ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา

ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา

Oleh:  สายลมไร้กาลเวลาOngoing
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
9.83
28 Peringkat. 28 Ulasan-ulasan
1010Bab
143.9KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ฉู่หนิงทะลุมิติมาเป็นองค์ชายแห่งต้าฉู่ ทว่า องค์รัชทายาทต้องการให้เขาเป็นตัวตายตัวแทน! ท่านหญิงก็ไม่เต็มใจจะแต่งกับเขา! แม้กระทั่งฮ่องเต้ ยังต้องการส่งเขาไปตาย! ดังนั้น ฉู่หนิงจึงทำได้เพียงฝึกฝนกองกำลังอันไร้เทียมทานขึ้นมาเพื่อปกป้องตนเอง! ฮ่องเต้ : ฉู่หนิง องค์รัชทายาทมีอำนาจมากนัก เจ้ามีกำลังพลสองแสนนายในมือ พ่อขอยืมได้หรือไม่? องค์รัชทายาท : น้องสิบแปด พวกเรามาจัดการเสด็จพ่อกันเถอะ แล้วมาแบ่งแผ่นดินกันคนละครึ่ง! ท่านหญิง : พวกเราควรจะเข้าหอกันได้แล้ว

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

Les lumières de l’hôpital me faisaient mal aux yeux.

Elles étaient trop blanches, trop propres, le genre de clarté qui donnait à tout un air déjà terminé. J’étais assise sur la chaise en plastique devant la chambre, l’alliance de maman qui me rentrait dans la paume. L’infirmière me l’avait mise dans la main comme si cela devait me soutenir. Ça n’avait rien changé. Le métal était chaud de ma peau et pourtant, d’une certaine façon, plus froid que le couloir.

J’attendais que quelqu’un revienne dire qu’il y avait eu une erreur.

Personne n’est venu.

Quand je me suis enfin levé, mes jambes ne me semblaient plus appartenir. Le sac à mes pieds était à demi fermé : un pull, un chargeur, les papiers qu’on m’avait dit de garder pour plus tard. Plus tard pourquoi. Il n’y avait plus de plus tard qui inclurait sa voix, ni le son de ses « je vais bien » alors qu’elle n’allait pas bien, ni cette hideuse tasse verte qu’elle refusait de jeter.

Je suis sortie sous la pluie avec un seul sac et un téléphone à six pour cent.

Je n’ai pas choisi de direction. Mon corps a choisi pour moi. Au-delà de l’arrêt de bus. Au-delà de la pharmacie à la croix lumineuse. Au-delà de la rue où notre maison avait encore un sens avant que les avis de la banque n’arrivent dans des enveloppes de plus en plus épaisses. Quand j’ai compris où j’allais, j’étais déjà devant l’immeuble de Maya, trempée de la tête aux pieds, vide d’une façon qui semblait structurelle.

J’ai frappé.

La porte s’est ouverte tout de suite.

Lena ? Les yeux de Maya se sont écarquillés. Oh mon Dieu. Viens ici.

Elle m’a tirée à l’intérieur avant que je puisse parler. La porte a claqué fort derrière moi. L’air chaud m’a frappé le visage mouillé. Ses bras se sont refermés autour de moi aussitôt, une main derrière ma tête, l’autre serrée à ma taille.

Tu trembles, a-t-elle dit contre mes cheveux. Tu es trempée. Qu’est-ce qui s’est passé ?

J’ai essayé de répondre. Seul un son brisé est sorti.

Maya m’a serrée plus fort.  

 Ça va aller. Je t’ai. Respire.

Je n’y arrivais pas. Le sanglot m’a traversé si fort que mes genoux ont failli céder. Elle m’a maintenue debout, nous balançant un peu comme si le mouvement pouvait m’empêcher de me disloquer tout à fait. J’ai agrippé le dos de son t-shirt d’un poing et l’alliance de l’autre. L’eau de pluie et les larmes m’ont coulé dans la bouche.

Je t’ai, a-t-elle encore chuchoté. Tu es en sécurité. Tu es ici.

En sécurité, autrefois, voulait dire maman qui fermait le verrou deux fois. En sécurité, c’était la lumière de la cuisine laissée allumée. En sécurité, ce n’était pas ce couloir étroit et la certitude soudaine que je n’avais plus nulle part où poser mon corps.

Je ne sais pas combien de temps nous sommes restées ainsi. Quand je me suis enfin reculée, mon visage était un désastre de pluie et de larmes.

La voix de Maya est restée douce.  

Assieds-toi. Je vais te chercher des vêtements secs.

Elle m’a guidée jusqu’au canapé. L’appartement sentait la lessive et la bougie qu’elle laissait toujours trop longtemps. Familier. Dangereux dans sa familiarité. Elle a disparu et est revenue avec une serviette, un vieux t-shirt et un pantalon de survêtement à cordon.

Lève les bras, a-t-elle dit tout bas.

Je les ai levés. Elle a retiré le hoodie trempé comme si je pouvais me briser. Le t-shirt sec sentait comme elle, savon, peau, et quelque chose de plus chaud en dessous. Le pantalon était trop long et s’accumulait sur mes pieds. Je me suis assise au bord du canapé et j’ai regardé les lames du plancher.

Maya s’est agenouillée devant moi et a commencé à sécher mes cheveux avec la serviette. Lentement. Avec soin. La façon dont on manipule quelque chose déjà fêlé.

Parle-moi, a-t-elle dit. Qu’est-ce qui s’est passé ?

Maman est partie. Ma voix sonnait faux dans la pièce. C’était ce matin. Et la maison aussi est partie. Ils l’ont déjà vendue. Je suis passée après. La serrure avait été changée.

Ses mains se sont arrêtées une seconde.

Je suis tellement désolée, a-t-elle chuchoté.

Je n’ai pas répondu. Il n’y avait rien à dire.

Elle a fini mes cheveux et s’est rassise sur ses talons, en me regardant. La gentillesse était toujours là, mais autre chose s’était installé en dessous.

J’ai besoin de te dire quelque chose, a-t-elle dit. Et j’ai besoin que tu écoutes.

J’ai levé les yeux vers les siens.

Maya n’a pas détourné le regard.  

Je suis amoureuse de toi depuis qu’on a dix-sept ans. Je t’ai regardée sortir avec des gens qui ne te voyaient jamais. Je me suis tue parce que je croyais avoir le temps. Je n’ai plus le temps.

Mon estomac a chuté.

Je suis lesbienne, Lena. Je l’ai toujours été. Et si tu restes ici, ce ne sera plus seulement en tant qu’amie. Sa voix est restée calme, presque douce, ce qui empirait tout. Je te veux dans mon lit. Je veux te toucher. Je veux que tu arrêtes de faire comme si ce n’était que de l’amitié.

Les mots ont frappé comme une gifle dans une pièce chaude.

Maya

Je n’ai pas fini. Elle n’a pas élevé la voix. Tu n’as nulle part ailleurs où aller. Je le sais. Tu le sais. Alors voici les conditions. Tu restes dans mon lit. Tu me laisses t’avoir. Si tu ne peux pas faire ça, la porte est juste là. Je te laisse jusqu’à demain matin pour décider.

La pluie cognait contre la fenêtre. L’alliance de ma mère me coupait la main assez fort pour que je croie que la peau allait céder.

Je voulais dire qu’elle ne pouvait pas faire ça. Pas ce soir. Pas après l’hôpital. Pas après la serrure changée. La protestation s’est assise dans ma gorge et y est morte, parce que toutes les routes derrière moi s’étaient déjà effondrées et qu’elle le savait.

Je ne… je ne sais pas comment faire ça, ai-je murmuré.

Maya s’est levée. Elle ne m’a plus touchée. Cela aussi semblait délibéré.

 Tu n’as pas besoin de savoir ce soir, a-t-elle dit. Tu dois seulement décider si tu restes.

Elle s’est tournée et a marché vers la chambre. La porte est restée ouverte derrière elle, un rectangle de lumière basse, une invitation en forme d’exigence.

Je suis restée sur le canapé, le bas du survêtement encore humide, les yeux fixés sur la seule sortie qui me restait.

Dehors, derrière cette porte : la pluie, le noir, un téléphone presque mort, pas de clé, pas de lit, plus personne obligé de m’accueillir.

Dedans : la chaleur, des vêtements secs, une femme qui m’avait tenue pendant que je me brisais et qui m’avait ensuite dit exactement ce que mon effondrement valait pour elle.

J’ai pressé l’alliance contre ma bouche et j’ai goûté le métal et la peau.

J’ai pensé à la tasse verte de maman. Aux lettres de la banque. À la façon dont Maya avait dit *je t’ai* pendant que ses bras étaient encore autour de moi, avant que les conditions n’arrivent.

Les deux choses étaient vraies.

Elle m’avait laissée entrer.

Elle avait nommé le prix avant même que mes vêtements soient tout à fait secs.

J’ai regardé la porte de la chambre ouverte jusqu’à ce que mes yeux brûlent.

Rien ne m’attendait dans le couloir, sauf la sorte de solitude dont je ne survivrais pas proprement.

Et la seule personne qui avait ouvert une porte ce soir-là m’avait déjà dit ce que cela coûterait d’y rester.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Peringkat

10
89%(25)
9
0%(0)
8
7%(2)
7
0%(0)
6
0%(0)
5
0%(0)
4
0%(0)
3
0%(0)
2
0%(0)
1
4%(1)
9.83 / 10.0
28 Peringkat · 28 Ulasan-ulasan
Tulis Ulasan

Ulasan-ulasanLebih banyak

นายพีรวัส รัตนพงษ์เพียร
นายพีรวัส รัตนพงษ์เพียร
เลิกอ่านและเลิกติดตามแอพนี้ #เทคนอ่าน
2026-06-05 15:17:27
0
0
นายพีรวัส รัตนพงษ์เพียร
นายพีรวัส รัตนพงษ์เพียร
เททิ้ง..ไร้ความปราณี
2026-05-27 14:20:15
0
0
Okay or Oder
Okay or Oder
ทำไมนักเขียนชอบ เท คน อ่านกันนักนะ
2026-05-24 19:57:20
0
0
prakaipan ถนัดโซ้ย
prakaipan ถนัดโซ้ย
หายไปหลายวัน เท รึเปล่า
2026-05-22 20:42:46
0
0
Laddawan Krub
Laddawan Krub
ทิ้งไว้กลางทางอีกแล้ว หนีไป
2026-05-20 16:21:08
0
0
1010 Bab
บทที่ 1
“ฉู่หนิง นับแต่บัดนี้เป็นต้นไป เจ้าก็คือองค์ชายสิบแปดแห่งราชวงศ์ต้าฉู่ของเรา!”“เราขอสั่งให้เจ้านำทัพหนึ่งแสนนาย มุ่งหน้าไปยังชายแดนโดยเร็ว เพื่อต้านทานกองทัพสามแสนนายของต้าจ้าว!”ณ ท้องพระโรงแห่งต้าฉู่ ภายในตำหนักจินหลวนเด็กหนุ่มร่างผอมบางในอาภรณ์ผ้าป่านเนื้อหยาบผู้หนึ่งกำลังคุกเข่าอยู่ตรงกลางสองฟากฝั่งรายล้อมไปด้วยเหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊จนเต็มพื้นที่ ส่วนตำแหน่งด้านหน้าสุดนั้นคือเหล่าองค์ชายสิบกว่าพระองค์ที่สวมใส่อาภรณ์สำหรับเชื้อพระวงศ์“น้องสิบแปดเอ๋ย ต่อจากนี้ไปพวกเราก็คือครอบครัวเดียวกัน หลายปีมานี้ เจ้าใช้ชีวิตอยู่นอกวัง ตอนนี้ ถึงเวลาที่เจ้าควรจะไปออกแรงแสดงฝีมือที่แนวหน้าเพื่อราชวงศ์บ้างแล้ว!”“เสด็จพ่อทรงมีพระประสงค์ที่จะฝึกฝนเจ้า จึงได้ส่งเจ้าไปยังแนวหน้าเพื่อสร้างผลงาน เจ้าอย่าได้ทำให้ความหวังดีของเสด็จพ่อต้องสูญเปล่าเล่า!”“ฉู่หนิง แม้จะเกิดอยู่ในหมู่สามัญชน แต่เจ้าก็มีสายเลือดของราชวงศ์ ย่อมต้องมีความรับผิดชอบ การเดินทางไปยังแนวหน้าครั้งนี้ หากเจ้ามัวแต่รักตัวกลัวตายจนทำให้ราชวงศ์ต้องเสียหน้า เสด็จพ่อจักต้องลงโทษอย่างหนักแน่นอน!”“ฉู่หนิง ยังไม่รีบขอบพระทั
Baca selengkapnya
บทที่ 2
ของขวัญแรกพบหรือ?องค์รัชทายาทและเหล่าองค์ชายต่างเผยรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปากแค่สามัญชนคนหนึ่งยังจะนำของขวัญแรกพบมาด้วย?ด้วยฐานะของพวกเขา ของล้ำค่าหายากอันใดบ้างที่ไม่เคยเห็น จะมาอยากได้ของจากสามัญชนเช่นเจ้าหรือ?ทว่า ฉู่หวยที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรกลับเผยสีหน้ายินดีออกมา “ดูท่ามารดาของเจ้าจะสั่งสอนเจ้ามาเป็นอย่างดี นำของขวัญของเจ้าขึ้นมาสิ”อย่างไรเสีย เขาก็เป็นบุตรของเรา ทั้งยังจะถูกส่งไปยังแนวหน้าเพื่อเป็นตัวตายตัวแทนด้วยน้ำมือของเขาเอง จะไม่รับของขวัญของฉู่หนิงเลยก็คงจะไม่ได้กระมัง?ฉู่หนิงหยิบหยกแขวนขนาดครึ่งฝ่ามือออกมาจากอกเสื้อ “นี่คือของขวัญที่ลูกตั้งใจมอบให้เสด็จพ่อพ่ะย่ะค่ะ”สีหน้าของฉู่หวยเปลี่ยนไปเล็กน้อย “รีบนำมาให้เราดูเร็วเข้า!”หัวหน้าขันทีจ้าวหมิงรีบรับหยกแขวนมาทันที จากนั้นยื่นให้ฉู่หวยเมื่อมองหยกแขวนที่ยังคงมีความอบอุ่นซึ่งอยู่ในมือ ฉู่หวยก็เผยสีหน้าหวนรำลึกถึงอดีตนี่คือของขวัญที่เรามอบให้แก่มารดาของฉู่หนิงคาดไม่ถึงว่านางจะเก็บรักษามันไว้ตลอด ทั้งยังส่งต่อให้ฉู่หนิงอีกนาง คงจะเกลียดชังเราที่ไม่เคยไปหานางเลยกระมัง“ของขวัญชิ้นนี้ เราชอบมาก!”เมื่อจ
Baca selengkapnya
บทที่ 3
“หึ แค่ใบชาธรรมดา ๆ แลกกับม้าดีของข้าไปตั้งสิบตัว!”ตำหนักบูรพาองค์รัชทายาทฉู่เวยโกรธจนหน้าเขียว เขาขว้างถ้วยชาในมือลงบนพื้นอย่างแรงแต่แค่นี้ยังไม่หายโกรธ เขากระทืบซ้ำลงไปบนใบชาที่อยู่บนพื้นสองครั้ง แล้วตะโกนออกไปข้างนอก “ใครก็ได้ เอาชาเขียวนี่ไปให้หมากิน!”ชาเขียวนี่ก็เหมือนกับฉู่หนิง แค่เห็นก็รู้สึกขัดหูขัดตา!องค์ชายเจ็ดผู้ซึ่งสนับสนุนองค์รัชทายาทมาตลอดหัวเราะเบา ๆ “ท่านพี่องค์รัชทายาท ไยต้องถือสาหาความกับคนที่กำลังจะตายด้วยเล่า?”“ถือสาหาความหรือ?”องค์รัชทายาทสีหน้ามืดมน “เสด็จพ่อประทานกระบี่คู่กายของเขาให้ฉู่หนิง กระบี่เล่มนั้นควรจะเป็นของข้า หากได้กระบี่คู่กายของเสด็จพ่อมา บารมีและชื่อเสียงของข้าจะเหนือกว่าองค์ชายคนอื่น ๆ อย่างสิ้นเชิง!”มุมปากขององค์ชายเจ็ดยกยิ้มเล็กน้อย หัวเราะเบา ๆ พลางเอ่ยขึ้น “ฉู่หนิงนั่นก็เป็นแค่สามัญชนที่ไม่เคยเห็นโลกภายนอกมากนัก หากท่านพี่องค์รัชทายาทไปหาเขาด้วยตนเอง เขายังจะกล้าเก็บกระบี่คู่กายของเสด็จพ่อไว้อีกหรือ?”แค่สามัญชนคนหนึ่ง จะกล้ามาแย่งชิงกระบี่คู่กายของฮ่องเต้กับองค์รัชทายาทได้อย่างไร?ถึงแม้จะได้รับการแต่งตั้งเป็นจวิ้นอ๋อง แต่ก็
Baca selengkapnya
บทที่ 4
“ฝ่าบาท องค์รัชทายาททรงนำกระบี่คู่กายที่ฝ่าบาทพระราชทานให้เผิงไหลจวิ้นอ๋องไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”ภายในพระราชวัง องครักษ์เงาได้นำข่าวล่าสุดที่ได้รับมารายงานฮ่องเต้ที่กำลังจิบชาอยู่แทบจะสำลักน้ำชาพระเนตรเบิกกว้างราวกับระฆังทองแดง!กระบี่คู่กายที่เรามอบให้ฉู่หนิง องค์รัชทายาทกล้าดีอย่างไรถึงได้เอาไป?เจ้าลูกทรพีนี่ ช่างกล้าหาญยิ่งนัก!ความโกรธแล่นขึ้นสู่สมองในชั่วพริบตา น้ำชาที่ติดอยู่ในลำคอถูกกลืนลงไปอย่างยากลำบาก“บังอาจ!”ฮ่องเต้ทุบโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืน ตวาดเสียงดังลั่น “ไปเรียกเจ้าลูกทรพีนั่นมาพบเรา!”กระบี่เล่มนั้น เป็นเพียงของที่มอบให้ฉู่หนิงในเชิงสัญลักษณ์เท่านั้นรอจนฉู่หนิงพลีชีพในสงครามที่แนวหน้า กระบี่เล่มนั้นก็ยังคงเป็นขององค์รัชทายาทอยู่ดี!แต่องค์รัชทายาทรีบร้อนเอากระบี่กลับไปเช่นนี้ หรือคิดว่าเราผู้เป็นฮ่องเต้ไม่มีตัวตนอยู่หรือไร?องครักษ์เงาเหลือบมองฮ่องเต้ที่ทรงพิโรธ มุมปากก็กระตุก ไม่รู้ว่าควรจะพูดความจริงออกไปดีหรือไม่“เจ้ายังจะยืนเหม่ออะไรอยู่ ยังไม่รีบไปถ่ายทอดคำสั่งอีก?”สายพระเนตรของฮ่องเต้เย็นเยียบ ถ้วยชาในมือก็ถูกขว้างลงบนโต๊ะอย่างแรงองครักษ์เงาอธิบายอย
Baca selengkapnya
บทที่ 5
“จวิ้นอ๋อง ท่าน...ท่านคงไม่ได้คิดจะขายหอกเล่มนี้ไปด้วยหรอกนะพ่ะย่ะค่ะ?”“ทำเช่นนี้มิได้เด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ หอกเล่มนี้เป็นของที่ฝ่าบาทเคยใช้เมื่อครั้งทรงพระเยาว์ ล้ำค่าหาใดเปรียบ ขายไม่ได้เด็ดขาด!”จ้าวอวี่และกวนอวิ๋นพอเห็นท่าทีของฉู่หนิงก็ร้อนรนขึ้นมาทันทีขายกระบี่คู่กายของฮ่องเต้ไปแล้ว ฮ่องเต้ไม่ทรงลงโทษ นั่นเป็นเพราะความโปรดปรานที่ทรงมีต่อท่านจวิ้นอ๋องแล้วแต่หากจะขายหอกเล่มนี้อีก ฝ่าบาทต้องทรงพิโรธเป็นแน่!ฉู่หนิงยกยิ้มมุมปาก มองหอกยาวในมือแล้วเอ่ยชมอย่างประหลาดใจ “หอกเล่มนี้เป็นของที่เสด็จพ่อเคยใช้ คงจะมีค่ายิ่งกว่าสินะ!”“อีกไม่นานข้าก็จะต้องไปทัพหน้าแล้ว หากไม่มีเงินมากพอ ทหารเบื้องล่างที่ไหนจะยอมฟังคำสั่งข้า?”กวนอวิ๋นและจ้าวอวี่พลันนิ่งเงียบไปการพ่ายศึกที่แนวหน้า ไม่ใช่เพียงเพราะขาดแคลนเสบียง แต่ยังมีสาเหตุมาจากเบี้ยหวัดทหารไม่เพียงพอด้วยหากเผิงไหลจวิ้นอ๋องไปมือเปล่า ทหารที่แนวหน้าคนไหนจะยอมฟังคำสั่งขององค์ชายที่ไม่มีทั้งอำนาจ บารมี และเงินทอง?ทุกสิ่งที่เผิงไหลจวิ้นอ๋องทำ ล้วนทำเพื่อเหล่าทหารที่แนวหน้าทั้งสิ้น!ในวินาทีนี้ ภาพลักษณ์ของฉู่หนิงในใจของพวกเขาก็เปลี่ยนไป
Baca selengkapnya
บทที่ 6
“หากจวิ้นอ๋องต้องการหาคนรับใช้ พรุ่งนี้ข้าน้อยสามารถติดประกาศรับสมัครได้พ่ะย่ะค่ะ”กวนอวิ๋นและจ้าวอวี่สบตากัน ก่อนจะเอ่ยเสนอขึ้นมาจวนใหญ่โตเช่นนี้ มีเพียงพวกเขาสองคนย่อมดูแลได้ไม่ทั่วถึง จวนจวิ้นอ๋องที่กว้างใหญ่ถึงเพียงนี้ จะไม่มีสาวใช้และบ่าวชายได้อย่างไรฉู่หนิงส่ายหน้า “ข้าต้องการผู้คุ้มกัน การเดินทางไปแนวหน้าครั้งนี้ อันตรายยิ่งนัก หากข้าไม่สามารถรับประกันความปลอดภัยของตัวเองได้ แล้วจะเอาชนะกองทัพศัตรูได้อย่างไร?”กวนอวิ๋นและจ้าวอวี่พลันนิ่งเงียบไปจวิ้นอ๋องอุทิศตนเพื่อบ้านเมือง เสี่ยงอันตรายด้วยตนเอง หากไม่มีคนคอยคุ้มกันข้างกาย ย่อมตายอย่างไม่ต้องสงสัย!แม้ศึกครั้งนี้โอกาสชนะจะมีไม่มาก แต่จวิ้นอ๋องในฐานะองค์ชายกลับยินดีเดินทางไปแนวหน้าเพื่อบ้านเมือง รู้ทั้งรู้ว่าทำไม่ได้แต่ก็ยังจะทำ รู้ทั้งรู้ว่าศึกครั้งนี้ไปแล้วอาจไม่ได้กลับมา แต่ก็ยังมุ่งหน้าสู่สนามรบอย่างไม่ลังเล!ในเมื่อสายเลือดราชวงศ์ยังทำได้ถึงเพียงนี้ แล้วพวกเขาจะปฏิเสธได้อย่างไร?สีหน้าของกวนอวิ๋นพลันจริงจังขึ้น ประสานมือแล้วกล่าวเสียงทุ้ม “จวิ้นอ๋องเข้าใจในหลักการอันยิ่งใหญ่ กวนผู้นี้ยินดีติดตามท่านอ๋องเพื่อรับ
Baca selengkapnya
บทที่ 7
“ฝ่าบาท เผิงไหลจวิ้นอ๋องได้นำคนที่เขาเพิ่งรับเข้ามาใหม่มุ่งหน้าไปยังทิศใต้ของเมือง ข้าน้อยคาดว่าเขาน่าจะไปที่ร้านตีเหล็กพ่ะย่ะค่ะ”ภายในพระราชวัง องครักษ์เงาคุกเข่าข้างหนึ่งรายงานฮ่องเต้ที่ทรงฉลองพระองค์เรียบร้อยแล้ว พยักหน้าเล็กน้อย บนใบหน้าปรากฏความพึงพอใจ“ไปร้านตีเหล็ก ย่อมเป็นเพราะเรื่องอาวุธ ในที่สุดฉู่หนิงก็ทำเรื่องที่ทำให้เราพอใจเสียที”ฮ่องเต้สะบัดแขนเสื้อ พลางเสด็จไปยังนอกตำหนัก แย้มพระสรวลแล้วตรัสว่า “ไปว่าราชการ!”องครักษ์เงาอ้าปากค้าง คำพูดที่มาถึงริมฝีปากแล้วก็ถูกกลืนกลับลงไปอย่างยากลำบากยากนักที่ฮ่องเต้จะทรงเกษมสำราญเช่นนี้ จะไปขัดพระทัยฝ่าบาทไม่ได้!หวังว่าการเดินทางครั้งนี้ของเผิงไหลจวิ้นอ๋องจะสามารถตีอาวุธได้อย่างราบรื่นเถอะ!ในขณะนั้น ภายในตำหนักบูรพา องค์รัชทายาทที่กำลังคัดลอกพระคัมภีร์อยู่ก็ได้รับข่าวเช่นกัน“อะไรนะ ฉู่หนิงพาคนไปที่ร้านตีเหล็กที่น้องรองมอบให้เขาหรือ?”“จริงแท้แน่นอนพ่ะย่ะค่ะ คนของเราจับตาดูอยู่ตลอด” องครักษ์ส่วนตัวขององค์รัชทายาทที่สวมชุดเกราะตอบเสียงทุ้มองค์รัชทายาทหรี่ตาลง ดวงตาฉายแววเยือกเย็นแวบหนึ่งเจ้าฉู่หนิงสารเลว ก่อนตายยังทำ
Baca selengkapnya
บทที่ 8
“จวิ้นอ๋องจะตีอาวุธด้วยตนเองหรือพ่ะย่ะค่ะ?”เซียวหมิงแสร้งทำท่าทางตื่นตระหนก “ทำเช่นนี้ไม่ได้เด็ดขาด หากฝ่าบาททรงทราบเข้า จะต้องลงโทษพวกเราอย่างหนักเป็นแน่” หลุมพรางน่ะ ขุดรอฉู่หนิงไว้ก่อนแล้วรอจนเบื้องบนสืบสวนเรื่องนี้ขึ้นมา เขาก็จะสามารถปัดความรับผิดชอบได้อย่างสะอาดหมดจดฉู่หนิงขมวดคิ้ว บนใบหน้าเผยสีหน้าไม่พอใจ “ข้าตีอาวุธก็ไม่ใช่เพื่อตนเอง แต่เพื่อให้เหล่าผู้คุ้มกันมีอาวุธใช้ในสนามรบ!หากเสด็จพ่อจะทรงลงโทษ เช่นนั้นก็ให้ลงโทษข้าคนเดียวเถิด!หากกรมกลาโหมจะสืบสวน ก็ให้ข้ารับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียวเถ้าแก่เซียวออกไปเถอะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้าและช่างตีเหล็กทุกคน!”เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา ทหารผ่านศึกกว่าสามสิบคนซาบซึ้งใจอย่างยิ่งพวกเขาเป็นเพียงทหารผ่านศึกที่ถอยกลับมาจากแนวหน้า หลายคนกล่าวว่าพวกเขาเป็นทหารหนีทัพ ด้วยเหตุนี้จึงดูถูกพวกเขาหลายปีมานี้ เพราะความพ่ายแพ้ในครั้งนั้น พวกเขาจึงถูกมองด้วยสายตาเย็นชาและถูกปฏิบัติอย่างหมางเมินมาโดยตลอด ไม่มีใครสนใจพวกเขาเลยแต่วันนี้ เพื่อให้พวกเขามีอาวุธที่ถนัดมือ ฉู่หนิงถึงกับยอมรับผิดแต่เพียงผู้เดียวในวินาทีนี้ ท่าทีที่พวกเขามีต่อฉ
Baca selengkapnya
บทที่ 9
“ฆ่าคนหรือ? ไม่จำเป็นหรอก”ฉู่หนิงยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย กล่าวอย่างเย็นชา “ข้ากำลังจะไปแนวหน้า การต่อสู้แย่งชิงอำนาจในเมืองหลวงไม่เกี่ยวกับข้า การฆ่าคนไม่มีประโยชน์อันใดต่อข้า”กวนอวิ๋นชะงักไปเพื่อความปลอดภัยของแนวหน้า จวิ้นอ๋องยอมที่จะไม่รักษาหน้าตาของตนเอง กระทั่งไม่คิดจะต่อสู้แย่งชิงกับองค์ชายคนอื่น ๆ หากในราชสำนักมีคนสนับสนุน จวิ้นอ๋องต่างหากคือผู้ที่เหมาะสมที่สุดที่จะสืบทอดบัลลังก์น่าเสียดายที่การไปแนวหน้าครั้งนี้ มีโอกาสตายมากกว่ารอดมากนัก เกรงว่าทั้งชีวิตนี้จวิ้นอ๋องคงไม่มีโอกาสเช่นนั้นแล้ว“เอาละ ไม่ต้องไปสนใจเซียวหมิงผู้นั้น ต่อไปนี้ข้าจะสอนวิธีการตีเหล็กแบบหนึ่งให้พวกเจ้า”ฉู่หนิงหยิบเหล็กดิบที่ถูกตีเป็นรูปทรงของดาบขึ้นมา กล่าวอย่างช้า ๆ “วิธีนี้เรียกว่าร้อยหลอมกลายเป็นเหล็กกล้า!”หลังจากที่ได้เห็นกระบี่คู่กายและหอกประจำตัวของฮ่องเต้แล้ว ฉู่หนิงก็มั่นใจว่ายุคสมัยนี้ยังคงหยุดอยู่ที่ยุคเหล็กอาวุธทั้งหมด ล้วนทำมาจากเหล็กและครั้งนี้ เขาจะหลอมเหล็กให้กลายเป็นเหล็กกล้า เพื่อสร้างอาวุธถนัดมือให้ผู้คุ้มกันของตนเองภายใต้การสอนของฉู่หนิง เหล่าทหารผ่านศึกก็เริ่มลงมือตีเหล
Baca selengkapnya
บทที่ 10
ภายในร้านตีเหล็ก เปลวไฟในเตาลุกโชน อุณหภูมิที่ร้อนระอุทำให้เหล่าทหารผ่านศึกทั้งหมดต้องถอดเสื้อท่อนบนออกภายใต้การสอนของฉู่หนิง พวกเขานำเหล็กดิบในมือมาตีซ้ำแล้วซ้ำเล่า!ที่เรียกว่าร้อยหลอมกลายเป็นเหล็กกล้า ไม่ใช่แค่การตีเหล็กหนึ่งร้อยครั้ง แต่คือการตีเหล็กให้มีความแข็งแกร่งจนถึงมาตรฐานของเหล็กกล้าหนึ่งร้อยครั้งเป็นเพียงแนวคิด การจะเพิ่มความแข็งแกร่งอย่างแท้จริง ทำให้เหล็กกลายเป็นเหล็กกล้าได้นั้น เป็นกระบวนการที่ยาวนานอย่างยิ่งโชคดีที่สภาพร่างกายของเหล่าทหารผ่านศึกนั้นแข็งแกร่ง คนกว่าสามสิบคนแบ่งงานกันอย่างเป็นระบบ ต่างคนต่างทำหน้าที่ของตนเอง สถานการณ์ในร้านตีเหล็กเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่มีความวุ่นวายเลยแม้แต่น้อยฉู่หนิงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ยิ้มพลางเอ่ยขึ้น “ด้วยความเร็วระดับนี้ อีกสามวันก็จะสามารถตีอาวุธออกมาได้หนึ่งชุด!”มีผู้คุ้มกันแล้ว จะไม่มีอาวุธได้อย่างไรการเดินทางไปแนวหน้าครั้งนี้ย่อมอันตรายอย่างยิ่ง การรักษาชีวิตน้อย ๆ ของตนเองไว้คือสิ่งสำคัญที่สุดความสามารถของฉู่หนิงมีจำกัด ไม่สามารถจัดหาอาวุธเช่นนี้ให้แก่ทหารที่แนวหน้าได้ทั้งหมด แต่การติดอาวุธให้แก่ผู้คุ้มกันขอ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status