ตอนแรกว่าจะไม่รัก

“คุณเอมอยากแวะที่ไหนก่อนกลับไหมครับ” นาวินเอ่ยถามอย่างสุภาพ ขณะขับรถไปส่งเธอตามคำสั่งของเจ้านาย"ไม่ค่ะ... เอมแค่อยากกลับบ้าน ไปอยู่กับลูก" น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาลงราวกับจะหลบซ่อนความอ่อนล้าเอาไว้นาวินพยักหน้าเบาๆ แล้วขับรถต่อไปยังบ้านที่ชนกันต์ซื้อไว้ให้เธออย่างเงียบๆเมื่อรถจอดสนิทหน้าบ้าน เอมอมรจึงเอ่ยเบาๆ“คุณนาวินจะแวะเข้ามาดื่มน้ำก่อนมั้ยคะ”"ไม่เป็นไรครับ ผมต้องรีบกลับไปทำงานต่อ""ขอโทษที่รบกวนนะคะ""ไม่เป็นไรครับ เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว""ขอบคุณค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ""ครับ ขอบคุณมากครับ"เอมอมรส่งยิ้มบางๆ ให้ ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าบ้านไปอย่างเงียบงัน ทิ้งบรรยากาศเงียบๆ ไว้เบื้องหลังบริษัท PNSP"ไปส่งคุณเอมมาแล้วเหรอ""ครับ คุณกันต์""ทุกอย่างเรียบร้อยดีใช่ไหม?""ครับ เธอไม่ได้แวะซื้อของอะไรเลย ผมก็ตรงไปส่งที่บ้านให้ตามปกติ""แล้วตากรล่ะ เป็นยังไงบ้าง""เอ่อ... ขอโทษครับ ผมไม่ได้เข้าไปดูเลย" นาวินตอบอย่างรู้สึกผิด เพราะตอนแรกก็ไม่ทันคิดว่าจะต้องเข้าไปเช็กดูคุณกรด้วย"ไม่เป็นไร" ชนกันต์ว่าเรียบๆนาวินเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้นอย่างลังเล"พูดตามตรงนะครับ... คุณเอมเองก็เป็

อันดายิ้มบางๆ อย่างไม่ถือสา “ดึกแล้วค่ะ ฉันขอกลับก่อนนะ บ้านฉันอยู่ซอยห้า ห่างจาก สน. ไปเกือบสองกิโล ถ้าวันไหนคุณอยากให้ฉันช่วย ก็แวะไปได้นะคะ บ้านฉันอยู่หลังสุดท้ายในซอยเลยค่ะ”ชนกันต์พยักหน้าอย่างเสียไม่ได้ ก่อนเอ่ยถามเมื่อเห็นเธอหมุนตัวเตรียมเดินจากไป“นี่คุณจะเดินกลับบ้านเหรอ?” ดูจากสภาพแล้ว ดึกขนาดนี้ สถานที่เปลี่ยวขนาดนี้ คงไม่มีรถนั่งกลับเข้าไปหรอก“ค่ะ เดี๋ยวฉันโทรหาน้องชาย ให้เขาออกมารับ เราคงเจอกันแถวๆ หน้าปากซอยพอดี”“ดึกขนาดนี้ ทางก็เปลี่ยว… คุณยังคิดจะเดินกลับอีกเหรอ? เพิ่งผ่านเรื่องอันตรายมา ไม่นึกกลัวบ้างเลยเหรอ”“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ตรงนี้ไม่เปลี่ยวเหมือนตรงที่เกิดเหตุแล้ว” เธอยิ้ม “จริงๆ ถ้ามีโจรมาคนเดียว ฉันก็พอจะสู้ไหวนะคะ”ชายหนุ่มพ่นลมหายใจเบาๆ แม้จะเห็นท่าทางต่อสู้ของเธอมากับตา แต่ถึงอย่างไร... ในเมื่อลงมือช่วยแล้ว เขาก็ควรช่วยให้ถึงที่สุด“ยังไงคุณก็เป็นผู้หญิง อีกอย่าง... ผมก็เสียเวลาไปแล้ว ถ้าคุณเป็นอะไรขึ้นมา ผมคงเสียดายเวลาที่ช่วยไว้ ขึ้นรถมาเถอะ เดี๋ยวผมไปส่ง” เขาเอ่ยเรียบๆ ก่อนจะเปิดประตูขึ้นรถอันดาอดขำไม่ได้แม้จะพูดจาขวานผ่าซากไปนิด แต่เขาก็เป็นคนใจดี และด

ห้องทำงานรองประธานบริษัท PNSPเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง ก่อนที่นาวินจะก้าวเข้ามาพร้อมเอกสารในมือชนกันต์เงยหน้าขึ้นจากเอกสารที่กำลังเซ็น มองเลขาคนสนิทที่เดินเข้ามาพร้อมท่าทีจริงจัง"มีผู้หญิงชื่ออันดาโทรมาหาผมเมื่อเช้าครับ บอกว่าคุณให้เบอร์ผมไว้ แล้วเธอก็โทรมาขอสมัครงาน แต่... ตอนนี้ทุกแผนกของเราก็เต็มหมดแล้วครับ ถ้าจะมีก็แค่พวก QC หรือช่างวิศวกรรม"ชนกันต์นิ่งไปเล็กน้อย ชื่อและใบหน้าของเธอผุดขึ้นมาในความคิดทันที"เอ่อ... แต่เหมือนจะมีตำแหน่งหนึ่งที่ยังว่างอยู่นะครับ" นาวินพูดขึ้นพลางเลิกคิ้ว ยิ้มมุมปาก"ตำแหน่งอะไร?""คู่ควงคนใหม่ของคุณยังไงล่ะครับ" เขาพูดติดตลก แต่ก็ไม่ใช่เล่นเสียทีเดียว"นายนี่นะ..." ชนกันต์ถอนหายใจ แต่แววตาเริ่มมีแววขบขัน"ก็คุณเองไม่ใช่เหรอครับที่บ่นอยากให้คุณเอมอยู่บ้านดูแลลูก แล้วถ้าอยากปิดบังคุณท่าน กับแม่เลี้ยงของคุณ ไม่ให้สงสัยมากนัก ก็ต้องหาคนมาเล่นละครให้สมบทบาทสิครับ""แต่ผู้หญิงคนนั้นน่ะ... หน้าตาน่ารักก็จริง แต่ก็ดูธรรมดา ที่สำคัญนิสัยเธอน่ะ... ห่ามเกินไป ไม่มีกลิ่นอายกุลสตรีเลยสักนิด" เขาพูดพลางนึกถึงตอนที่เธอตวัดเท้าใส่คนร้าย และตอนสั่งน้ำมูกบนรถ

“เอกสารที่ต้องเซ็นค่ะ คุณลองอ่านดูก่อนนะคะ ฉันเพิ่งเริ่มงานวันแรก ยังไม่ค่อยรู้ระบบเท่าไหร่” อันดาวางแฟ้มลงบนโต๊ะของเจ้านายหนุ่ม พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ“ไม่รู้ก็ไม่ต้องทำ” ชนกันต์ตอบเรียบเย็นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามอง “อยากนั่งเล่น เดินเล่น หรือจะไปช็อปปิ้งก็เชิญ ผมไม่อยากเสียเวลากับคนทำงานไม่เป็น”อันดานิ่งไปชั่วครู่ มองใบหน้าของชายหนุ่มอย่างอดกลั้น ก่อนจะขมวดคิ้วน้อยๆ“คุณปล่อยให้คุณนาวินทำงานคนเดียว ทั้งที่เขางานล้นมือ ไหนจะต้องขับรถให้คุณ แล้วก็ไปดูแลคนนู้นคนนี้อีก ถ้าคุณไม่สอนฉัน แล้วใครจะช่วยเขาคะ?”“มันใช่หน้าที่เธอหรือไง?”“ก็... ไม่ใช่ค่ะ” เธอยอมรับเสียงเบา“แล้วจะมายุ่งทำไม?”“มันเรียกว่า ‘น้ำใจพื้นฐาน’ ของคนค่ะ” เธอยิ้มบางแต่ชัดเจน สู้สายตานิ่งเฉยของเขาอย่างไม่ยอมแพ้เขาขมวดคิ้วแน่นทันที ประโยคเมื่อครู่... ฟังคุ้นๆ ใช่สิ เมื่อหลายวันก่อนเขาเพิ่งพูดประโยคนี้กับเธอเอง แล้วนี่เธอเอามาย้อนเขาเหรอ?“เอาเป็นว่าสอนฉันเถอะค่ะ” เธอพูดต่อด้วยรอยยิ้มจริงใจ “คุณจะได้มีลูกน้องรู้ใจเพิ่มอีกหนึ่ง ฉันหัวไว เรียนเร็ว ไม่ต้องกลัวว่าจะช้าหรือเสียเวลาค่ะ ไหนๆ ก็จ้างฉันมาด้วยเงินเดือนที

ชนกันต์เริ่มรู้สึกถึงบรรยากาศผิดปกติในโต๊ะอาหารนี้ เขาเริ่มไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายมาคุยธุรกิจ หรือมาหาเรื่องและสิ่งที่คุณพิเชษฐ์พูดต่อมา... ก็เกินขอบเขตของความอดทนโดยสิ้นเชิง“เอาแบบนี้ก็แล้วกัน ผมจะพูดตรงๆ ... ผมถูกใจเลขาคนใหม่ของคุณมาก คุณก็คงผ่านมาก่อนแล้วไม่รู้กี่ครั้ง งั้นถือว่าแบ่งปันกันบ้างเถอะครับ ขอแค่คืนเดียว แลกกับลายเซ็นในสัญญา ผมว่าคุณคงไม่ขาดทุนหรอก จริงไหม?”มือของชนกันต์กำแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดเด่น...สายตาเขานิ่งเหมือนเดิม แต่ภายใต้ความนิ่งนั้นเต็มไปด้วยคลื่นความโกรธที่แทบจะปะทุการดูถูกผู้หญิงคนหนึ่งต่อหน้าเขาแบบไม่ไว้หน้าเช่นนี้ ไม่เพียงแค่ล่วงเกินศักดิ์ศรีของเธอ... แต่มันคือการเหยียบย่ำความเป็นมนุษย์เขารู้ว่าคุณพิเชษฐ์เป็นคนอย่างไร ประวัติเสือผู้หญิงของอีกฝ่ายไม่ใช่เรื่องลับในแวดวงธุรกิจ แต่ไม่คิดว่าจะกล้าล้ำเส้น... กล้าพูดอะไรแบบนี้กับเขา ต่อหน้าเขาอันดาต้องพยายามข่มอารมณ์โกรธเช่นกัน เธอจับจ้องไปยังทีท่าของชนกันต์ หวังว่าเขาจะลุกขึ้นช่วยเหลือเธอ ไม่ใช่เลือกที่จะเพิกเฉยเพียงเพราะผลประโยชน์ หากเขาทำเช่นนั้น เธอจะถือว่าบุญคุณที่เคยมีต่อกันสิ้นสุดลง และหลังจากนี้... ก