All Chapters of คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ: Chapter 731 - Chapter 740

เมื่อสบตากัน ทั้งสองฝ่ายต่างก็มีสีหน้าแปลกใจอย่างเห็นได้ชัดชีเยว่จ้องมองเสิ่นชิงซูอย่างเหม่อลอยผ่านไปครู่ใหญ่ เขาถึงลุกขึ้นยืน มองหน้าเสิ่นชิงซู แล้วถามว่า “คุณเป็นเจ้าของแกลเลอรีนี้เหรอครับ?”เสิ่นชิงซูเดินเข้ามา มองเด็กชายที่มีท่าทางแก่แดดเกินวัย นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ถึงเอ่ยปาก “เธอยังไม่บรรลุนิติภาวะ ถ้าจะสมัครเรียน ต้องให้ผู้ปกครองมาด้วยถึงจะสมัครได้นะ”“แม่ไม่สนใจผมหรอกครับ” ชีเยว่มองเสิ่นชิงซู ทั้งที่อายุแค่แปดขวบ แต่คำพูดคำจากลับดูเป็นผู้ใหญ่ “ผมตัดสินใจเองได้ ทุกบ่ายวันอาทิตย์ผมจัดสรรเวลาเองได้ครับ”เด็กคนนี้อายุน้อยแค่นี้ แต่กลับมีบุคลิกความเป็นผู้นำแผ่ออกมาพูดง่าย ๆ ก็คือ สุขุมเกินวัยแต่เขาเป็นลูกชายของชีหมิงเสวียน และเป็นลูกเลี้ยงของฟู่ซือเหยียนเสิ่นชิงซูไม่ได้อยากรับเขาไว้นัก“ขอโทษนะ ตามกฎแล้ว แกลเลอรีของเรารับผู้เยาว์เข้าเรียนโดยที่ผู้ปกครองไม่ยินยอมไม่ได้” เสิ่นชิงซูใช้น้ำเสียงเป็นการเป็นงาน“เป็นเพราะแม่ผมคือชีหมิงเสวียน คุณถึงไม่อยากรับผมใช่ไหมครับ?”เสิ่นชิงซูชะงัก “ใช่ เพราะงั้นอย่าฝืนใจคนอื่นเลย ฉันเปิดประตูทำธุรกิจก็จริง แต่ไม่ใช่ทุกธุรกิจที่จำเป็นต้อ

ยังไงซะชีเยว่ก็เป็นแค่เด็กแปดขวบ ในสถานการณ์แบบนี้ เสิ่นชิงซูไม่อาจนิ่งดูดายได้เธอดูออกว่าชีเยว่กลัวความมืด และความกลัวนี้ก็เข้าขั้นผิดปกติอีกทั้งฟังจากคำพูดของชีเยว่ ก็พอเดาได้ว่าปกติชีหมิงเสวียนคงเข้มงวดกับการเลี้ยงลูกมากเสิ่นชิงซูพาลนึกไปถึงฟู่ซือเหยียนฉินเยี่ยนเฉิงเคยเล่าว่า วัยเด็กของฟู่ซือเหยียนก็ต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสเพราะฉินฟางเช่นกันเสิ่นชิงซูกอดร่างที่สั่นเทาของชีเยว่ไว้ ตบหลังเขาเบา ๆ ปลอบโยนด้วยเสียงอ่อนหวาน “ไม่ต้องกลัวนะ ลิฟต์แค่ขัดข้องเฉย ๆ เดี๋ยวเจ้าหน้าที่ก็มาช่วยแล้ว...”น้ำเสียงของเธอช่างอ่อนโยน ยิ่งได้ยินชัดเจนยิ่งขึ้นในตัวลิฟต์ที่มืดมิดและปิดทึบ“ไม่เป็นไรนะ ฉันอยู่เป็นเพื่อนเธอตรงนี้...”เมื่อได้รับการปลอบโยน เสียงสะอื้นของชีเยว่ก็ค่อย ๆ เบาลงแต่สองมือยังคงกอดเสิ่นชิงซูไว้แน่น ร่างกายยังสั่นเทาไม่หยุดเสิ่นชิงซูปลอบโยนเขาต่อ พลางฮัมเพลงเบา ๆร่างกายที่เกร็งของชีเยว่ค่อย ๆ ผ่อนคลายลงท่ามกลางเสียงเพลงอันอ่อนโยนของผู้หญิงประมาณสิบนาทีต่อมา ข้างนอกก็มีความเคลื่อนไหว“ประธานเสิ่นครับ!”เสิ่นชิงซูตะโกนตอบ “ฉันอยู่ข้างใน”“ประธานเสิ่นไม่ต้องใ

เสิ่นชิงซูกลับจากโรงพยาบาลตรงดิ่งมาที่วิลล่าหลีเจียงที่ลานจอดรถมีรถของหานหมิงอวี่จอดอยู่เสิ่นชิงซูเดินเข้าบ้านป้าอวิ๋นรีบเดินมาต้อนรับ“ท่านประธานหานกำลังกล่อมเสี่ยวเนี่ยนเนี่ยนนอนอยู่ชั้นสองค่ะ!”เสิ่นชิงซูชะงัก “เขามาเมื่อไหร่คะ?”“มาตั้งแต่เที่ยงแล้วค่ะ”“อยู่ตลอดบ่ายเลยเหรอคะ?”“ใช่ค่ะ!” ป้าอวิ๋นยิ้มแก้มปริ “ขลุกอยู่ทั้งบ่ายเพื่อเรียนรู้วิธีเลี้ยงลูกเลยค่ะ! ถึงพวกเราจะรู้ว่าเขาไม่ใช่พ่อแท้ ๆ ของเสี่ยวเนี่ยนเนี่ยน แต่ป้าดูออกนะคะว่าท่านประธานเอ็นดูเสี่ยวเนี่ยนเนี่ยนจากใจจริง”เสิ่นชิงซูเม้มปาก ถามต่อ “แล้วเจ้าตัวเล็กอีกสองคนล่ะคะ?”“เล่นกันอยู่ที่สวนหลังบ้านค่ะ ถานอีอี้คอยดูแลอยู่”พ่อของถานอีอี้ป่วยเมื่อช่วงก่อนหน้านี้ เสิ่นชิงซูเลยอนุมัติวันหยุดยาวให้เธอกลับไปเยี่ยมบ้านเกิดอาทิตย์ที่แล้วอาการพ่อดีขึ้นมาก ถานอีอี้ถึงวางใจกลับมาทำงานที่เมืองเป่ยได้เสิ่นชิงซูเดินไปหาลูกชายลูกสาวที่สวนหลังบ้านก่อนได้กอดได้หอมแก้มจนชื่นใจ ถึงจะหายคิดถึงจากนั้นเธอก็ขึ้นไปชั้นบนห้องเด็กที่เคยว่างอยู่ห้องหนึ่ง ตอนนี้จัดให้เสี่ยวเนี่ยนเนี่ยนกับจางอวิ๋นพักอยู่ชั่วคราวอยู่ติดกับห้อง

การเดินทางอันยาวนานถึงสิบเอ็ดชั่วโมงสิ้นสุดลงเวลาท้องถิ่นเจ็ดนาฬิกาห้านาที เครื่องบินส่วนตัวร่อนลงจอดที่สนามบินซิดนีย์ซิดนีย์ในเดือนพฤษภาคมอากาศชื้นแฉะ ท้องฟ้าขมุกขมัวปกคลุมด้วยสายฝนพรำเสิ่นชิงซูและฉินเยี่ยนเฉิงออกจากสนามบิน แล้วนั่งรถตรงไปยังอพาร์ตเมนต์ที่เฉียวซิงเจียเช่าพักอยู่ข้างมหาวิทยาลัยครึ่งชั่วโมงต่อมา ใต้ตึกอพาร์ตเมนต์แท็กซี่หยุดลงประตูทางเข้าตึกถูกผลักเปิดออก ชายหญิงคู่หนึ่งเดินเคียงคู่กันออกมาคือเฉียวซิงเจียเธอกำลังเดินคุยกับเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ทั้งสองใบหน้ายิ้มแย้มเด็กหนุ่มกางร่ม แล้วเอียงร่มไปทางเฉียวซิงเจียเล็กน้อยเพื่อกันฝนให้ชายหนุ่มคนนั้นเป็นคนเชื้อสายจีน รูปร่างสูงโปร่งขายาว ใบหน้าหล่อเหลาผิวขาวจัด พอยืนคู่กับเฉียวซิงเจีย ภาพตรงหน้าช่างเหมือนคู่รักคู่หนึ่งมาก ๆทั้งสองพูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนิทสนมบรรยากาศดูเข้ากันได้ดีมากเสิ่นชิงซูก็คิดไม่ถึงว่าจะมาเจอฉากนี้เข้า จู่ ๆ ในใจก็เกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาทันทีเธอรีบหันไปมองฉินเยี่ยนเฉิงที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับฉินเยี่ยนเฉิงจ้องเขม็งไปที่เฉียวซิงเจียและผู้ชายคนนั้นตาแทบถลน เสี้ยวหน้าเย็นเยียบ สันกราม

“โง่หรือเปล่า? ป่วยขนาดนี้ยังหนีมาเมืองนอก ที่นี่ต่างบ้านต่างเมืองไม่รู้จักใคร ใครจะดูแลเธอ? กลับบ้านกับฉันเถอะนะ ฉันไม่ห้ามเธอแล้ว ถ้าเธอจะหย่าฉันก็สนับสนุน หรือถ้าเธอไม่อยากอยู่บ้าน ก็ย้ายมาอยู่กับฉัน...”“อาซู... มันไม่มีประโยชน์หรอก”เฉียวซิงเจียหลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาไหลรินอาบแก้ม “ตราบใดที่ฉันยังอยู่เมืองเป่ย แม่ก็จะคอยบงการชีวิตฉันไม่เลิก ฉันรู้ว่าแม่หวังดี แต่ฉันอึดอัดจนหายใจไม่ออกจริง ๆ มีแค่ที่นี่ที่ฉันได้ปลดปล่อยตัวเอง เวลาอยู่คนเดียว ฉันก็แค่สะพายกล้องออกไปถ่ายรูป...”ภายในห้องที่เงียบสงัด น้ำเสียงของเฉียวซิงเจียสั่นเครือ“ฉันรู้ว่าฉันไม่ใช่ภรรยาที่ดี ไม่ใช่แม่ที่ดี แล้วก็ไม่ใช่ลูกที่ดี แต่ฉันก็ไม่อยากเป็นแบบนี้นี่นา หลังความจำเสื่อม ฉันตัดสินใจคบกับฉินเยี่ยนเฉิงแบบปุบปับ เวลาตั้งสี่ปี ฉันจะไม่รักเขาได้ยังไง? อุ้มท้องมาตั้งสิบเดือน ฉันจะไม่รักเสี่ยวซิงเฉินได้ยังไง? แต่ทำไม ความรักมันต้องแลกมาด้วยการเสียสละความเป็นตัวเองด้วยล่ะ?แม่บอกว่าทำทุกอย่างเพื่อฉัน แต่ตั้งแต่เล็กจนโตแม่เคยถามไหมว่าฉันต้องการอะไร? สิ่งที่แม่หยิบยื่นให้ ฉันก็ต้องแบมือรับไว้ ถ้าฉันขัดขืน ก็กลายเป็นล