All Chapters of เด็กดื้อของคุณอา: Chapter 31 - Chapter 35

เรื่องใหม่ พ่ายรักคุณเลขาตัวร้าย1ความเดิมกับความอ่อนแอ เมื่อ 5 ปีก่อน พริมา ‘พริ้ม’ ในวัย 18 ปี เธอกำลังจะเข้าเรียนมหาวิทยาลัยปีที่ 1 เธอกำลังนั่งตัวสั่นเทาด้วยความกลัวเมื่อ กนกอร ‘อร’ แม่ของแฟนหนุ่มรุ่นพี่ของเธอที่เธอคบหามาได้ 2 ปี นัดเธอมาคุยบางเรื่องที่เธอไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นในชีวิตจริงของเธอเพราะเธอเคยเห็นในละครแต่วันนี้มันคือความจริงในชีวิตของเธอ “เธอรู้ใช่มั้ยว่าเธอไม่คู่ควรกับลูกชายของฉัน ลูกของคนจนๆ อย่างเธออย่าหวังที่จะได้เป็นลูกสะใภ้ของฉัน ลูกชายของฉันต้องได้กับคนที่ฐานะเดียวกัน ฉันหวังว่าฉันจะไม่ได้เห็นเธอมายุ่งกับลูกชายของฉันอีก” กนกอรพูดขึ้นพร้อมกับจ้องมองหน้าของเธอที่ตอนนี้นั่งก้มหน้าไม่กล้าแม้จะสบตาของกนกอร “แต่หนูรักพี่เหนือนะคะ” พริมาพูดเสียงสั่นเทาทั้งน้ำตาที่ไหลออกมาเปรอะเปื้อนใบหน้าของเธอ “ความรักเน่าๆ จนๆ ของเธออย่านำมันมาใช้กับลูกชายของฉัน” กนกอรพูดพร้อมกับโยนเงินก้อนหนึ่งใส่หน้าของเธอ “คนอย่างเธอคงคิดอยากจับลูกชายของฉันเพราะเงินสินะ นี่ไงเงินเอาไปแล้วก็เลิกยุ่งกับลูกชายของฉันได้แล้ว” “ค

3กลับมาอีกครั้ง เวลา 5 ปีหลังจากนั้น พริมาเรียนจบเมื่อปีที่แล้วและเธอก็ทำงานอยู่ที่ต่างประเทศต่อเป็นเวลาอีกหนึ่งปี ชญาภาเองก็เช่นกันทั้งสองคนเรียนจบพร้อมๆ กันและทำงานด้วยกันจนมาถึงวันนี้วันที่พริมาต้องตัดสินใจกลับไทย “ความจริงแล้วฉันก็อยากทำงานที่นี่ต่อนะรายได้ก็ดี แต่ฉันก็อดห่วงพ่อไม่ได้” พริมาที่กำลังเก็บของใส่กระเป๋าเพื่อเตรียมตัวกลับบ้านหลังจากที่มาเรียนเธอได้กลับบ้านแค่ปีละครั้งเท่านั้นเพราะเธอเกรงใจแม่ของชญาภาที่ต้องเป็นคนจ่ายค่าตั๋วเครื่องบินให้ทุกครั้ง “ไม่เป็นไรหรอกแกอยู่ที่ไหนก็ไม่สุขใจเท่าอยู่บ้านของเราหรอก ฉันเองก็จะกลับไปช่วยงานของที่บ้าน แกก็มาทำงานที่บริษัทของพี่นนท์สิ ฉันเชื่อว่าแกได้เงินเดือนดีแน่นอน” ชญาภาพูดแล้วก็อมยิ้มเพราะเธอรู้ว่าพี่ชายของเธอแอบชอบพริมามานานมากแล้ว ยิ่งตอนนี้พริมาโสดสนิทอย่างนี้เธอก็ยิ่งอยากให้พี่ชายของเธอกับพริมาปิ๊งกันสักที “แกก็พูดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ฉันอยากลองหางานเองฉันรบกวนที่บ้านของเธอมาเยอะแล้วแต่ถ้าฉันหางานไม่ได้จริงๆ ก็อาจจะขอไปทำงานกับพี่ชานนท์อย่างที่แกแนะนำแต่ตอนนี้ฉันมีงานที่พี่ชาย

5เผชิญหน้าหลังจากไม่ได้เจอห้าปี พริมากำลังนั่งรอข้าวกระเพราหมูกรอบไข่ดาวรสจัดที่เธอใฝ่ฝันอยากกินมาตลอดเมื่อตอนที่อยู่ต่างประเทศ ตอนนี้เธออยู่เมืองไทยเรียบร้อยแล้วเธอจึงจัดซะเลย ในระหว่างที่นั่งรออาหารสายตาของเธอก็พลันไปเห็นชายหนุ่มที่รูปร่างหน้าตาท่าทางคล้ายๆ กับทิศเหนือแต่เขาดูร่างหนากว่าทิศเหนือเมื่อหลายปีก่อนจนเธอไม่มั่นใจว่าใช่หรือเปล่า แม้ความคิดของเธอจะบอกว่าไม่ใช่ทิศเหนือแต่สายตาของเธอก็ยังคงจับจ้องไปที่เขาอย่างไม่ละสายตา ผู้ชายคนนั้นเดินตรงเข้ามาใกล้เรื่อยๆ และน่าจะตรงมาที่ร้านอาหารที่เธอกำลังนั่งรอข้าวกระเพราะจานโปรดที่เธอรอคอยมานาน “บอสก็มากินร้านนี้ด้วยหรอคะเนี่ย” พนักงานบริษัทสาวสองสามคนเอ่ยทักทายผู้ชายคนนั้น พริมาที่กลัวว่าจะเป็นทิศเหนือเธอจึงนั่งหันหลังไม่กล้าหันไปมองเขา “ผมก็กินร้านนี้บ่อยเพียงแต่ว่าผมไม่ได้มากินที่ร้านส่วนมากก็สั่งให้ที่ร้านเอาไปส่งให้ที่บริษัท” ทิศเหนือพูดกับพนักงานสาวกลุ่มนั้นก่อนที่จะหันไปสั่งเมนูโปรดของเขา “ป้าครับกระเพราทะเลไข่ดาวพิเศษๆ ครับขอเผ็ดๆ นะครับ” ทิศเหนือสั่งเสร็จก