All Chapters of ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา: Chapter 841 - Chapter 850

ชั่วพริบตานั้น คนชุดดำสี่คนก็โถมเข้าใส่เวินไคเฉิงกับอวิ๋นเจี้ยนเย่พวกเวินไคเฉิงที่คิดว่าตัวเองปลอดภัยแล้วต้องรีบถอยร่นไม่หยุดเคราะห์ดีที่หร่านหมิงไม่ลืมหน้าที่ของตัวเอง ครั้นเห็นว่าพวกเวินไคเฉิงมีอันตรายก็ตะโกนว่า“ยิงธนู ปกป้องใต้เท้าทั้งสอง!”บนหลังคา พลธนูทำการยิงติดต่อกันสามระลอก แม้คนชุดดำสี่คนจะมีวรยุทธเหนือชั้น แต่เมื่อต้องเผชิญกับลูกธนูจำนวนมากขนาดนี้ก็ยังถูกยิงตายไปสองคนอีกสองคนโกรธจัด แกว่งดาบใส่พวกเวินไคเฉิงอย่างบ้าคลั่งโชคดีว่าตอนนี้ หร่านหมิงได้จัดการคนชุดดำที่ขวางทางตัวเองเสร็จเรียบร้อย พุ่งทะยานมาขวางเบื้องหน้าพวกเวินไคเฉิงเขาตวัดหอกยาว บีบให้คนชุดดำต้องหันตัวหลบแต่หร่านหมิงไม่เปิดโอกาสให้พวกเขา ควงหอกยาวหมุนเป็นวงกลม ทุกกระบวนท่ามุ่งจู่โจมไปที่จุดตายแม้ว่าคนชุดดำจะมีวรยุทธกล้าแกร่ง แต่เมื่อต้องเผชิญกับคนจอมพลังแบบหร่านหมิงก็ยังกดดันอยู่ดี ทำได้เพียงถอยร่นไม่หยุด ไม่กล้าปะทะตรง ๆหลังจากโจมตีไปหลายกระบวนท่า ความอดทนของหร่านหมิงก็หมด ตะโกนว่า “หากไม่ใช่เพราะท่านอ๋องสั่งให้เหลือผู้รอดชีวิตไว้ ข้าก็อยากฆ่าพวกเจ้าเหลือเกิน!”ชายชุดดำสองคนได้ยินดังนี้ก็หน้าซ

ทุกคนมีสีหน้าแตกต่างกันไปเมื่อได้ยินดังนี้องค์รัชทายาทกับหลิงเฮ่าหรานมีสีหน้าไม่เข้าใจ อวิ๋นเจี้ยนเย่ขมวดคิ้วแน่นเหมือนกำลังคิดอะไร ส่วนเวินไคเฉิงมีสีหน้าหวาดกลัวฉู่หนิงคอยจับตาดูสีหน้าของทุกคน จากนั้นหันไปมองพวกเวินไคเฉิงแล้วกล่าวช้า ๆ“ข้อสอบถูกเก็บเป็นความลับอย่างดี ตอนแรกมีแค่ข้ากับพระชายาที่รู้ เพิ่งส่งมอบให้พวกท่านก่อนสอบเพียงหนึ่งวัน”“ข้ารู้ว่าพระชายาไม่มีทางแพร่งพรายข้อสอบ ความเป็นไปได้เดียวก็คือพวกท่าน”องค์รัชทายาทฟังแล้วดีใจฉู่หนิงลงมือกับคนของตัวเอง!แบบนี้ก็ดีไปเลย ไม่ว่าจะสืบพบอะไรหรือไม่ อย่างน้อยก็ทำให้ฉู่หนิงมีผู้ช่วยในราชสำนักน้อยลงองค์รัชทายาทหรี่ตาเอ่ยสนับสนุน “น้องสิบแปดพูดถูก พวกเขาสองคนน่าสงสัยที่สุด ทหาร จับกุมพวกเขาไว้!”เจ้าหน้าที่กรมอาญาเข้ามาทันทีแต่ฉู่หนิงกลับโบกมือยิ้มว่า “เสด็จพี่รัชทายาทไม่ต้องรีบร้อน แม้พวกเขาจะน่าสงสัย แต่พวกเราไม่ได้มีหลักฐาน!”“นอกจากนี้ ตอนนี้พวกเราก็ยังไม่รู้ว่าพวกเขาช่วยกันปล่อยข้อสอบ หรือมีผู้ลงมือแค่คนเดียว พวกเราจะปล่อยคนผิดไม่ได้ แต่ก็ห้ามทำร้ายคนบริสุทธิ์เช่นกัน!”องค์รัชทายาทกลอกตามองบน “น้องสิบแปด เจ้าคิดจ

แม้แต่เสนาบดีกรมอาญาหลิงเฮ่าหรานผู้ได้ชื่อว่าไขคดีได้ดั่งเทพก็ยังอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงเพื่อตามหาตัวผู้ทรยศ ฉู่อ๋องถึงกับลงทุนวางแผนขนาดนี้เพื่อล่ออีกฝ่ายออกมาที่สำคัญคือ ทั้งที่เป็นแผนการใหญ่ขนาดนี้ กลับไม่มีผู้ใดล่วงรู้แม้แต่น้อยในสายตาคนนอก ฉู่อ๋องดูจะตกเป็นฝ่ายโดนเล่นงานแต่ในความเป็นจริงแล้ว กลับเป็นฉู่อ๋องต่างหากที่เล่นงานทุกคนกระทั่งฮ่องเต้ก็ยังถูกฉู่อ๋องใช้เป็นเครื่องมือโดยไม่รู้ตัว!คนแบบนี้น่ากลัวมาก!ระหว่างที่หลิงเฮ่าหรานยังคงประหลาดใจ จู่ ๆ อวิ๋นเจี้ยนเย่ก็ถามขึ้นว่า “ท่านอ๋อง ต่อให้ท่านจะให้ฝ่าบาทจับกุมพวกข้า แต่ท่านก็มิอาจสรุปอยู่ดีมิใช่หรือว่าพวกข้าเป็นคนทรยศ?”ฉู่หนิงพยักหน้าตอบด้วยรอยยิ้ม “ถูกต้อง แม้จะนำพวกท่านไปขัง แต่ข้าก็มิอาจสรุปได้อยู่ดี ดังนั้น ข้าถึงได้ปล่อยให้พวกท่านถูกขังอยู่ที่นี่ ไม่เคยแสดงทีท่าว่าจะช่วยเหลือ”“ด้านหนึ่งก็เพราะไม่อยากให้พวกท่านออกไป กลัวว่าพวกท่านจะทำให้การสอบพังลง อีกด้านก็เพราะกำลังรอโอกาส!”อวิ๋นเจี้ยนเย่ถามต่อเมื่อได้ยินถึงตรงนี้ “โอกาสที่ว่าคงหมายถึงมือสังหารกลุ่มนั้นใช่หรือไม่?”ฉู่หนิงหัวเราะและยกนิ้วหัวแม่มือ “ใต้

แต่เวินไคเฉิงไม่ตอบ เขาหันไปมองฉู่หนิงพร้อมกับเอ่ยด้วยสีหน้าสงสัย “ฉู่อ๋อง ก่อนที่ข้าจะบอกว่าคนผู้นั้นเป็นผู้ใด ท่านช่วยตอบคำถามข้าข้อหนึ่งได้หรือไม่”ฉู่หนิงยกยิ้ม กล่าวอย่างราบเรียบว่า “ท่านคงอยากถามว่า เหตุใดข้าจึงเจาะจงเลือกท่านกับใต้เท้าอวิ๋นเจี้ยนเย่มาเป็นรองผู้คุมสอบ แต่ไม่เลือกจางเสวียนกับหลี่ว์ซิวเหวินใช่หรือไม่?”ทั้งสี่คนเคยเป็นเจ้าเมืองสี่แห่งของปิงโจวและเข้ามาทำงานในกรมการคลังพร้อมกัน ทว่าเหตุใดฉู่หนิงจึงเจาะจงเลือกเวินไคเฉิงกับอวิ๋นเจี้ยนเย่มาทำหน้าที่คุมสอบ?เป็นเพราะฉู่หนิงรู้สึกถึงความผิดปกติมาตั้งแต่ต้น หรือเพราะมีเหตุผลอื่น?จุดนี้คงทำให้เวินไคเฉิงรู้สึกคาใจเป็นแน่เวินไคเฉิงเห็นว่าฉู่หนิงเดาใจตัวเองออกก็ผงะเล็กน้อย จากนั้นพยักหน้าว่า “ถูกต้อง นี่เป็นสิ่งที่ข้าอยากถาม”“หรือว่าท่านจะสงสัยข้ามาตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว? มิเช่นนั้นเหตุใดจึงให้ข้าเข้ามาพัวพันกับการสอบครั้งนี้?”“หากข้าไม่ได้เป็นรองผู้คุมสอบ ข้าก็คงไม่มีโอกาสปล่อยข้อสอบ และก็จะไม่เกิดเรื่องราวพวกนี้”ทุกคนฟังแล้วฉุกคิดได้จริงด้วย ในเมื่อฉู่หนิงไม่รู้ว่าผู้ใดเป็นคนทรยศ แต่เหตุใดรองผู้คุมสอบที่เลือก

“ขอบพระทัยท่านอ๋อง ขอบพระทัยท่านอ๋อง!” เวินไคเฉิงน้ำตาไหลพราก รีบคำนับศีรษะขอบคุณฉู่หนิงโบกมือ “เด็ก ๆ นำตัวเขาไปขังในคุก!”สิ้นเสียงคำสั่ง เวินไคเฉิงก็ถูกนำตัวเข้าห้องขังจากนั้น ฉู่หนิงจึงให้คนคุ้มกันอวิ๋นเจี้ยนเย่ไปยังสนามสอบเพื่อตรวจข้อสอบ ส่วนตัวเองเดินทางเข้าวังภายใต้การอารักขาของหร่านหมิงระหว่างทาง หร่านหมิงอดถามไม่ได้ว่า “ท่านอ๋อง เหตุใดท่านจึงปล่อยครอบครัวของเวินไคเฉิง?”ฉู่หนิงยกยิ้มมุมปากก่อนจะตอบอย่างราบเรียบ “สิ่งที่ข้าต้องการคือใจคน ไม่ใช่ความหวาดกลัว นับวันก็ยิ่งมีคนติดตามข้ามากขึ้นเรื่อย ๆ ข้าจะสยบพวกเขาด้วยอำนาจเพียงอย่างเดียวไม่ได้”หร่านหมิงฉีกยิ้ม “ข้า…ข้าไม่เข้าใจ”ฉู่หนิงกลอกตามองบน “ไม่เข้าใจแล้วเจ้าจะถามไปทำไม? ช่างเถอะ พูดกับเจ้าไปก็เสียเวลาเปล่า”จากนั้น ฉู่หนิงก็ควบอาชาเร็วไปยังวังหลวงวังหลวง ตำหนักอิงอู่ใต้ม่านราตรี เปลวเทียนส่ายไหว สะท้อนเงาลงบนใบหน้าเย็นชาที่นั่งอยู่ที่โต๊ะฮ่องเต้ยังไม่เข้าบรรทม กำลังดูแบบแปลนสุสานที่กรมโยธาธิการส่งมาหลังจากใช้เวลาหลายเดือน ในที่สุดกรมโยธาธิการก็วาดแบบสุสานหลวงเสร็จ รอเพียงการอนุมัติก็เริ่มสร้างได้ทันที