All Chapters of I love you, Sister: Chapter 341 - Chapter 350

-Norman-“Let’s go, Norman!” hinila na ako sa kamay ni Missy pababa ng hagdan. Hindi ko na nagawang magpaalam pa kay Don Facudndo dahil nilampasan na rin nito sina Fernando at Elizabeth at saka dumiretso sa kuwarto ni Savanna.Tapos na ang kasiyahan. Tahimik na ang buong mansyon. Ang mga kasambahay na lamang ang nagpaparoo’t parito para maglinis ng buong kabahayan, pero maya’t maya sila napapahinto sa tuwing sumisigaw si Fernando na kausap pa rin si Elizabeth sa taas.Hindi ko alam kung ano na ang nangyayari sa kuwarto ni Savanna, pero alam kong hindi sya papabayaan ni Jake. Hindi niya hahayaang mapahamak ang babaeng mahal ko.“Ano ba kasing nangyari sa inyo ng babaeng iyon?” tanong ni Missy pagdating namin sa parking lot. “Sabi ko na nga ba’t nandoon ka nung una akong kumatok eh. Napakasinungaling ng babaeng yon! Ako pa ang pinagmukha niyang sinungaling! Ang bababoy nyo! Sa mismong engagement party pa talaga nila ni Jake kayo nag-aanuhan!”Agad na iwinaksi ko ang kamay na hawak nya.

-Norman-“Gago! Huwag kayong sumunod!” nanginginig na sigaw ng lalaking hawak ko sa mga kasama nito nang mapansing sumusunod pa rin sa amin ang dalawa. “Papatayin ako nito, tarantado kayo! Alis na! Umalis na kayo!”“Eh hindi ka namin pwedeng pabayaan!” sigaw ng isang nasa kaliwa ko kanina.“Alis na!” Sigaw ko, bago ko sila pinaputukan ng baril sa mga paa, at wala silang nagawa kung hindi ang magtatakbo palayo.“Si Fernando ba ang nag-utos sa inyo na dukutin ako?” Tanong ko habang hawak ko pa rin sya leeg, at ngayon nga ay nagtatago ulit ako sa likod ng isang malaking puno. Pwede kong gawing panangga ang isang ito.“Sino pa nga ba.” paismid na sagot nito. “Kasalanan mo! Kung hindi mo niloko ang anak niya, hindi sana—”Hindi na nito natapos ang sasabihin dahil may biglang nagpaputok sa amin. Kaagad kong naiwasan ang bala, kaya sa puno ito tumama.Hinugot ko ang baril mula sa aking tagiliran, at nakipagpalitan ako ng putok sa mga kalaban na nagkukubli din sa mga malalaking puno, pero may

-Savanna-“Lolo, anong nangyari?” magdamag akong mulat at hindi mapakali dahil sa sinabi ni lolo na nakita ng mga tauhan niya ang kotse ni Norman na inabandona sa gitna ng maisan. Nakita nilang tadtad ng bala ang sasakyan, at wala na siya sa loob nito. Ang hinala nila ay kinuha siya ng mga tauhan ni Fernando.“Iha, hindi daw si Fernando ang kumuha sa iyong nobyo.” sagot ni lolo habang pinupunasan ang kanyang bibig ng table napkin. “Galing si Jake doon at ang mga tauhan ko ngayon lang, at kinausap ang kanyang tiyo Fernando. Nakasunod daw sa sasakyan nila si Norman kagabi, at bigla na lamang daw itong nawala. Ang akala nila ay bumalik siya dito at baka daw may nakalimutan.”“Lolo, huwag kayong maniwala kay Fernando.” naiiyak na naupo ako sa tabi nya. “Baka itinatago niya lang si Norman. Lolo alam kong nagsisinungaling siya.”“Iyan ang aking aalamin mamaya, apo. Ako mismo ang pupunta sa kanilang bahay.” sagot nito at muling ipinagpatuloy ang pag-inom ng tsaa. “Pero kung wala talaga doon

-Savanna-“Oh my God!” napatutop ako sa bibig ko nang masigurado kong si Kyle nga ang nasa harap ko na nakahiga at walang malay. Kaagad akong lumabas upang muling kausapin ang vet na nakita ko kanina. “Doc!” malakas na tawag ko dito. “Doc!”“Po?” He looked up at me as he finished giving Angel her vaccine, his expression calm but focused.“Where’s the doctor who checked on the patients inside?” I asked frantically, my voice trembling as the questions spilled out one after another. “Kumusta sila? Nabigyan na ba sila ng gamot? Bakit wala pa rin silang malay hanggang ngayon?”My voice trembled as I spoke, and the silence that followed made my heart pound even harder. Hindi siya sumagot kaagad, at ang katahimikan ng paligid ay lalong nagpalakas ng tibok ng puso ko. Gusto kong marinig na ligtas na sila, lalong-lalo na si Kyle, pero sa bawat segundong lumilipas na wala akong naririnig na kasagutan mula sa kanya, lalo lang akong kinakabahan.Siguradong masasaktan si Norman kapag nalaman niya

-Norman-“Norman, kumain ka muna.” kasalukuyan akong sinusubuan ni Missy ng pagkain, pero kahit anong pilit niyang idampi ang kutsara sa bibig ko, hindi ko ito ibinubuka. Pinipigilan ko ang sarili ko, at ayaw kong tanggapin kahit isang subo mula sa kanya. Isa pa, wala din akong gana.Nasa loob na ako ng kanyang kuwarto. Nakaligo na ako kanina sa tulong niya, at nabihisan na rin ako ng malinis na damit. Kahit paano ay nalinis na rin ang mga sugat ko sa braso, sa mukha, at sa buong katawan. Ramdam ko pa rin ang hapdi ng mga galos, sugat at pasa, pero mas matindi ang bigat ng pakiramdam ng pagkakabihag nila sa akin. Dahil nakatali pa rin ang mga kamay at paa ko, pero sa kama na nga lang.“Missy, hindi ako kakain hanggat hindi mo ako pinapakawalan dito.” nagtatagis ang mga bagang na saad ko. Hindi ko maintindihan kung bakit nila ako inilipat dito sa kuwarto nya, pero mas okay sana dahil mas kumportable, kung wala lang si Missy na laging nakabantay sa akin.Hindi rin ako makapag-isip ng m