All Chapters of ร่านสวาทเมียไซด์ไลน์: Chapter 91 - Chapter 100

“ทำไมจะไม่รู้จักล่ะ ก็คุณน้ำค้างมาพักที่นี่กับพ่อเลี้ยงอยู่บ่อยๆ อำป้าเล่นรึเปล่าคะเนี่ย” บัวคลี่ทำหน้างงเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายจำเธอไม่ได้ ทั้งที่แต่ก่อนจิกหัวใช้อย่างกะอะไรดี“อ๋อ โทษทีค่ะพอดีหนูอาจจะหลงๆ ลืมๆ ไปหน่อย” ธารายิ้มแหยๆ ให้กับแม่บ้านเก่าแก่ของบ้านหลังนี้หลังจากทักทายกันแล้วทั้งหมดก็เข้าไปในบ้าน เหมันต์อุ้มลูกชายไปนอนที่เตียงในห้อง ออกมาแล้วก็เรียกทุกคนในบ้านให้มารวมตัวกัน แนะนำให้รู้จักธาราอย่างเป็นทางการในฐานะนายหญิงคนใหม่ของที่นี่“หลายคนคงอาจจะเคยรู้จักกับคุณน้ำค้างมาบ้างแล้ว ก่อนหน้านี้เธอมาที่นี่ในฐานะคนรักของฉัน แต่จากนี้ไปเธอจะอยู่ที่นี่ในฐานะภรรยาของฉัน ให้ทุกคนเรียกเธอว่าแม่เลี้ยง เข้าใจตรงกันนะ” เหมันต์ยืนอยู่ตรงหน้าลูกน้องทุกคนส่วนธาราเองก็ยืนอยู่ข้างสามี ยิ้มให้ทุกคนอย่างเป็นมิตร แต่ทว่าคำปองกลับทำหน้าไม่สบอารมณ์ เพราะตัวหล่อนเองก็หวังที่จะได้เป็นนายหญิงของบ้านหลังนี้ นั่นทำให้ความฝันของเธอพังทลายลงในพริบตา“สวัสดีค่ะทุกคน ฉันขอฝากเนื้อฝากตัวอย่างเป็นทางการด้วยนะคะ” เธอส่งยิ้มให้กับทุกคนอย่างเป็นมิตร หลายคนยิ้มตอบ แต่ก็มีบางคนที่ทำสีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้

“เปล่าค่ะพ่อเลี้ยง ไม่มีอะไร”“เห็นพื้นที่สีเขียวตรงหน้านี้ไหม” เหมันต์เอ่ย ทั้งที่ยืนกอดอีกฝ่ายจากด้านหลังอยู่“เห็น ทำไมคะ”“พื้นที่ที่เธอเห็น เป็นของฉันหมดเลย”“ออค่ะ” ธาราตอบสั้นๆ เธอยังคงไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายต้องการจะสื่อถึงอะไรกันแน่“ถ้าเธอมาช่วยฉันทำงาน ทุกอย่างทั้งหมดก็จะเป็นของเธอไปด้วยไงล่ะ”“ฉันไม่ได้ต้องการอะไรเลยนะคะ ที่แต่งงานกับพ่อเลี้ยงก็เพราะ...”“เพราะอะไรทำไมไม่พูดต่อ ฉันอยากฟัง”“เพราะว่า...ฉันรักพ่อเลี้ยงไงคะ” เธอไม่น่าเปิดประเด็นนี้ขึ้นมาเลย อายชะมัดที่ต้องพูดคำนั้นออกไป“รักมากแค่ไหน ไหนบอกมาซิ” เหมันต์อยากจะรู้ว่าเจ้าหล่อนจะเล่นละครได้เก่งสักแค่ไหนกันเชียว“บอกไม่ถูกค่ะ รู้แค่ว่ารักมาก”“ฉันเองก็รักเธอมากรู้ไหม ยอมเธอได้ทุกอย่างไม่ว่าเธอจะต้องการอะไร เพราะงั้นเธอจะต้องอยู่ที่นี่กับฉันไปตลอด ห้ามไปจากฉันเด็ดขาด วันไหนที่ฉันรู้ว่าเธอทรยศฉัน รับรองว่าเธอจะโดนฝังอยู่ที่นี่แน่นอน”ได้ยินอย่างนั้นธาราก็กลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดกลัว พอจะร้ายทำไมถึงได้น่ากลัวอย่างนี้นะ เธอคงจะยังไม่รู้จักผู้ชายคนนี้มากพอจริงๆ รู้แล้วว่าทำไมน้องสาวฝาแฝดถึงได้กลัวว่าผู้ชายคนนี้จะเอาเรื่อ

“ฮัลโหลแก”(ยัยน้ำฟ้าแกอยู่ไหนยะ ทำไมไม่มาทำงาน) มะเหมี่ยวสาวร่างท้วมเพื่อนรักของน้ำฟ้า ตะโกนผ่านสายเข้ามาเสียงดัง ทำให้ปลายสายถึงกับดึงเจ้าเครื่องมือสื่อสารนั้นให้ออกห่างจากใบหู“เบา ๆ ดิแกฉันไม่ได้หูหนวกนะยะ”(แล้วตอนนี้แกอยู่ไหนบอกฉันมา)“ตอนนี้ฉันอยู่เชียงราย” น้ำฟ้าคุยสายอย่างระแวดระวัง เพราะกลัวว่าผู้เป็นเจ้าของบ้านจะเข้ามาได้ยินเอาเสียก่อน(เชียงราย! แกไปทำอะไรที่นั่น แล้วทำไมไม่บอกฉัน แล้วงานที่นี่ล่ะจะเอายังไง) มะเหมี่ยวยิงคำถามรัว จนน้ำฟ้าตอบแทบไม่ทัน“ทีละคำถามแก ฉันตอบไม่ทันหรอก”(ถ้างั้นบอกมาว่าแกไปทำอะไรที่นั่น)“ฉัน...ฉันมาทำงาน”(อ้าว! แล้วงานที่นี่ล่ะจะเอายังไง ทำอะไรไม่ปรึกษาฉันเลยเนี่ย)“ฉันขอโทษแต่มันปุบปับจริง ๆ เลยอยากวานแกช่วยแจ้งพี่นกให้หน่อยว่าฉันขอลาออก ฝากขอโทษด้วยที่ไม่ได้ไปลาด้วยตัวเอง”(เออ ๆ ฉันจะบอกให้ แต่ฉันยังไม่หายโกรธแกนะ ทำอย่างกับฉันไม่ใช่เพื่อนซะอย่างนั้น) มะเหมี่ยวเอ่ยกับเพื่อนด้วยน้ำเสียงงอน ๆ นั่นเพราะทั้งสองคนสนิทกันมาก ไปไหนไปกัน ตัวติดกันแทบตลอดเวลา เจอเข้าอย่างนี้จึงทำให้อีกฝ่ายเสียความรู้สึกพอสมควร“ฉันขอโทษจริง ๆ แก แต่มันจำเป็นจริง ๆ เอ

เหมันต์ขับรถจิ๊บพาภรรยาและลูกชายเข้าไปในไร่ ที่นี่มีอาณาเขตกว้างขวาง เขาจึงสร้างถนนคอนกรีตเชื่อมต่อพื้นที่ต่าง ๆ ไว้ด้วยกัน เพื่อให้สามารถนำรถเข้าไปเก็บเกี่ยวผลผลิตได้ง่ายขึ้น คนงานที่นี่อยู่กันอย่างเป็นครอบครัว และจงรักภักดีกับเหมันต์ยิ่งกว่าอะไร เพราะเขาให้ความสำคัญกับพนักงานทุกคน จัดหาสวัสดิการมาให้อย่างเพียงพอระหว่างนั่งรถเหมันต์ก็ทำหน้าที่เป็นไกด์กิตติมศักดิ์ แนะนำสถานที่ต่าง ๆ ภายในไร่ให้ภรรยาฟังอย่างละเอียด น้ำฟ้ารู้สึกเพลินตากับทัศนียภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้ามากเป็นพิเศษ เธอเคยฝันว่าอยากมาใช้ชีวิตในไร่อย่างนี้ตั้งนานแล้ว และตอนนี้ฝันของเธอก็ได้เป็นจริงแล้ว“พ่อเลี้ยงเก่งจังเลยนะคะ ดูแลที่นี่คนเดียวมาตลอด” เธอเอ่ยปากชม แต่สายตายังคงจ้องมองไปที่สวนองุ่น ที่กว้างสุดลูกหูลูกตาอยู่ข้างทาง คนงานที่กำลังพรวนดินใส่ปุ๋ยอยู่ ต่างก็โบกมือทักทายผู้เป็นเจ้าของไร่พร้อมกับรอยยิ้ม“ตอนแรกก็ยังไม่เก่งหรอก แต่พอทำไปได้สักระยะประสบการณ์มันจะสอนให้เราเก่งขึ้นเองยังไงล่ะ” เขาตอบคำถามได้อย่างถ่อมตัวที่สุด“ถ้าอยากให้ฉันช่วยอะไรก็บอกนะคะ แม้ว่าฉันจะไม่ได้เรียนมาสูงแต่ถ้าได้ทำจริง ๆ ฉันก็พร้อมที่จะเรียน

“ไปสิครับ น้องคิมคิดถึงคุณแม่อยู่เหมือนกัน” ว่าแล้วคิมหันต์ก็เดินเข้าไปเด็ดดอกกล้วยไม้ออกมาสองช่อ ก่อนจะยื่นให้น้ำฟ้าหนึ่งช่อ“ขอบใจจ้ะ”“เวลาน้องคิมมาหาคุณแม่ ก็จะเอาดอกกล้วยไม้ไปให้ทุกครั้ง คุณแม่ชอบดอกกล้วยไม้มากครับ”“เข้าใจแล้วจ้ะ” น้ำค้างส่งยิ้มให้ทั้งสองเดินจูงมือกันไปยังสุสานของอิงฟ้า เธอเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งเมื่อสองปีก่อนหน้านี้ ตอนแรกเหมันต์ตั้งใจว่าจะไม่คิดมีใครอีกแล้ว แต่ทว่าเขากลับหลงเสน่ห์สาวน้อยที่ชื่อน้ำค้าง เมื่อครั้งไปเที่ยวในผับแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร“คุณแม่ครับวันนี้น้องคิมเอาดอกกล้วยไม้มาฝากคุณแม่อีกแล้ว” น้ำค้างเห็นการกระทำของคิมหันต์ที่มีต่อมารดาตนเอง เธอแทบจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ เด็กคนนี้ช่างเป็นเด็กที่มีจิตใจเข้มแข็งมากเหลือเกิน เกินกว่าเด็กที่เธอเคยเห็นมา“สวัสดีค่ะคุณอิงฟ้า ฉันเพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ฉันสัญญาว่าจะดูแลน้องคิมให้ได้ที่สุด คุณไม่ต้องห่วงนะคะ” ว่าแล้วน้ำฟ้าก็วางช่อดอกกล้วยไม้ไว้หน้าสุสานของอิงฟ้า กวาดสายตาอ่านชื่อที่สลักอยู่บนหินอ่อนไปด้วย“คุณแม่ไม่ต้องห่วงนะครับ แม่น้ำค้างดีกับน้องคิมและคุณพ่อมาก น้องคิมจ