All Chapters of ตอนแรกว่าจะไม่รัก: Chapter 11 - Chapter 20

"คุณนคร ก๋อยตามหาตั้งนาน ไม่รู้ว่าแอบมานั่งอยู่ที่นี่ ก๋อยเอาป้ายสำหรับยกประมูลมาให้ค่ะ" ก๋อย เลขาคนสนิทที่พ่วงตำแหน่งคู่นอนชั่วครั้งชั่วคราว ของชนครบอก ก่อนจะนั่งลงข้างๆ เขา เธอเดินหาเขาตั้งนาน คิดว่านั่งอยู่แถวต้นๆ ซะอีก ที่ไหนได้นั่งเกือบท้ายเลยชนครไม่ได้สนใจคำพูดของเลขาสาว ความสนใจของเขามีแค่ป้ายประมูลจากเธอ เขาเอื้อมมือไปหยิบ แล้วจ้องมองไปยังอันดา …คืนนี้บนที่นอน ข้างกายจะต้องมีผู้หญิงคนนี้อยู่ด้วยให้ได้!"หนึ่งหมื่น""สองหมื่น""สามหมื่น""สี่หมื่น"ชนกันต์หันไปมองน้องชาย ที่ไม่ว่าเขาจะให้ราคาเท่าไหร่ คนเป็นน้องก็จะประมูลเกทับตลอด ในขณะที่คนอื่นเงียบ ได้แต่หันมามองสองพี่น้องแข่งกันประมูลของ"หนึ่งแสน" ชนกันต์บอก พร้อมกับมองหน้าน้องชาย เขาเดาว่าคนเป็นน้องจะต้องสู้ราคาแน่ เพราะนิสัยอยากเอาชนะ...แล้วก็จริงตามนั้น"ห้าแสน!" ชนครบอก พร้อมกับหันมายิ้มเยาะคนเป็นพี่ จะกล้าสู้เหรอ ราคาขนาดนี้ ถ้ากล้าสู้ก็คงโง่เต็มทน"โอเค ยอม..." ชนกันต์บอก ก่อนจะกระตุกยิ้มอันดาขมวดคิ้วมองชนกันต์อย่างไม่พอใจ ไม่คิดจะสู้ต่ออีกสักหน่อยเพื่อเธอหรือไง... แต่ถึงกระนั้นก็เลือกที่จะนิ่งเงียบ คอยคิดในแง่ดีเข้

และก็มีคนบ้าจริงๆ นั่นแหละ เพราะทันทีที่อันดาประกาศกร้าวจบ ริมฝีปากร้อนผ่านก็เข้ามาปะทะกับริมฝีปากของเธอ แรกเริ่มมันผสมปนเปด้วยความโมโหจึงเป็นจูบที่รุนแรง และดุดัน อันดาพยายามผลักเขาออก ทั้งตกใจ และรู้สึกเจ็บ เพราะเขาไม่ปรานี ใช้ความโมโหทั้งหมดที่มีมาลงกับจูบแรกของเธอ ที่มันควรจะแสนหวานและนุ่มนวลเธออยากจะกัดปากของเขาให้ได้เลือด จะได้ปล่อยเธอให้เป็นอิสระเสียที แต่ก็ดันกลัวเขาเจ็บ นี่เธอบ้าหรือเปล่า ถ้าเป็นสถานการณ์แบบนี้กับคนอื่นเธอคงสู้สุดใจ แต่กับเขา ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมต้องห่วง...ไม่คิดจะปกป้องตัวเองเลยหรือไง?หยดน้ำตาใสๆ ค่อยๆ หล่นเหมะจากดวงตาคู่งามที่ตอนนี้ยอมปิดเปลือกตา และยืนนิ่งๆ ให้เขาทำในสิ่งที่ต้องการจนหนำใจ...เดี๋ยวเขาก็คงหายบ้าเอง.... เงินตั้งหนึ่งล้านเชียวนะ เธอทิ้งท้ายด้วยการเยาะเย้ยตัวเองชนกันต์ดึงดูดดื่มริมฝีปากอ่อนนุ่มตรงหน้าอย่างไม่รู้จักพอ แต่เมื่อรู้สึกว่าคนในอ้อมแขนนั้นสงบนิ่ง และไม่ได้ตอบสนองเขาอย่างที่ควรจะเป็น อีกทั้งยังเหมือนว่ามีน้ำอุ่นๆ กระทบผิวหน้า เขาจึงหักห้ามใจ ค่อยๆ ถอนริมฝีปากออก ก่อนจะยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาปาดน้ำตาของเธอช้าๆ เมื่อเห็นว่าสองแก้ม

"ได้รับคำชมเหรอ ยิ้มหน้าบานเป็นดอกไม้ยามเช้าเลย" นาวินถาม เมื่อเห็นอันดาเดินออกมาด้วยใบหน้าที่สดใสกว่าทุกๆ วัน ตั้งแต่ทำงานมา วันนี้เป็นวันแรกที่เห็นอันดามีความสุขมากเป็นพิเศษ ...ไม่รู้ว่าเธอกับเจ้านายไปถึงขั้นไหนแล้วนะ"ค่ะ" เธอบอกด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะทำงาน ฮัมเพลงเบาๆ อย่างมีความสุขเสียงโทรศัพท์สำนักงานบนโต๊ะดังขึ้น นาวินยกหูขึ้นรับ เป็นเจ้านายที่นั่งอยู่ในห้องโทรมา'ครับ คุณกันต์ ''พรุ่งนี้ผมจะไปพักผ่อนต่างจังหวัดนะ''ได้ครับ ไปที่ไหนครับ ให้ผมจองตั๋ว หรือจองที่พักให้ไหมครับ''งานง่ายๆ ให้อันดาทำเถอะ คุณทำงานสำคัญๆ ดีกว่า ให้เธอไปกับผมด้วยนะ ผมต้องการคนช่วยจัดการเรื่องเล็กๆ น้อยๆ''ได้ครับ' นาวินรู้สึกเอะใจนิดหน่อย แต่ก็พยายามคิดว่าก็คงเป็นเรื่องปกติ เขาควรทำเรื่องสำคัญกว่าอันดา อย่างที่เจ้านายว่า"อันดา พรุ่งนี้คุณกันต์จะไปเที่ยวพักผ่อน คุณไปกับคุณกันต์นะ ปกติช่วงพักผ่อนก็ไม่ได้มีอะไรมาก อาจต้องไปซื้อของ จองห้องพัก จองสถานที่ให้คุณกันต์เท่านั้น ไม่ต้องกังวลเรื่องไปกันสองต่อสอง คุณกันต์ไว้ใจได้" นาวินบอกไว้ก่อน เพราะกลัวหล่อนจะเป็นกังวล เรื่องที่ต้องออกต่างจังหวัดกับเจ้

"พี่เป็นอะไรไป" ดามันเห็นพี่สาวแอบนั่งร้องไห้อยู่ในห้อง เขาก็เอ่ยถามด้วยความตกใจ ระคนเป็นห่วง เมื่อเผลอเสียมารยาทเปิดประตูเข้ามา เพราะได้ยินเสียงสะอื้นไห้อันดารีบปาดน้ำตา แล้วส่ายศีรษะบอกคนเป็นน้องว่า"ไม่เป็นอะไร พี่แค่เจ็บตา""เจ็บตา กับการร้องไห้อย่างหนักหน่วงจนตาบวมมันต่างกันนะ" คนเป็นน้องบอกเสียงเครียด เขาเป็นห่วงพี่สาวเหลือเกิน จะเกี่ยวกับไอ้ผู้ชายคนนั้นไหมนะดามันนึกถึงเมื่อครั้งที่เขานั่งแท็กซี่แอบตามดูพี่สาวเมื่อหลายเดือนก่อน อยากรู้ว่าพี่แอบมีเสี่ยเลี้ยงหรือเปล่า และก็เห็นผู้ชายคนหนึ่ง หน้าตาหล่อเหลาดูดี อายุก็ไม่ได้ดูมากมายจะเป็นเสี่ยเลี้ยงเมียน้อยได้ แต่ก็ดูร่ำรวยเอาการ ดูจากการมีคนขับรถ การแต่งตัว และบ้านหลังใหญ่มาก อยู่ในดงบ้านของเศรษฐี ซึ่งหมู่บ้านแแถวนั้นแพงหูฉี่ ไม่รวยจริง แม้แต่ตารางวาเดียวก็คงซื้อไม่ได้ดามันเห็นเขามาส่งพี่สาวที่บ้าน ก่อนที่คนเป็นพี่จะกลับออกไปกับเขาด้วยกระเป๋าเสื้อผ้า หลังจากนั้นดามันก็ได้รับข้อความจากพี่สาวว่า เธอจะไปทำงาน เขาให้แท็กซี่แอบขับรถตามพี่สาวไปกระทั่งเห็นผู้ชายคนนั้นโอบเอวพี่สาวเข้าบ้านไป ดามันไม่อยากยุ่ง คิดว่าเขาอาจจะคบกับพี่ในฐานะแฟน

"ดาม! เป็นอะไร หรือเปล่า" อันดารีบวิ่งมาหาน้องชาย เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เธอรีบวิ่งเข้ามาโดยไม่ทันได้มอง ว่าคนที่มีเรื่องกับน้องชายนั้นคือใคร"พี่ มาได้ยังไง ผมไม่ได้ให้เขาติดต่อพี่นะ""ตำรวจโทรมาเบอร์คุณย่า ดีที่พี่พยาบาลรับสาย เลยมาบอกพี่ คุณย่าไม่รู้ ไม่ต้องเป็นห่วง” อันดาเข้าใจว่าน้องชายคงกลัวว่าย่าจะรู้แล้วไม่สบายใจ จึงบอกออกไปแบบนั้นไม่ทันได้พูดอะไรต่อ ข้อมือของเธอก็ถูกมือใครคนหนึ่งกระชากให้เดินตาม อันดาหันมาเห็นว่าเป็นใครก็ตกใจ เธอสะบัดแขนหนี ไม่อยากไปกับเขา ไม่อยากคุย ไม่อยากเจอดามันรีบมาช่วยพี่สาว เขาเดินเข้ามาแทรกไปกระชากคอเสื้อของชนกันต์ไว้ ก่อนจะต่อยหน้าเขาเข้าหนึ่งมัด"อย่ามายุ่งกับพี่กู!"หมัดต่อไปกำลังจะตามมา แต่ถูกคนของชนกันต์ และตำรวจรั้ง และจับตัวให้แยกออกจากกันซะก่อนคนถูกต่อยยกมือขึ้นมาปาดขอบปากรู้สึกแสบๆ เหมือนมีเลือดออกอันดาเห็นเขาเจ็บก็จะพุ่งเข้าไปดู แต่ทว่าสมองสั่งการให้หยุดการกระทำเสียก่อน เขาโกหก หลอกลวง ไม่บอกความจริงกับเธอนะ อย่าลืม เธอไม่ควรให้อภัยคนเลวๆ อย่างเขา จึงหยุดนิ่งมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย เธอพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ พยายามทำตัวเองให้เข้มแข็ง ใจแ