The Secret Wife of the Obsessed Zillionaire Boss のすべてのチャプター: チャプター 81 - チャプター 90

Dorryn’s Point of ViewMabilis kong nilapitan ang phone ko at sa sobrang pagmamadali ko ay muntikan pa akong madapa. Parang bumagal ang mundo sa ilang segundong iyon habang kumakabog nang malakas ang dibdib ko, tila ba gusto nitong kumawala sa aking dibdib.Kinalma ko ang sarili ko kahit nanginginig ang mga tuhod ko. Huminga ako nang malalim bago ko tuluyang inabot ang cellphone.Lumapit ako hanggang sa higaan kung saan ko ito nabitawan. Ngunit pagtingin ko sa screen ay wala roon ang mukha ni Nando.“Dong?”Mahina ngunit may halong kaba ang pagtawag ko. Nanginginig ang mga daliri kong pinindot ang power button ngunit hindi ito bumukas.What. Teka. Lowbat ang phone ko?Sinubukan kong buksan muli at nanlaki ang mga mata ko nang tuluyang magdilim ang screen at lumabas ang simbolo ng low battery. Para akong nabunutan ng tinik at sabay ding kinabahan.Agad kong kinuha ang charger sa gilid ng kama at isinalpak iyon sa saksakan. Nanginginig pa ang mga kamay ko habang ikinakabit ko ang d

Dorryn's Point of View*"What? Are you crazy?" di napigilang ani ni Samantha sa akin, sabay taas ng isang kilay na para bang ako ang pinaka-kakaibang nilalang na nakita niya sa buong buhay niya. Ang boses niya ay matinis ngunit may halong panlalait, parang kutsilyong dahan-dahang dumudulas sa manipis na papel.Bakit? May mali ba sa sinabi ko? Wala naman akong sinabing mali ha. Tahimik kong tinanong ang sarili ko habang pilit na pinananatiling kalmado ang ekspresyon ng aking mukha. Hindi ako pwedeng magpadala sa emosyon lalo na’t nasa loob ako ng sarili kong teritoryo."Ano ba ang ginagawa mo dito, Lady Samantha?" seryosong ani ni Snow. Ang tinig niya ay malamig na parang hangin sa madaling-araw, may halong babala na hindi na kailangan pang ipaliwanag.Napa-smirk naman itong si Samantha at dahan-dahan niyang inikot ang tingin sa buong paligid ng hardin. Ang mga mata niya ay tila ba naghahanap ng isang bagay na matagal na niyang gustong maangkin. Ang hangin ay marahang humahaplos

Dorryn's Point of View"Hindi mo pa sinasagot ang tanong ko sa 'yo kung ano si Samantha."May bahid ng pagpilit at pag-aalinlangan ang boses ko habang hawak ko ang cellphone sa tenga ko. Hindi ko alam kung bakit pero parang may malamig na kaba na unti-unting gumagapang sa dibdib ko. Parang may isang bagay na ayaw sabihin ni Nando sa akin.Isang bagay na maaaring magbago ng lahat."You don't need to know, wife."Napakunot ang noo ko sa sinabi niya. Bahagya akong napaatras sa kinauupuan ko habang pinipilit unawain ang ibig niyang sabihin.Hindi ko kailangang malaman?Bakit?Delikado ba siya?May tinatago ba siya sa akin?"Wife, I need to hang up. Magsisimula na ang meeting namin."Narinig ko ang bahagyang pagmamadali sa boses niya. Parang may mga taong naghihintay sa kanya sa kabilang linya.Dahan-dahan na lang akong napatango kahit alam kong hindi niya iyon makikita. Parang may kung anong mabigat na bagay na bumara sa lalamunan ko kaya hindi ako agad nakapagsalita."Okay…"Mahina

Dorryn's Point of ViewNag-aalala ako habang tahimik na nakatingin sa saradong pintuan ng opisina ni Nando. Para bang bawat segundo na lumilipas ay lalong nagpapabigat sa dibdib ko. Ang corridor ay tahimik, ngunit sa loob ko ay parang may bagyong nagwawala. Kinakabahan ako. Hindi ko mapigilan ang sarili kong isip na maglaro ng kung anu-anong senaryo.Paano kung may gawin si Samantha kay Nando?Paano kung samantalahin niya ang sitwasyon na hindi pa ako lubusang naaalala ng asawa ko?Napakagat ako sa ibabang labi ko habang pilit kong pinapakalma ang sarili ko. Ngunit sa tuwing naiisip ko ang eksena kanina kung gaano kalapit si Samantha kay Nando, lalo lang bumibilis ang tibok ng puso ko.Biglang bumukas ang pintuan ng opisina.Napatingin ako agad doon.Natigilan si Cloud nang makita niya ako na nakatayo roon, halatang naghihintay at hindi mapakali."Milady..." maingat niyang tawag sa akin.Lumapit ako sa kanya agad, halos hindi ko na mapigilan ang kaba sa boses ko."Cloud, kumusta si

Dorryn's Point of ViewAgad niyang inilapag ang pagkain sa lamesa na may kasamang mahinang kalansing ng plato at kubyertos. Napatingin ako sa pagkain niya at halos hindi ko mapigilang mapakurap nang ilang beses.Bakit ang sarap sa mata ng pagkain niya?Makintab ang steak, parang bagong luto na may manipis na usok pang dahan-dahang umaangat mula rito. Ang sarsa ay kumikislap sa ilalim ng ilaw ng dining room na parang isang mamahaling putahe sa isang limang bituing restaurant.Hindi ko namalayan na napaupo na pala ako sa upuan ko. Naramdaman ko na lang na nakatingin sila sa akin na parang may kakaiba sa ginawa ko."Hey, that's my seat!"Napalingon ako sa kanya at bahagyang kumunot ang noo ko. Para bang hindi ko maintindihan kung bakit siya nagrereklamo."Shhh... Maraming upuan doon kaya umupo ka kahit saan."Napakunot naman ang noo niya dahil sa sinabi ko, halatang hindi niya inaasahan ang ganitong sagot mula sa akin.Dahan-dahan kong kinuha ang tinidor sa tabi ng plato. Parang may