Semua Bab REBORN TO BE LOVE: Bab 71 - Bab 80

CeelinPagmulat ko ng mga mata ay nalaman kong nasa loob ako ng hospital. Napaiyak ako nang matuklasan kong nakaligtas ako. Hindi ako namatay kahit na tumalon ako mula sa third floor ng building."You're finally awake, Ceelin!" Lumarawan ang tuwa sa mukha ni Phil nang makitang nagkamalay na ako. Galing siya sa labas ng hospital room ko at may dalang mga prutas."Phil," maluha-luhang sambit ko sa pangalan nito. Agad na ipinatong ni Phil sa ibabaw ng maliit na mess ang dala nitong prutas at nagmamadaling lumapit sa akin. Niyakap niya ako ng sobrang higpit. "I survived, Phil. I survived," umiiyak na sabi ko sa kanya.Hindi ko talaga akalain na makakaligtas pa ako. Nang tumalon ako sa building ay hindi na ako umasa na mabubuhay pa ako. Ngunit naawa ang Diyos sa akin kaya niya hinayaan na makaligtas ako."Yes. You survived. At ipinapangako ko sa'yo na hindi mauulit ang nangyaring ito sa'yo. I will protect you well this time." Sobrang higpit ang pagkakayakap ni Phil sa akin. Para bang natat

CeelinAyokong mag-alala sa akin si Phil kaya hindi ko sinabi sa kanya ang tungkol sa natanggap kong parcel na naglalaman ng manika na may nakatarak na duguang kutsilyo sa dibdib. Hindi ko alam kung may tao ba na may lihim na galit sa akin o isang prank lamang iyon ng taong bored at walang magawa sa buhay. Hangga't hindi ako nakakasigurado na seryoso ang taong nagpadala ng parcel na iyon at hindi nagpa-prank lamang ay hindi ko muna sasabihin kay Phil ang tungkol sa bagay na iyon.Lumipas ang mga araw at hindi na ulit ako nakatanggap ng parcel. Wala rin naman akong natatanggap na death threat kaya naisip ko na talagang may taong nag-prank lamang sa akin nang araw na iyon.After a week ay nakabalik na rin ako sa wakas sa trabaho ko. Nakaka-bored din kasi manatili sa loob ng bahay kaya naman natutuwa ako at nakabalik na ako sa trabaho."It's good that you're finally here, Ceelin. Punta tayo sa bar pagkatapos ng work natin," nakangiting sabi ni Yves sa akin sa mahinang tinig. Nakangiwing

Ceelin Pagkatapos kong pagnilay-nilayan ang mga nangyari ay naging malinaw na rin sa akin sa wakas ang lahat. Habang comatose ako ay naglakbay ang aking diwa. Hindi totoong na-reborn ako. Iyong naranasan ko ay dahil iyon ang gusto kong mangyari. Para lamang akong nanaginip ng napakatagal. Lahat ng nangyari magmula nang isipin kong na-reborn ako ay hindi pala totoo. Maging ang walang hanggang pag-ibig ni Phil sa akin au pawang likha lamang ng aking matinding pagnanais na mahalin niya ako. Nang maging klaro na sa akin ang lahat ay pinatawagan ko sa nurse si Yves at pinapunta sa hospital. Tiyak na alalang-alala siya sa akin dahil tatlong buwan akong walang kontak sa kanya. Sa lahat ng tao ay tanging siya lamang ang tunay na na may concern sa akin. "Oh my God, Ceelin! I didn't know you were at the hospital!" bulalas ni Yves pagkarating nito. Agad siyang nauponsa gilid ng hospital bed at yumakap sa akin ng mahigpit. Hindi ko naman napigilan ang sarili ko at napabulalas ako ng iyak

Ceelin"I just washed your mouth. It stinks. Parang basurahan. Hindi ka yata mag-toothbrush sa bahay niyo bago nagtungo rito," parawang walang anuman na sabi ko kay Lucy habang ito ay wagas kung makatili. "How dare you humiliate me, Ceelin! Maghanda ka dahil makakarating kina Mommy at Daddy ang ginawa mong ito sa akin!" galit na banta nito sa akin habang nagpapagpag ng wine sa ibaba ng dibdib nito. "Go. Wiggle your tail in front of your parents. You're really such a crybaby," nang-iinsulto kong sabi sa kanya. Natawa ang mga taong nakarinig sa sinabi ko sa peke kong kapatid na lalong nagpangitngit sa kanyang inis sa akin.Umangat ang kamay ni Lucy at balak akong sampalin ngunit mas mabilis akong kumilos. Pinigilan ng kaliwa kong kamay ang braso nito at ang isa ko namang kamay ay sumampal sa mukha nito."How dare you hit me, Ceelin!" galit na sita nito habang nakahawak sa pisngi ang isang kamay."I will not only dare hit you but also slap you again." Muli ko siyang sinampal. At sa pag

Ceelin"What's this, Mom?" nakakunot ang noo na tanong ko sa aking ina matapos iaabot niya sa akin ang isang maliit na papel. "It's a ticket for your older brother's game. Finals na mamaya ng laro nila at baka gusto mo raw panuorin siyang naglalaro ng basketball," sagot nito sa akin bago ngumiti at umiling. "For sure, he just wants to show off his talent to you," dugtong pa nito.Oh, I almost forgot that my real brother is a national basketball player and the captain of their team."Isa lang ba ang ticket na ibinigay ni Kuya, Mom? I don't want to go by myself. I would like Yves to go with me." Kapag mag-isa lamang akong manunuod ay mabo-bored ako dahil wala akong kausap. Mas maganda kapag kasama ko ang kaibigan ko dahil maingay ito. Hindi boring kasama."Actually, dalawa ang ticket na ibinigay ng kapatid mo. One for you and one for me. But I couldn't go with you because my amiga called me earlier and wanted to hangout with me. You can give my ticket to your friend," nakangiting sagot