เข้าสู่ระบบ"เด็กคนโตอายุกี่ขวบพี่" ชนครแทรกถามขึ้น"สองขวบ ถามทำไม" ชนกันหันต์มาขมวดคิ้วตอบ และถามกลับ"ถ้าเด็กหย่านมแล้ว ผมว่าให้เงินแม่เขาไปสักสิบล้าน แลกกับเด็ก ก็ไม่น่ามีปัญหานะ ผู้หญิงที่พี่คบๆ มา มีใครบ้างไม่ซื้อได้ด้วยเงิน ส่วนคนเล็ก พี่จะจริงจังกับแม่ของเขาอยู่แล้ว เรื่องเด็กก็ไม่มีปัญหา""ว่าแต่แม่เด็กเป็นใคร ฉันรู้จักไหม ถ้าเป็นคนในบริษัท ฉันจะลองออกหน้าคุยให้ดู" ชนพัฒน์เอ่ยถาม"เอมอมร..."คำตอบของลูกชาย ทำให้ชัยพัฒน์นิ่งอึ้งด้วยความตกใจไปครู่ใหญ่ ได้สติก็ตอนภรรยาเอ่ยถามว่า"คุณเป็นอะไรไป""เปล่า" เขาตอบภรรยา ก่อนจะถามลูกชายต่อ"แกกับหนูเอมคบกันแค่สองปีเป๊ะๆ ไม่ใช่เหรอ""ครับ""แสดงว่าลูกของเอม ไม่ใช่ลูกแก" ผู้เป็นพ่อสรุป ต้องใช่แน่ๆ เขาจำได้แม่น เหตุการณ์เมื่อสองปีที่แล้ว…'หนูเอม....' ชนพัฒน์เอ่ยเรียกชื่อของคนที่ควงคู่มากับลูกชายเสียงอ่อนเอมอมรกล่าวทักทาย และไหว้ชนพัฒน์ พร้อมกับส่งยิ้มให้ เหมือนคนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ทั้งๆ ที่ในอดีตเธอนั้นเคยเป็นเลขาของเขา อีกทั้งความสัมพันธ์ลับๆ ของเขา และเธอนั้นยังเคยหวานชื่นกันมากด้วยแม้จะรู้สึกเสียดายผู้หญิงสาวสวย ที่เด็กกว่ารุ่นลูก ทั้งอ่อนโย
"พี่หมายความว่ายังไง เรื่องที่เขามีลูก มีเมียอยู่แล้วเป็นแค่เรื่องที่พี่เข้าใจผิดคิดไปเองเหรอ?" ดามันขมวดคิ้วถาม หลังจากได้ยินคำบอกเล่าจากพี่สาว ในหัวมีแต่คำว่า ...อะไรวะ?"อือ" พี่สาวบอกเสียงอ่อน อายเหมือนกันที่มโนคิดไปเองแบบนั้น แล้วยังมีหน้าไปบอกน้องชาย จนเขาไปทำให้เกิดเรื่องราวใหญ่โตแบบนี้ขึ้นมาอีก"ช่างเถอะ อย่างน้อยลูกพี่ก็คงมีพ่อ และตอนนี้ พี่ก็คงคืนดีกับเขาแล้ว ผมจะไปขอโทษเขา"คนเป็นพี่พยักหน้าเห็นด้วย ควรไปขอโทษจริงๆ นั่นแหละ ได้ยินจากนาวินมาว่าคนรู้ทั้งบริษัท นักข่าวก็รู้ ลงอินเทอร์เน็ต เป็นข่าวดังเรียบร้อยแล้ว ....สมัยนี้ข่าวไวดีจริงๆ เหตุเกิดแค่หนึ่งนาที ก็ลงสู่โลกออนไลน์จนคนรู้ไปทั่วแล้ว "ขอโทษ" แม้จะเป็นคำขอโทษที่ดามันเอ่ยบอกชนกันต์ แต่มันกลับเป็นคำพูดที่ฟังดูไร้ซึ่งความรู้สึกผิด เหมือนพูดส่งๆ ให้มันจบๆ ไปเท่านั้น นั่นก็เพราะว่าเขายังรู้สึกไม่ค่อยโอเคกับผู้ชายคนนี้ เพราะมาทำพี่สาวของเขาท้องก่อนแต่งอันดากระตุกเสื้อน้องชายเบาๆ พร้อมกับมองหน้า แล้วเขม่นใส่ เพื่อให้น้องชายกล่าวขอโทษดีๆ"อะไร" เขาก้มมาเอ่ยถามพี่สาวที่ตัวเล็กกว่า แกล้งทำไม่รู้ไม่ชี้ ทั้งๆ ที่เข้าใจความหมาย
"ดาม! เป็นอะไร หรือเปล่า" อันดารีบวิ่งมาหาน้องชาย เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เธอรีบวิ่งเข้ามาโดยไม่ทันได้มอง ว่าคนที่มีเรื่องกับน้องชายนั้นคือใคร"พี่ มาได้ยังไง ผมไม่ได้ให้เขาติดต่อพี่นะ""ตำรวจโทรมาเบอร์คุณย่า ดีที่พี่พยาบาลรับสาย เลยมาบอกพี่ คุณย่าไม่รู้ ไม่ต้องเป็นห่วง” อันดาเข้าใจว่าน้องชายคงกลัวว่าย่าจะรู้แล้วไม่สบายใจ จึงบอกออกไปแบบนั้นไม่ทันได้พูดอะไรต่อ ข้อมือของเธอก็ถูกมือใครคนหนึ่งกระชากให้เดินตาม อันดาหันมาเห็นว่าเป็นใครก็ตกใจ เธอสะบัดแขนหนี ไม่อยากไปกับเขา ไม่อยากคุย ไม่อยากเจอดามันรีบมาช่วยพี่สาว เขาเดินเข้ามาแทรกไปกระชากคอเสื้อของชนกันต์ไว้ ก่อนจะต่อยหน้าเขาเข้าหนึ่งมัด"อย่ามายุ่งกับพี่กู!"หมัดต่อไปกำลังจะตามมา แต่ถูกคนของชนกันต์ และตำรวจรั้ง และจับตัวให้แยกออกจากกันซะก่อนคนถูกต่อยยกมือขึ้นมาปาดขอบปากรู้สึกแสบๆ เหมือนมีเลือดออกอันดาเห็นเขาเจ็บก็จะพุ่งเข้าไปดู แต่ทว่าสมองสั่งการให้หยุดการกระทำเสียก่อน เขาโกหก หลอกลวง ไม่บอกความจริงกับเธอนะ อย่าลืม เธอไม่ควรให้อภัยคนเลวๆ อย่างเขา จึงหยุดนิ่งมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย เธอพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ พยายามทำตัวเองให้เข้มแข็ง ใจแ
"ประจำเดือนมาครั้งล่าสุดวันไหนคะ" หมอสาวเอ่ยถาม ขณะถามข้อมูลเบื้องต้นของผู้ป่วยไปบางส่วนแล้ว"เอ่อ... เหมือนจะขาดไปสองเดือนแล้วค่ะ" อันดาบอกเสียงแผ่ว เริ่มคิด หรือว่าอาการที่เป็นอยู่นี้ คือ ...ท้อง!"หากเคยมีเพศสัมพันธ์ เป็นไปได้สูง ว่าอาการของคุณจะเกิดจากการตั้งครรภ์ค่ะ"อันดานิ่งอึ้งไป เหมือนโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ ...ท้องเหรอ? หากเธอท้องจริงๆ จะทำยังไงดี บอกชนกันต์เหรอ? เขาก็มีครอบครัวที่น่ารักของเขาอยู่แล้ว แล้วเขาจะทำยังไงกับเธอ ให้เธอเป็นบ้านเล็ก หรือจะแย่งลูกไปจากเธอ ไม่ว่าเขาจะทำยังไง เธอก็ไม่ยินดีที่จะอยู่แบบนั้น …ไม่สู้ให้ลูกไม่มีพ่อไปเลยยังจะดีซะกว่า ...เธอไม่อยากจะคิดถึงเรื่องเงิน แต่เสาหลักของบ้านอย่างเธอ ถ้าขาดเขา เธอจะหาเงินมาจากไหนได้…หยดน้ำตาค่อยๆ ไหลอาบแก้ม ก่อนจะปล่อยโฮออกมาอย่างไม่เกรงใจคุณหมอ มันอัดอั้น มันรู้สึกแย่ที่สุด ทำไมชีวิตเธอถึงเดินมาอยู่จุดนี้ได้....กรรม เกิดจากการกระทำ หากเธอเอะใจ ตรวจสอบสักนิดว่าเขามีเมียเป็นตัวเป็นตนอยู่หรือเปล่า เธอคงไม่ต้องมาตกอยู่ในสภาพนี้...แต่จะให้เอาเด็กคนนี้ออกเหรอ?...เธอก็ทำไมได้หรอก อย่างน้อยเขาก็เกิดจากความรักของเธอ แม้จะเป็
"พี่เป็นอะไรไป" ดามันเห็นพี่สาวแอบนั่งร้องไห้อยู่ในห้อง เขาก็เอ่ยถามด้วยความตกใจ ระคนเป็นห่วง เมื่อเผลอเสียมารยาทเปิดประตูเข้ามา เพราะได้ยินเสียงสะอื้นไห้อันดารีบปาดน้ำตา แล้วส่ายศีรษะบอกคนเป็นน้องว่า"ไม่เป็นอะไร พี่แค่เจ็บตา""เจ็บตา กับการร้องไห้อย่างหนักหน่วงจนตาบวมมันต่างกันนะ" คนเป็นน้องบอกเสียงเครียด เขาเป็นห่วงพี่สาวเหลือเกิน จะเกี่ยวกับไอ้ผู้ชายคนนั้นไหมนะดามันนึกถึงเมื่อครั้งที่เขานั่งแท็กซี่แอบตามดูพี่สาวเมื่อหลายเดือนก่อน อยากรู้ว่าพี่แอบมีเสี่ยเลี้ยงหรือเปล่า และก็เห็นผู้ชายคนหนึ่ง หน้าตาหล่อเหลาดูดี อายุก็ไม่ได้ดูมากมายจะเป็นเสี่ยเลี้ยงเมียน้อยได้ แต่ก็ดูร่ำรวยเอาการ ดูจากการมีคนขับรถ การแต่งตัว และบ้านหลังใหญ่มาก อยู่ในดงบ้านของเศรษฐี ซึ่งหมู่บ้านแแถวนั้นแพงหูฉี่ ไม่รวยจริง แม้แต่ตารางวาเดียวก็คงซื้อไม่ได้ดามันเห็นเขามาส่งพี่สาวที่บ้าน ก่อนที่คนเป็นพี่จะกลับออกไปกับเขาด้วยกระเป๋าเสื้อผ้า หลังจากนั้นดามันก็ได้รับข้อความจากพี่สาวว่า เธอจะไปทำงาน เขาให้แท็กซี่แอบขับรถตามพี่สาวไปกระทั่งเห็นผู้ชายคนนั้นโอบเอวพี่สาวเข้าบ้านไป ดามันไม่อยากยุ่ง คิดว่าเขาอาจจะคบกับพี่ในฐานะแฟน
ชนกันต์ และอันดาพากันนั่งเครื่องบินมาเที่ยวภูเก็ต วันถัดมาเช่ารถพากันขับไปเที่ยวหาดนางทอง ดูทะเลดำ จังหวัดพังงา อันดาตื่นเต้นมากที่ได้เห็นทะเลที่นี่ คนไม่พลุกพล่านมาก ส่วนมากที่เห็นก็เป็นต่างชาติซะส่วนใหญ่ หากเป็นวันหยุดคนอาจจะมากกว่านี้อันดารู้สึกตื่นตาตื่นใจกับทรายสีดำที่ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเห็นมาก่อน เธอกำทรายขึ้นมาจากพื้น ก่อนจะโปรยมันลงสู่พื้นดังเดิมด้วยเสียงหัวเราะสดใส ความสดใสของเธอทำให้ รอยยิ้มของชนกันต์ยกขึ้นตลอดทั้งวัน"ที่นี่สวยจัง ถ้าน้องชายดามาด้วย เขาคงจะชอบ" เธอป้องปากตะโกนบอกเขา ซึ่งยืนมองเธออยู่ไม่ไกลนัก ก่อนหน้านี้เขาหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายรูปเธอเอาไว้หลายรูป"คราวหลังเราพาน้องคุณมาด้วยกัน" เขาตะโกนตอบกลับ"เอาย่ามาด้วยได้ไหม""ได้ทุกคนที่คุณต้องการ"อันดาหัวเราะชอบใจ ทำไมเขาถึงได้ตามใจเธอทุกอย่างแบบนี้นะ ชีวิตตอนนี้เป็นเหมือนความฝัน ไม่รู้ว่าต้องลืมตาตื่นวันไหน ไม่รู้ว่าผู้ชายที่หาที่ติไม่ได้อย่างเขาจะรักเธอกี่วัน กี่เดือน กี่ปี แต่หากมันจะเป็นเพียงแค่ฝัน และแม้มันจะอยู่ได้แค่ชั่วโมงเดียว เธอก็ยินดีจะอยู่ในความฝันให้นานที่สุดเท่าที่จะอยู่ได้หลังจากเดินเที่ยวจนเหนื่อยแล
ห้องทำงานรองประธานบริษัท PNSP“เข้ามาทำไมไม่เคาะประตู! รู้จักคำว่า ‘มารยาท’ บ้างไหม? เรื่องพื้นฐาน... ไม่รู้เลยหรือไง” เสียงเย็นชา และเฉียบขาดของเจ้าของห้องดังขึ้นทันทีที่ประตูถูกเปิดโดยไม่ทันเคาะ อันดาถึงกับสะดุ้ง“ขอโทษค่ะ” เธอรีบตอบ แล้วหมุนตัวถอยหลังออกไป ปิดประตูอย่างเรียบร้อยชนกันต์เหลือบตาม
“เอกสารที่ต้องเซ็นค่ะ คุณลองอ่านดูก่อนนะคะ ฉันเพิ่งเริ่มงานวันแรก ยังไม่ค่อยรู้ระบบเท่าไหร่” อันดาวางแฟ้มลงบนโต๊ะของเจ้านายหนุ่ม พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ“ไม่รู้ก็ไม่ต้องทำ” ชนกันต์ตอบเรียบเย็นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามอง “อยากนั่งเล่น เดินเล่น หรือจะไปช็อปปิ้งก็เชิญ ผมไม่อยากเสียเวลากับคนทำงาน
ห้องประชุมเล็กของบริษัท PNSP“สวัสดีค่ะ” อันดากล่าวทักทายเบาๆ ขณะก้าวเข้ามาในห้องประมาณสิบโมงเช้า เธอได้รับการติดต่อกลับจากคุณนาวิน นัดสัมภาษณ์งานในเวลา 15.00 น. ของวันนี้ ที่บริษัท PNSP ซึ่งถือเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอได้เข้าสัมภาษณ์งานในบริษัทใหญ่แบบนี้ อันดาทั้งตื่นเต้น และประหม่า เพราะเธอไม่ได
ห้องทำงานรองประธานบริษัท PNSPเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง ก่อนที่นาวินจะก้าวเข้ามาพร้อมเอกสารในมือชนกันต์เงยหน้าขึ้นจากเอกสารที่กำลังเซ็น มองเลขาคนสนิทที่เดินเข้ามาพร้อมท่าทีจริงจัง"มีผู้หญิงชื่ออันดาโทรมาหาผมเมื่อเช้าครับ บอกว่าคุณให้เบอร์ผมไว้ แล้วเธอก็โทรมาขอสมัครงาน แต่... ตอนนี้ทุกแผนกของเ







