธอด้วยน้ำเสียงมั่นคงหนักแน่น“ก็ได้ค่ะ ริสาจะลองดู” หลังจากนิ่งคิดถึงเหตุผลทั้งหมดอยู่ครู่หนึ่ง คาริสาก็เลือก
더 보기
ตอนที่4 ใครจะจับใคร ไม่มี้!
กลางเดือน ดีที่เลยไตรมาสแรกของปีมาแล้ว ทำให้คาริสาเคลียร์งานที่คั่งค้างอยู่ทั้งหมดได้อย่างรวดเร็วหลังจากประกาศฉบับนี้ถูกปิดบนบอร์ด และอีเมลจากส่วนกลางส่งตรงถึงทุกคนอย่างเป็นทางการ เพื่อนร่วมงานในแผนกล่ามส่วนใหญ่ต่างเข้ามาแสดงความยินดีกับคาริสาตามปกติ แต่หนิงกับกุ้งเพื่อนสาวที่สนิทกับเธอกลับตื่นเต้นแทนเจ้าตัวเป็นการใหญ่ เพราะศรุตเป็น CEO รูปหล่อ ขวัญใจสาว ๆ ทั้งในและนอกบริษัท อีกอย่างเมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อน พวกเธอสองคนดันพบเห็นคาริสานั่งกินข้าวกับศรุตในร้านอาหารบนห้างสรรพสินค้าดังเข้าโดยบังเอิญ จากเหตุการณ์นั้นสองสาวจึงตัดสินไปว่า การเลื่อนตำแหน่งหนนี้ของเพื่อนคนสวยต้องมีวาระซ่อนเร้นอย่างแน่นอนทว่าถึงจะคิดแบบนั้น หนิงกับกุ้งก็ไม่คิดเปิดโปงคาริสากับศรุตแต่ประการใด ทั้งยังลุ้นตัวโก่งให้พวกเขาลงเอยกันอีกต่างหาก“ริสา หล่อนทำบุญด้วยอะไร” จู่ ๆ หนิงก็โพล่งออกมา ในระหว่างที่ช่วยคาริสาเก็บข้าวของบนโต๊ะลงกล่อง“ดีจังเลยเนอะ ต่อไปแกจะได้เห็นหน้าเทพบุตรของพวกเราทุกวัน” กุ้งเงยหน้าขึ้น แล้วหันไปมองคาริสาด้วยแววตาซ่อนนัยบางอย่าง แต่พอเห็นอีกฝ่ายทำหน้าเป๋อเหลอ ก็อดให้คำแนะนำเพิ่มเติมไม่ได้ “ริสา แ
더 보기
ตอนที่5 ว่าอะไรนะคะ
วันเวลาหลังจากย้ายแผนกผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่ทันไรก็จะครบหนึ่งเดือนแล้ว คาริสาพบว่างานเลขาส่วนตัวของศรุตไม่ได้ยาก แต่ก็ใช่ว่าจะเรียบง่าย สิ่งที่ต้องมีคือสติและความจำอันเยี่ยมยอด ซึ่งต้องขอบคุณที่เธอไม่ขาดสิ่งเหล่านี้ อีกทั้งนันทิยาก็เป็นครูสอนงานที่ดี แม้คาริสาจะบกพร่องและทำผิดพลาดไปบ้าง ก็ไม่เคยตีหน้ายักษ์ใส่เลยสักครั้ง ส่วนศรุตก็ทำตัวเป็นเจ้านายไปตามปกติ ไม่ได้แสดงท่าทีหรือดูแลเธอเป็นพิเศษ นับว่าพี่ชายเลี้ยงของเธอค่อนข้างรู้งาน เลยไม่มีสาว ๆ ที่หมายปองเขามาเขม่นเธออย่างที่กลัวแต่ทีแรก ด้วยเหตุนี้การฝึกงานจึงเป็นไปอย่างราบรื่น“ริสา ช่วยเอาเอกสารนี้ไปให้คุณศรุตเซ็นที อ้อ! นี่เป็นเอกสารด่วนนะ รู้ใช่ไหมว่าต้องทำยังไง”“สบายมากค่ะพี่นัท” คาริสาเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มสีดำมา แล้วลุกขึ้น เดินเข้าไปภายในห้องทำงานของศรุตพอเห็นหน้าพี่ชายเลี้ยงก็ยิ้มหวาน วางเอกสารลงตรงหน้าเขาอย่างนุ่มนวล แล้วส่งสายตารอคอย“เอกสารด่วนละสิ”“แหม...ถ้าพี่ศรุตไปเป็นพ่อหมอ ต้องดังแน่ ๆ”“ความจริงริสาไม่ต้องใช้มุกเอาใจเจ้านายตามแบบฉบับคุณนัทก็ได้ ยังไงพี่ก็ไม่กินหัวเราหรอก”“แหะ ๆ ก็ไม่ใช่แบบนั้นหรอกค่ะ หรือพี่ศรุตอยากใ
더 보기
ตอนที่6 ไง...ริสา ยังจำเราได้ใช่ปะ?
รถ BMW X6 สีขาวแล่นเข้าไปจอดบริเวณหน้าร้านอาหารกึ่งผับแห่งหนึ่งในย่านทองหล่ออย่างนิ่มนวล ชายหนุ่มเจ้าของรถสปอร์ตหรูเหลือบสายตาไปยังด้านใน ก่อนหันกลับมามองหญิงสาวที่กำลังปลดเข็มขัดนิรภัยด้วยท่าทางกระตือรือร้น ทั้งที่อีกฝ่ายเพียงแค่มาสังสรรค์กับเพื่อนสมัยเรียน แต่น่าแปลกที่เขากลับรู้สึกไม่สบายใจ เหมือนว่าถ้าวันนี้ปล่อยให้คนน่ารักข้าง ๆ ลงจากรถไป ตนเองจะต้องเสียใจภายหลัง“ขอบคุณพี่ศรุตที่มาส่งริสานะคะ”“ไม่เป็นไรค่ะ ว่าแต่...จะไม่ให้พี่อยู่รอรับจริง ๆ เหรอ”“ไม่ต้องจริง ๆ ค่ะ”“จะว่าไป พี่ก็อยากรู้ว่าคอนโดใหม่ของน้องกุ๊กกิ๊กอยู่ที่ไหน ให้พี่ไปส่งดีกว่านะ” เพื่อกำจัดความว้าวุ่นใจอันไร้ที่มา ศรุตคิดว่ามีเพียงการรับคาริสากลับพร้อมกันเท่านั้นที่จะช่วยได้“ที่แท้ พี่ศรุตก็อยากรู้ว่ายายกุ๊กกิ๊กย้ายไปอยู่ที่ไหนนี่เอง” คาริสาหรี่ตา ทำหน้าเหมือนคนรู้ทัน ศรุตเห็นแบบนี้แล้วแทบจะหงายหลัง เขามั่นใจว่าไม่เคยแสดงอาการคลั่งไคล้ดาราสาวอย่างกีรติกานต์สักหน“มะ...ไม่ใช่สักหน่อย พี่ก็แค่อยากรู้เอาไว้ เผื่อพรุ่งนี้ริสาอยากได้สารถี พี่จะได้ไปรับถูกต่างหาก”“ไม่ใช่ก็ไม่ใช่สิคะ ไม่เห็นต้องตกใจขนาดนั้นเลย” คาริส
더 보기
ตอนที่7 เยี่ยม! เธอจำเขาได้
“เป็นฉันนะ พี่ศรุตเสร็จไปนานแล้ว” อลิสรู้สึกว่าศรุตคือตัวเลือกที่เหมาะสม“แคก ๆ นั่นพี่ชายฉันนะแก” คาริสาแทบสำลัก“แบบพี่ศรุตอะ เขาเรียกพี่ชายร่วมโลก ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดสักหน่อย ดังนั้นกินได้แก...กินได้” อลิสย้ำด้วยน้ำเสียงจริงจังสุด ๆ“บ้า พี่ศรุตเขาไม่เคยจีบฉันสักหน่อย”“แสดงว่าถ้าเขาจีบ ก็ไม่แน่ใช่ปะ” อลิสกระเซ้า“ก็บอกว่าพี่เขาไม่ได้จีบไงเล่า” คาริสายู่ปาก บ่นพึมพำ“โอเค ฉันเชื่อแล้วว่ายายริสามันไม่ได้รอใครจริง ๆ แต่มัน...ซื่อ” นุ่มนิ่มกลืนคำว่าโง่ลงคอ ก่อนยกมือขึ้นคลึงขมับเบา ๆ ท่าทีของศรุตที่มีต่อคาริสา ใครเห็นก็ดูออกว่าเขาไม่ได้คิดกับคาริสาแค่พี่น้องธรรมดา แต่เจ้าตัวกลับไม่รู้เสียอย่างนั้น“เอาละ ๆ ไม่ใช่ฉันไม่เคยสงสัยแบบพวกแก” คาริสาเห็นว่าควรต้องอธิบายบ้างแล้ว“แล้วไง ตอนนี้แกไม่สงสัยแล้ว?” นุ่มนิ่มเลิกคิ้วมองเพื่อนสาวที่กำลังกระดกค็อกเทลเข้าปากย้อมใจ“ก็ฉันหยั่งเชิงดูแล้ว”“หยั่งเชิง?” นุ่มนิ่มเลิกคิ้ว“แคก ๆ แบบว่า ฉันลองอ่อยพี่แกไปน่ะสิ” คาริสารู้สึกคอแห้งอย่างบอกไม่ถูกทันใดนั้นอลิสก็ขึ้นเสียงสูงอย่างตื่นเต้น “เฮ้ย! ไม่เห็นแกเคยเล่า”“นังอลิส...แกอย่าเพิ่งขั
더 보기
ตอนที่8 หรือว่าจะแกล้งไม่สบายแล้วชิ่งดี?
นักร้องเสียงดี เครื่องดื่มรสชาติเยี่ยม รวมไปถึงแสงไฟ ช่วยให้บรรยากาศในร้านดูผ่อนคลายสบายอารมณ์ แตกต่างกับหัวใจของคาริสาที่เต้นถี่ ตอนนี้เธอไม่แน่ใจว่าตัวเองรู้สึกอย่างไรตื่นเต้น? ดีใจ?ไม่ใช่! เธอกำลังตกใจต่างหากตั้งแต่กฤษณ์ย้ายไปอยู่ประเทศอังกฤษก็ไม่เคยกลับมาเมืองไทยอีกเลย ช่วงแรกเขาและเธอติดต่อกันผ่าน MSN และอีเมลเท่าที่เวลาจะอำนวยคาริสาจำได้ว่าตอนนั้นกฤษณ์ต้องปรับตัวอย่างมาก เพราะการเรียนสองภาษาของที่นี่ไม่เพียงพอให้เขารักษาคะแนนระดับท็อปในมหาวิทยาลัยที่นั่นได้ แน่นอนว่าชายหนุ่มไม่พอใจกับเกรดในเทอมแรกสักเท่าไร ด้วยเหตุนี้เขาจึงค่อย ๆ ห่างหายไป สุดท้ายหลังจากคาริสาตัดสินใจเปลี่ยนอีเมล เธอก็ไม่ได้รับข่าวสารใด ๆ จากเขาอีกเลย แม้ต่อมาทั้งสองจะได้กลับมาพบกันในแอปพลิเคชันยอดฮิต แต่เธอก็เพียงกดไลก์ตามรูปภาพและสเตตัสของเขาเท่านั้นแน่นอนว่ากฤษณ์ก็ทำแบบเดียวกันในเมื่อเขาไม่ทักมา คาริสาก็ไม่กล้าจะทักไปแต่นั่นไม่ใช่เหตุผลหลัก ความจริงแล้วเธอไม่อยากให้เขามีปัญหากับสาว ๆ ในแท็กภาพหวานแหววเหล่านั้นต่างหาก ก็แต่ละคนสวยเซ็กซี่ อกสะบึมขนาดนั้น หากหล่อนไปทำให้เสียเรื่อง พ่อคนเนื้อหอมคงเคืองเอา
더 보기
ตอนที่9 แววตาเร่าร้อน
“อ้าว! แล้วมาทำอะไรอยู่ตรงนี้” ดวงตากลมโตกะพริบปริบ ๆ อย่างไม่เข้าใจ“กฤษณ์มาดูว่าริสาหนีกลับไปแล้วหรือยังต่างหาก” เขาก้าวเข้ามาประชิดเธอ แล้วก้มลงกระซิบบอกที่ข้างหู ท่าทางไม่ต่างจากคนรักที่มายืนปลีกวิเวกคุยกันตรงทางเดินเหมือนในซีรีส์“กะ...ก็ต้องเปล่าอยู่แล้ว ไม่เห็นมีเหตุผลที่เราต้องหนีกลับสักหน่อย” คาริสายืนนิ่งราวกับหุ่น การได้มองเขาในระยะที่ใกล้ชิดขนาดนี้ทำให้เห็นรอยยิ้มยียวนแบบคนขี้เล่นอย่างชัดเจน แน่นอนว่าหัวใจที่เต้นแรงอยู่แล้วแทบจะกระดอนออกมา“ก็ดี เพราะถ้าเธอคิดหนี เราคงเสียใจแย่”“เสียใจ? เรื่องอะไร”“นั่นสิ เรื่องอะไรนะ...” นัยน์ตาสีดำสนิทคล้ายมีประกายวาบผ่าน ใบหน้าคมเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย ไม่คล้ายว่าจะเป็นการหยอกเย้า“นี่ อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ” คาริสาเกิดรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมา“ยังแตกตื่นง่ายเหมือนเดิมเลยนะ แต่รู้อะไรไหม นั่นน่ะ มันทำให้ริสาดูน่ารักมากในสายตากฤษณ์” เขาเผยรอยยิ้มที่มุมปาก พลางยื่นมือเข้าไปลูบศีรษะของคนตัวเล็กตรงหน้าเบา ๆ ไม่เหลือท่าทางของเสือที่กำลังจดจ้องเหยื่ออย่างเมื่อครู่เลยสักนิดน่ารักมากในสายตาเขา น่ารักมาก… คาริสาอยากจะกรี๊ด แต่ทำเป็นขึงตาจ้องกลับอย่า
더 보기
ตอนที่10 กฤษณ์จะเสร็จหรือยัง?
[ริสา คือฉัน…จะโทรมาบอกให้แกกลับบ้านไปก่อน แผนเลดี้ไนต์ของเราคงต้องยกเลิกแล้วละ]“เอ๋…เกิดอะไรขึ้น”[คือ…เดี๋ยวสิ ฉันกำลังคุยกับเพื่อน นายรอก่อนไม่ได้หรือไง…]“ว่ายังไงนะ ยายกุ๊กกิ๊ก แกกำลังคุยกับใคร” คาริสามั่นใจว่าประโยคเมื่อครู่ เพื่อนสาวไม่ได้คุยกับตัวเองแน่นอน[พอดี...ฉันมีธุระด่วนน่ะ ต้องขอโทษจริง ๆ นะแก…รู้แล้ว ๆ กำลังจะวางนี่ไง เออ! ไว้ฉันจะเลี้ยงโอมากาเสะไถ่โทษนะยะ]ตรู๊ด ๆ ๆคาริสายังไม่ทันตอบ กีรติกานต์ก็วางสายไปแล้ว แต่จากบทสนทนาเมื่อครู่ หญิงสาวที่เพิ่งถูกเพื่อนลอยแพ ก็พอจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงไม่ได้หัวเสียนักในเมื่อทุกอย่างออกมารูปนี้ ก็มีแต่ต้องหาทางกลับบ้านเองเท่านั้นเนื่องจากไม่อยากตอบคำถามของพัดชา คาริสาจึงเลือกที่จะส่งข้อความไปบอก แล้วเดินตรงออกจากร้านไป แต่ว่าคนบางคนกลับยังตามเธอไม่เลิก“ถ้าเดาไม่ผิด ตอนนี้แผนเก่าเธอล่มแล้ว ทีนี้ให้กฤษณ์ไปส่งได้หรือยัง”“เรากลับแท็กซี่ได้” คาริสาตอบเสียงเรียบ ไม่มีท่าทีจะหันกลับไปมองคนที่เดินเลียบ ๆ เคียง ๆ อยู่ด้านหลัง“มืดค่ำดึกดื่น เป็นผู้หญิงกลับแท็กซี่คนเดียวอันตรายออก ให้กฤษณ์ไปส่งดีกว่านะ”“...อย่าดีกว่า เราเกรงใจ” ความจร
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status