บททั้งหมดของ Accidentally Yours, Mr. CEO!: บทที่ 181 - บทที่ 190

“Din, pinapakaba mo ako,” sabi ko. Sa tono ng boses nito ay parang sobrang lubha ng kalagayan ni lola. Hindi ko tuloy maiwasan na kabahan. “A-ate,” umiyak si Din. “S-si lola kasi… malaki ang sugat niya sa ulo, nabagok siya kaya kritikal siya ngayon.” “A-ano? D-Diyos ko!” Napaiyak ako. Kaya pala gano’n na lang ang pag aalala ni Din rito. Hinawakan ni Eliot ang kamay ko habang ang isang kamay nito ay abala sa pagmamaneho. “Eliot, si lola, kritikal ang lagay niya.” Umiiyak na sumbong ko. “Shhh, don’t worry, makakaligtas siya. Ikaw na ang nagsabi na malakas si lola. I’m sure na lalaban siya.” Sabi ng asawa ko. Pero kahit anong pagpapalakas nito sa loob ko ay nanghihina ako. Alam ko naman na malakas si lola pero hindi ko pa rin maiwasang matakot lalo na’t matanda na ito. Ayokong mawala si lola. Siya ang tumayong ama at ina namin noong nawala ang magulang namin. Siya ang nagtaguyod sa aming magkakapatid. Kahit nahihirapan siya ay hindi kami nakarinig ng reklamo sa kanya o panunumba

(Mina pov) Hindi ko maitago ang ngiti sa labi ko habang nilalagyan ng lason ang pagkain na niluluto ko para asawa ni Eliot. Oo nilalason ko siya ng paunti-unti. I hate her kasi inagaw niya sa akin ang lalaking mahal ko. Hindi ko matanggap na sa dinami-dami ng babaeng pinakasalan ni Eliot ay siya pa na walang sinabi sa buhay ang pinili nito. Anak ako ng mayamang negosyante, isa sa tinitingala ang pamilya namin, ang Soriano family. Kami ang naymamay-ari ng mga Casino dito sa bansa, hotels and restaurant. Lahat ng naisin ko kayang ibigay ng magulang ko. Hiniling ko sa kanila na gumawa sila ng paraan para pakasalan ako ni Eliot. Wala ma siyang hahanapin sa akin, maganda at mayaman ako. Soon ako na ang hahawak ng mga business namin. But Eliot turn my parents down hindi pa man niya ako nakikita. At nasaktan talaga ako. Muntik na akong mag-suicide sa ibang bansa noong time na ‘yon. Ang sabi sa akin nila Anya at Annaliza walang nobya ang kuya niya kaya nagulat ako ng malaman na nagpakasal

Sobrang saya ko parang ayoko ng umuwi, mabuti ang trato nila sa akin kahit nanny lang ang pagkakakilala nila sa akin. What if malaman nilang heiress talaga ako? Napahagikgik ako sa isip ko. Nai-imagine ko na ang masaya kong buhay kasama si Eliot at ang pamilya niya. Tama nga ang balitang naririnig ko, mabuting pamilya ang Blackwoodss sa kabila ng kanilang katayuan sa buhay. Lalo na ang mommy ni Eliot na si mommy Ava. No wonder na minahal ito ng mayaman nitong asawa. Bukod sa maganda, mahihin at mabuti itong babae. Yes, I called mommy sa isip ko. Doon din naman ang punta namin kapag kinasal na kami ni Eliot. Napasimangot ako. I notice similarities between Mommy Ava and Demi, mahinhin at parehong mahinahon. Mukhang iyon ang qualities na nagustuhan nila kay Demi, kaya wala akong choice kundi gayahin iyon. ‘Di bale kapag kasal na kami ni Eliot at na-secure ko na ang aking posisyon as a wife ni Eliot ay pwede ko ng ilabas ang ugali ko. “May nobyo ka na ba, Mina?” Tanong sa akin ni

“Ang bait mo naman, Ate Mina! Sana mabait ang mga amo natin. Sana magustuhan nila ang serbisyo namin. Ang sabi ni Manang mabait sila, sana totoo para hindi na kami maghanap ng ibang trabaho. Ang hirap na kasing humanap ngayon ng trabahong maganda ang pasahod at may mabait na amo!” May lungkot na wika ni Ema. Nakailang palit na daw kasi ito ng trabaho. Kung hindi mababa ang pasahod ng mga nagiging amo nito, masama naman daw ang nagiging ugali ng iba. “Sana nga, Ema. Nakakasawa na magpalipat-lipat.” Sang ayon ni Lab na bakas ang lungkot din sa mukha. Ang hindi nila alam naghahanda na ako ng plano kung paano ko sila mapapalayas. Ang malas nila dahil sa bahay na ito pa sila pinadala ng Agency. Mga kawawang jologs! “Ate Mina, ang ganda ng magiging kwarto namin! Parang hindi pang kasambahay! Wow talaga!” Lihim kong inirapan si Ema. Ate? Yuck! Wala akong kapatid na hampaslupang probinsyana! Sana ito maganda? Mga dukha nga naman walang taste pagdating sa mga bagay-bagay. Eh, plain

Hinalikan ko ang kamay niya. Sa ganoong tagpo dumating si Dad. Tinapik niya ako sa balikat na mayro’ng simpatyang tingin sa kanyang mukha. “Nakauwi ka na?” “Yes, Dad.“ sagot ko. “Hindi pa rin nagigising ang Lola ni Demi, dumaan ako doon ngayon. Your wife is a good person, Son. I hope maka recover siya as soon as possible. Hindi niya alam na nalalason na pala siya at unti-unting pinapatay habang inaalala niya ang iba.” Sabi ni Dad. Malungkot akong tumingin sa asawa ko. “Because she’s that kind of person, Dad.” Ani ko ng may ngiti. “By the way kamusta na ang mga bata?” Tanong ko. Gusto ko man makasama sila ay mas kailangan ako ni Demi ngayon kaya sandali ko lang sila nabibisita. “Son, I’m here to tell you something.” Sabi ni Dad. Kumunot ang noo ko, Dad expression is serious, nakadama ako ng pangamba. Tumawag pala si Mommy upang sabihin na hindi tumatahan si Eliana sa pag iyak. Nahihirapan na sila ni Heidi na patahanin ito. Tinawagan ko si Din at nakisuyo na bantayan si