ตอนแรกว่าจะไม่รัก

"สวัสดีค่ะ รับชานม หรือนมสดดีคะวันนี้"

"เอานมสดดีกว่าค่ะ คืนนี้จะได้หลับสบายๆ หน่อย"

"ได้เลยค่ะ คุณลูกค้ารอสักครู่นะคะ" สิ้นเสียง อันดาก็เดินไปสั่งเครื่องดื่มกับพี่ลูกพรุน ลูกสาวเจ้าของร้าน ที่จะทำการชงเครื่องดื่มของร้านตามออเดอร์ที่ได้รับ

"ร้อนหรือเย็น" น้ำเสียงไม่สบอารมณ์เอ่ยถาม พร้อมกับสีหน้าที่บึ้งตึง ไม่รู้ว่าเมื่อเช้าเจ้าหล่อนทะเลาะกับสามีมาหรือไร ถึงได้อารมณ์บูดบึ้งแบบนี้ อ้อ… แต่ลืมไป พี่แกยังไม่มีสามี จะทะเลาะกับสามีได้อย่างไรกันล่ะ

"ลูกค้าเจ้าประจำ นมสดเย็นจ๊ะ" เธอตอบด้วยรอยยิ้มหวาน ไม่สนใจหรอก ว่าใครจะทำอะไรไม่ดีใส่ เธอรู้แค่เพียงว่าเธอมาทำงาน มาหาเงิน เธอต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด

ครู่เดียวพี่ลูกพรุนก็ชงนมสดเย็นเสร็จ แล้วจึงส่งมาให้ด้วยหน้าตาที่บึ้งตึงดังเดิม

"นมสดเย็นมาแล้วค่ะ" อันดาบอก ก่อนจะวางแก้วนมสดเย็นตรงหน้าของลูกค้าขาประจำคนนี้

"ขอบใจจ้ะ" ลูกค้ากล่าวขอบคุณด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะใช้หลอดดูดมันเข้าปาก

"ทำไมมันจืดขนาดนี้ นี่น้ำล้างขวดนมเด็กหรือเปล่าเนี่ย?" ลูกค้าท่านนั้นตะโกนออกมาอย่างอารมณ์เสีย พร้อมด้วยใบหน้าบูดเบี้ยว

"เครื่องดื่มมีปัญหาเหรอคะ" อันดาที่เมื่อครู่ยังเดินไปได้ไม่ห่างจากลูกค้านัก ได้ยินเข้าก็รีบวิ่งกลับมาถามด้วยความเป็นห่วง

“ใช่ จืดอย่างกับน้ำเปล่า เปลี่ยนแก้วใหม่ให้ฉันเดี๋ยวนี้!” ตอนแรกก็อารมณ์ดีๆ แต่เจอนมน้ำเปล่าเข้าไปก็อารมณ์เสียสุดเหวี่ยง

คนได้รับคำสั่งพยักหน้าระรัว ก่อนจะรีบหยิบแก้วเครื่องดื่มที่ลูกค้ายื่นให้มาถือไว้ แล้วจึงรีบวิ่งไปที่หน้าเคาน์เตอร์เพื่อขอเปลี่ยนแก้วใหม่

“พี่ลูกพรุนคะ ลูกค้าบอกว่านมมันจืดเกินไปค่ะ เลยจะขอเปลี่ยนแก้วใหม่ ได้ไหมคะ?”

“ฉันก็ทำตามสูตรของร้าน ระหว่างที่ไปเสิร์ฟ เธอแอบกิน แล้วเอาน้ำเปล่าเทให้ลูกค้าแทนหรือเปล่า แล้วมาทำโมเมว่าเป็นเพราะคนชง!” ลูกพรุนตวาดลั่นร้าน จนลูกค้าที่นั่งทานอาหารอยู่หันมามองเป็นตาเดียวกัน

“ดาจะไปทำแบบนั้นได้ยังไงคะ พี่ลูกพรุนส่งให้ ดาก็รีบเอาไปให้ลูกค้าเลย” ใครมันจะบ้าทำอะไรแบบนั้นลงไปได้ ไม่รู้พี่ลูกพรุนใช้อะไรคิด

“เธอมันนิสัยไม่ดี จะกลั่นแกล้งร้านของฉันใช่ไหม ฉันบอกแม่แล้วว่าอย่ารับคนอย่างเธอเข้ามาทำงาน เธอมันลูกโจร! สันดานก็เลยโจร!”

อันดานิ่งอึ้ง อยู่ในอาการตกใจกับสถานการณ์ตรงหน้า ไม่คิดว่าจะถูกด่าเสียงดังท่ามกลางผู้คนมากมายเช่นนี้ ทั้งๆ ที่ในความเป็นจริงนั้น ตนเองไม่ได้ทำความผิดอะไรเลยแม้แต่น้อย

“ฉันไล่เธอออก!!!!” ลูกพรุนตะโกนเสียงดังขึ้นอีกครั้ง เธอไม่ชอบอันดาเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว นอกจากจะหน้าตาน่ารัก แม่ของเธอยังชอบเอาเธอไปเปรียบเทียบกับอันดา ว่าหล่อนดีอย่างนั้น ดีอย่างนี้ ไม่เหมือนตน วันๆ ขี้เกียจ หน้าตาก็ไม่ยิ้มแย้มไล่ลูกค้า หากแม่รู้ว่าเธอมัวแต่เหม่อ เลยลืมใส่ไซรัป อีกทั้งยังใส่น้ำแข็งมากเกินไป จนทำให้ลูกค้าไม่พอใจ เธอต้องถูกต่อว่าอีกแน่ๆ ดังนั้นแผนการชั่วร้ายจึงผุดขึ้นก่อนหน้านี้ นั่นคือการใส่ร้ายอันดา ให้เป็นฝ่ายผิด และเธอจะได้ใช้โอกาสนี้ไล่หล่อนออก เสี้ยนหนามอย่างอันดา ก็จะได้หลุดๆ ออกไปจากตัวของเธอด้วย

“พี่ลูกพรุนคะ แต่อันดาไม่ได้….”

“จะเถียงว่าไม่ได้ทำเหรอ? ถ้าเธอไม่ได้ทำ มันจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ได้ยังไง หรือเธอจะมาโยนว่าฉันเป็นคนทำล่ะ!”

“อันดาไม่ได้จะหมายความว่าแบบนั้นนะคะ”

“เธอหมายความว่าแบบนั้นแหละ เพราะเธอมันลูกโจร เหมือนแม่ของเธอไง ขโมยแม้กระทั่งเงินผัว! ”

อันดาโกรธจนน้ำตาเริ่มคลอเบ้า แม่เป็นโจร เธอต้องเป็นโจรด้วยหรือไง ไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย จะเถียงเธอก็ทำไม่ได้ ต้องกล้ำกลืนข่มอารมณ์โกรธไว้ให้ลึกสุดใจ เพราะพี่ลูกพรุนเป็นลูกของผู้มีพระคุณ ที่ให้โอกาสเธอได้มาทำงานที่นี่ ทำให้มีเงิน มีรายได้เลี้ยงชีพของตน น้องชาย และย่าที่นอนป่วยอยู่ที่บ้าน

“ฉันจะฟ้องแม่ของฉัน ตั้งแต่วินาทีนี้ไป เธอก็ออกจากร้านฉันไปได้แล้ว! แล้วก็ไม่ต้องกลับมาทำงานอีก ฉันไล่เธอออก”

อันดาหายใจเข้าลึก ก่อนจะปาดน้ำตาที่ตอนนี้มันเริ่มเอ่อล้นออกมาจากเบ้าตาแล้ว โกรธสุดใจ แต่ต้องกลั้นใจไม่ให้แสดงอาการใดๆ ออกมา

“ดาขอคุยกับคุณพริมก่อนแล้วกันนะคะ”

“แม่ฉันคงไม่อยากคุยกับโจรอย่างเธอหรอก!”

“พี่ลูกพรุนคะ ถ้าพี่จะไล่ดาออก ดาก็ยอมออก แต่ขอร้องได้ไหมคะ อย่าใส่ร้ายกันแบบนี้เลย”

“ฉันพูดความจริง ออกไปซะ ก่อนที่ลูกค้าจะออกจากร้านหมด เพราะเธอ!”

อันดาพยักหน้า ได้ …เธอจะยอมเดินออกจากร้านไปในฐานะคนผิด แต่ที่เธอยอมเพราะไม่อยากให้ร้านของคุณพริมต้องมามีปัญหา แม้จะรู้ดีว่าความจริง นี่ไม่ใช่ความผิดของตนก็ตาม อีกทั้งยังกลัวตัวเองจะทนไม่ไหวซัดหน้าคนพูดมากด้วย

สายตาคมเข้มจับจ้องไปยังคนที่เพิ่งจะเดินออกจากร้านไปอย่างคนที่ยอมรับผิดทุกอย่าง ก่อนจะกระตุกยิ้มเย้ยหยันออกมา

….คนอะไรโง่ได้ขนาดนี้ ตัวเองไม่ใช่คนผิดแท้ๆ ก็เห็นๆ อยู่ว่าถูกกลั่นแกล้ง แต่ก็ยังเลือกที่จะยอมให้คนอื่นดูถูก คนแบบนี้ สมควรแล้วล่ะ ที่จะถูกกลั่นแกล้งเช่นนี้ ….

“โง่” ชนกันต์เอ่ยคำที่อยู่ในหัวออกมา ก่อนจะส่ายศีรษะ

“คุณกันต์… ว่าฉันเหรอคะ” เอมอมรเอ่ยถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ แม้ว่าเธอจะคบกับชนกันต์มาได้เกือบสองปีแล้ว แต่ทุกการกระทำของเธอที่มีต่อเขานั้น ยังต้องคอยทำทุกอย่างด้วยความระมัดระวังอยู่ตลอดเวลา

คนถูกถามขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์ เขาว่าพนักงานที่ถูกใส่ร้ายจนถูกไล่ให้เดินออกจากร้านไป เกี่ยวอะไรกับเธอด้วยเนี่ย

“ถ้าเธออยากจะรับ ก็รับไปเถอะ” น้ำเสียงไม่สบอารมณ์เอ่ยบอก ก่อนจะลุกขึ้นยืน วางเงินจำนวนห้าร้อยบาทไว้บนโต๊ะ แล้วเดินจากไป

เห็นเขาลุกออกจากโต๊ะไปแล้ว เอมอมรจึงได้ลุกขึ้น ก่อนจะรีบวิ่งตามไป

“ขอโทษนะคะ ถ้าเอมทำอะไรให้คุณกันต์ไม่พอใจ” เอมอมรรีบกล่าว ทันทีที่เดินตามมาจนทันได้เดินข้างๆ เขา

“ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่ารำคาญคำขอโทษของเธอ” เขาหยุดเดินแล้วพูดเสียงดังอย่างไม่พอใจ

ไม่รู้ว่าตนไปทำอะไรให้เขาโกรธ ชนกันต์ถึงได้โกรธเธอแล้ว โกรธเธออีกแบบนี้...

“ขอโทษค่ะ”

“ขอโทษอีกแล้ว ผู้หญิงอย่างเธอนี่น่ารำคาญจริงๆ กลับไปซะ ฉันจะโทรให้นาวินไปส่งเธอ”

“ค่ะ” เอมอมรตอบรับ ก่อนจะก้มหน้าลงช้าๆ อย่างผิดหวัง เขาไม่ได้มีเวลาว่างมาหาเธอเป็นสัปดาห์แล้ว ครั้งนี้มา เธอก็ทำดันทำอะไรบางอย่างให้เขาไม่พอใจอีก อยากจะตีสมองน้อยๆ ที่โง่ๆ ของตัวเองซะจริง

“คุณเอมอยากแวะไปไหนก่อน หรือเปล่าครับ” นาวินเอ่ยถามขณะขับรถไปส่งคนควงคนปัจจุบันของเจ้านาย

“ไม่ค่ะ เอมอยากกลับบ้านไปอยู่กับลูก"

คนฟังพยักหน้ารับทราบช้าๆ ก่อนจะตรงไปยังบ้านของเอมอมรที่ชนกันต์ซื้อไว้ให้

“คุณนาวินแวะเข้าไปดื่มน้ำ สักแก้วก่อนไหมคะ”

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมต้องกลับไปทำงานต่อ”

“ขอโทษด้วยนะคะ รบกวนคุณเลย”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว”

“ค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ”

“ขอบคุณครับ”

เอมอมรส่งยิ้มบางๆ ให้ ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าบ้านไป