All Chapters of ร่านสวาทเมียไซด์ไลน์: Chapter 111 - Chapter 120

ช่วงบ่ายของวันเดียวกัน เหมันต์ออกมานั่งตรวจสมุดบัญชีรายรับรายจ่ายอยู่ในศาลาข้างบ้านเพียงลำพัง คำปองจึงใช้โอกาสนี้เข้ามายั่วยวนหมายใจจะทำให้ผู้เป็นนายรู้สึกหวั่นไหว แม้จะรู้ดีแก่ใจว่าเหมันต์ไม่ได้สนใจเธอเลย แต่ทว่าเจ้าหล่อนก็มั่นใจว่าสักวันเขาจะต้องหวั่นไหวบ้าง“พ่อเลี้ยงคะน้ำส้มคั้นเย็นๆ ค่ะ” วันนี้คำปองสวมเสื้อสายเดี่ยวตัวบางเว้าลึก จนเนินอกเต่งตึงโผล่ออกมาให้เห็นเกือบครึ่ง เข้าคู่กับกางเกงขาสั้นสีแสบตา ซึ่งหากสั้นกว่านี้เพียงเล็กน้อยก็จะกลายเป็นชั้นในดีๆ นี่เอง“ขอบใจนะคำปอง” เหมันต์เอ่ย แต่สายตายังคงจับจ้องไปยังสมุดที่วางอยู่บนโต๊ะคำปองจึงใช้โอกาสนี้สร้างสถานการณ์ขึ้น มือเรียวที่กำลังจับแก้วน้ำส้มยื่นตรงไปหาผู้เป็นนายจนเกือบจะประชิดตัว หมายใจจะให้เหมันต์ทำมันหกรดบนตัวเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ ก่อนจะเอ่ยเรียกอีกครั้ง“พ่อเลี้ยงคะ”คราวนี้ชายหนุ่มเอี้ยวตัวหันมามอง ทำให้ต้นแขนแกร่งกระทบกับแก้ว จนของเหลวสีส้มนั้นหกรดตรงกลางอกอันเต่งตึงของเธอทันที นั่นทำให้ผ้าบางๆ ยิ่งแนบชิดติดเนื้อจนเห็นยอดปทุมถันสีชมพูระเรื่อ โผล่พ้นออกมาชัดเจน“ว้าย!” เธอแสร้งทำเป็นร้องตกใจ วางแก้วไว้บนโต๊ะก่อนจะลูบไล้บนเน

ป้าบัวคลี่เดินออกมาหาผู้เป็นนายที่ศาลา พร้อมกับน้ำส้มคั้นแก้วใหม่ เธอวางมันลงบนโต๊ะให้อย่างเบาเสียง แต่ทว่าเหมันต์กลับละสายตาจากเอกสารมามองทันที“อ้าว! ป้าบัวเองเหรอครับ” เหมันต์ยิ้มให้ เขาเข้าใจว่าเป็นคำปองเสียอีก หากเป็นอย่างนั้นเขาจะอบรมสั่งสอนเสียหน่อย“ค่ะป้าเอง เห็นคำปองบอกว่าพ่อเลี้ยงให้มันย้ายไปอยู่ในไร่เหรอคะ”“ใช่ครับ ผมคิดว่าคำปองไปอยู่ที่นั่นน่าจะเหมาะกับเธอมากกว่า”“ป้าขอโทษแทนมันด้วยนะคะพ่อเลี้ยง ที่ป้ามาเพราะอยากจะขอโทษแทนมัน และขอโอกาสให้มันได้อยู่ที่นี่ต่อจะได้ไหมคะ”“ใจจริงผมก็ไม่อยากจะใจร้าย แต่ป้าก็รู้ว่ายิ่งนานวันคำปองยิ่งล้ำเส้นผมมากขึ้น ผมกลัวว่าจะทำให้น้ำค้างเข้าใจผมผิดเข้าสักวัน”“ป้ารู้ว่าพ่อเลี้ยงไม่สบายใจ แต่ป้าขอแค่ครั้งเดียวนะคะ ถ้ามันยังทำตัวแบบนั้นกับพ่อเลี้ยงอีก ป้าเองนี่ล่ะจะเป็นคนไล่ตะเพิดมันออกไปจากบ้านเอง มันทำงานกับป้ามานานยังไงซะก็ทิ้งกันไม่ลงหรอกค่ะ”“อืม....” เหมันต์มองไปที่แก้วน้ำส้มที่วางอยู่บนโต๊ะ ขณะใช้ความคิดในการตัดสินใจเรื่องนี้ เห็นแก่ป้าบัวคลี่เขาจะให้โอกาสคำปองอีกครั้งก็แล้วกัน “ตกลงครับ ผมจะให้โอกาสคำปองอีกครั้ง รบกวนป้าช่วยอบรมเธอด้

หลังจากได้อยู่ในบ้านต่อสมใจอยากแล้ว คำปองก็ปั่นจักรยานเข้าไปที่บ้านพักคนงานในไร่ เพื่อไประบายความในใจให้กับเพื่อนรักที่ชื่อ ‘แก้ว’ ฟัง แก้วเป็นลูกสาวคนงานในไร่แห่งนี้ เธอเองก็เป็นคนรักสวยรักงานเช่นเดียวกัน แต่ทว่าเธอไม่ได้มีความมักใหญ่ใฝ่สูงเหมือนกับคำปอง เธอมีคนรักที่เป็นคนงานในไร่ด้วยกันที่ชื่อพลเมื่อมาถึงคำปองก็จอดจักรยานไว้แล้วเดินมาที่หน้าห้องพัก เห็นมารดาของเพื่อนกำลังจะเดินออกไปทำธุระพอดี จึงเอ่ยทักทายพร้อมกับยกมือไหว้“สวัสดีจ้ะป้าพิมแก้วอยู่ข้างในไหมจ๊ะ”“มันนั่งทาเล็บอยู่ในห้องนั่นล่ะ เข้าไปเลยคำปอง”“จ๊ะป้า”ว่าแล้วเจ้าหล่อนก็เดินเข้าไปในห้อง ที่นี่เป็นห้องแถวที่เหมันต์สร้างไว้ให้คนงานได้อยู่กันแบบฟรีๆ เป็นสวัสดิการที่เขาจัดหาไว้ให้เพื่อลดค่าใช้จ่ายของคนงาน“แหม...ห่วงสวยห่วงงามซะเหลือเกินนะอีแก้ว” คำปองเอ่ยกระแซะเพื่อนเมื่อเห็นว่าแก้วกำลังนั่งบรรจงทาเล็บมืออย่างตั้งใจ“อ้าวอีนี่มาก็ปากดีเลยนะ แกเองก็ไม่ต่างจากฉันหรอกดูแต่งหน้าแต่งตาทำตัวอย่างกับเป็นคุณนาย” แก้วว่าให้คืนบ้าง“ก็คนมันสวยอ่ะนะ”“สวยแต่ก็ไม่มีผัวสักที”“แก…ฉันอยากเป็นเมียพ่อเลี้ยงแล้วอ่ะ แกคิดหาวิธีช่วยฉันหน่

“เปล่าค่ะแต่คิดว่าน่าจะไปไม่นาน” เธอเริ่มไม่ค่อยชอบสายตาของฉัตรชัยเข้าให้แล้ว เพราะเขามักจะวางสายตามาไว้ที่หน้าอกของเธออยู่บ่อยๆ เห็นอย่างนั้นเจ้าหล่อนก็ดึงคอเสื้อที่เว้าลึกให้สูงขึ้นเพื่อบดบังร่องอกเต่งตึง“ตอนนี้แก้วกับพลคงกำลังมีความสุขกันอยู่” ฉัตรชัยว่าแล้วก็ยิ้มมุมปาก หยิบถั่วลิสงที่วางอยู่ในจานโยนเข้าไปในปาก แต่ยังคงจับจ้องมองใบหน้าสวยนั้นอย่างไม่วางตา“อีแก้วไหนบอกจะมาเอาของดี ที่ไหนได้มาหาผัว” คำปองทำหน้าบูดบึ้งเมื่อรู้ว่าเพื่อนสาวกำลังหลอกให้เธอมานั่งรอเสียเวลา“ปกติคู่นี้หายไปคงอีกนานกว่าจะมา ระหว่างนี้เธอก็นั่งดื่มกับฉันไปก่อนก็ได้นะ”“ไม่เป็นไรค่ะหนูจะกลับแล้ว” ว่าแล้วเธอก็ทำท่าจะลุกขึ้น แต่ฉัตรชัยกลับรั้งมือเธอไว้ก่อน“จะรีบไปไหนอยู่เป็นเพื่อนฉันก่อนสิ”“ปล่อยมือหนูเดี๋ยวนี้นะ!”“ฉันรู้ว่าเธอกำลังจะทำอะไร ฉันช่วยเธอได้นะ” พลได้กระซิบบอกฉัตรชัยหมดแล้วว่าเธอต้องการอะไร จึงปล่อยโอกาสให้อยู่กับคำปองเพียงลำพัง“คุณฉัตรชัยรู้อะไรมา มันไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ” คำปองหน้าถอดสีทันทีเมื่อได้ยินอย่างนั้น เธอกลัวเหลือเกินว่าฉัตรชัยจะเอาเรื่องนี้ไปบอกเหมันต์ ถ้าเป็นอย่างนั้นอนาคตเธอจบเห่แ

ฉัตรชัยโน้มใบหน้าคมลงไปก่อนจะส่งลิ้นเย็นสัมผัสที่ยอดอกสีกลีบกุหลาบเบาๆ คำปองครางรับเสียงดัง ชายหนุ่มยิ้มในใจก่อนจะตวัดลิ้นเลียวนด้วยจังหวะที่ถี่ยิบเพื่อสนองความกำหนัดของหญิงสาว เมื่อพอใจแล้วก็ครอบครองยอดอกนั้นด้วยริมฝีปากดูดเม้มอย่างชำนิชำนาญ จนเจ้าหล่อนต้องแอ่นอกรับปากก็ร้องครวญครางไปด้วย“สะ...เสียวที่สุดค่ะอย่าหยุดนะคะ...อ๊ะ” คำปองร้องครวญครางลั่นห้อง“ฉันไม่หยุดแน่รับรองหึๆ”ฉัตรชัยกระตุกยิ้มครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ ก่อนจะจุมพิตที่ร่องอกคู่งามไล่ลงมาเรื่อยๆ จนถึงร่องสวาทของเจ้าหล่อน คำปองเอาแต่หลับตาพริ้มขบริมฝีปากล่างไว้ มือเรียวบีบเคล้นที่หน้าอกตนเองเล่นอย่างสนุกสนาน ฉัตรชัยใช้มือหนาทั้งสองข้างแหวกร่องสวาทนั้นออกเล็กน้อย ก่อนจะส่งลิ้นเย็นเข้าไปสัมผัสอย่างแผ่วเบา“อ๊ะ!”คำปองเกร็งไปทั้งตัวเมื่อได้รับสัมผัสแปลกใหม่เป็นครั้งแรกในชีวิต เธอกระตุกช่วงล่างทุกครั้งที่เขาใช้ความชำนาญส่งผ่านความเสียวซ่านมาให้ฉัตรชัยยังคงสนุกกับร่องสวาทนั้นอย่างพอใจ เขาตวัดรัวลิ้นเร็วไม่เป็นจังหวะอย่างชำนิชำนาญ เมื่อพอใจแล้วก็ผละใบหน้าออกมา ลงไปยืนข้างเตียงก่อนจะดึงตัวคำปองมานั่งหย่อนขาอยู่ข้างเตียงเช่นเดีย