Todos los capítulos de Accidentally Married to a Billionaire : Capítulo 21 - Capítulo 30

Tyra Reign's POV. "What the hell?!" gulat na sigaw ko at marahas na napatayo. Agad kong dinaluhan ang damit kong puno na ng mantsa at basa na dahil sa shake na natapon. Problemado kong pinunasan ito ng kamay ko na para bang kaya nitong tanggalin ang dumi sa aking damit. "Damn it, so sorry miss." Kalmadong sinabi ng boses lalaki sa aking likuran. Nang-init ang pisngi ko. I almost forgot about Alistair's existence! Oo nga pala, nasa malapit lang siya. Goddamnit, really! "Hindi ka ba marunong mag-ingat, Kuya?!" I angrily spatted. Lumingon ako sa aking likuran upang harapin ang lalaking walang hiyang bumunggo sa akin. I saw a moreno tall guy standing in front of me. He looks handsome too, but that doesn't mean that I will forget what he just did to my outfit! He's so fucking careless! "I told you, I was at fault that's why I'm saying sorry." Umikot sa sobrang inis ang mata ko. "Anong magagawa ng sorry mo kung puro na mantsa ang damit ko, ha?!" I know that we're making a scene

Tyra Reign's POV.Umihip ang preskong simoy ng hangin. May kaunting langsa ngunit mas nangingibabaw ang sarap ng preskong dala nito sa pakiramdam. Hindi man lang sumagi sa isipan ko kanina na sa tabing dagat ako dadalhin ni Alistair. I didn't even know how far this place was from the SM mall. Hindi ko na rin ma-tansiya kung gaano kalayo ang nilakad at takbo namin kanina. Kahit mainit ay hindi ko nagawang mag-reklamo, ngunit ngayong nandito na kami sa tabing-dagat ay nag-iiba na ang kulay ng kalangitan. Tanda na lulubog na ang araw.“Bakit mo ako dinala rito?” humarap ako sa kaniya. Hinahangin palikod ang kaniyang buhok, nakatingin siya ngayon sa kalangitan na ngayon ay nagsisimula nang mag-iba ang kulay.“Nothing. Naisip ko lang na ito ang tamang lugar upang mag-usap,” makahulugang sinabi niya.Napatango na lang ako. He's right. Tahimik ang lugar na ito, presko, at wala masiyadong ingay galing sa mga sasakyan. Ito nga ang tamang lugar upang makapag-usap kami ng tahimik.“Tama ka. Ang

Tyra Reign's POV. "Hello, sino 'to?" Pupungas-pungas akong bumangon at umupo sa aking kama. Sigurado akong madaling araw pa lang, hindi pa nga siguro umaabot ng tatlong oras ang naging tulog ko eh. "Si Akisha 'to. Sorry, nagising pa kita." Ramdam ko ang pagka-guilty at hiya sa boses ni Akisha. Bumalik ako sa pagkakahiga at tumitig sa kisame. Bihirang tumawag ng ganitong oras si Akisha. Siguro may problema siya o kaya may kailangan. Kung ano man iyon, alam kong kailangan niya ng tulong ko. "Ayos lang. May nangyari ba?" concerned kong tanong. Matagal bago sumagot si Akisha. Sa sobrang tahimik sa pagitan naming dalawa ay naririnig ko na pati ang malalalalim niyang pagbuntong-hininga. "Nagka-biglaan kasing emergency sa bahay. K-Kailangan ko sana ng p-pera," he sighed. Nanatili muna akong tahimik. Wala namang problema pagdating sa pera. May ipon naman ako at willing ipahiram sa kaniya. Ang kaso lang ay kung magkakasiya ba ang ipon kong 'to sa kailangang gamitin ni Aki. "M

Tyra Reign’s POV.“Hindi ka ba busy?”Sumubo ako ng pagkain bago humarap kay Alistair na ngayon ay nakatingin na pala sa akin. He smiled sensually and shook his head like he was thinking of something earlier.“Busy.”Napailing ako dahil sa maikling sagot niya.“Then why did you come to my place this early if you really are busy, huh?”“You said that you want to talk to me, so…”Hindi ko alam kung para saan ang pagkibit-balikat niya. Ngunit hindi ko na lang iyon pinansin at nagpatuloy sa pagkain. Sure, I really texted him that I want to talk but I did not say this early!“Pero hindi ko sinabing ganito kaaga,” umismid ako.Alistair laughed. Umiling siya at hindi na sumagot. Nagpatuloy lang siya sa pagnguya ng kaniyang pagkain na para bang hindi na importante ang sagutin pa ang sinabi ko.I really don’t know what’s up with him right now. He's been acting weird since he came to my place. “Anyways, would you mind if I open the topic right now?”Tanong ko na nagpatigil sa kaniya sa ginagaw

Tyra Reign’s POV.Pareho kaming tahimik sa loob ng sasakyan ni Alistair. Siya ay abala sa pagmamaneho habang ako naman ay abala sa pag-tingin-tingin ng mga tanawin sa bintana. I asked him if I could open it earlier, and he agreed, so here I am now, enjoying the polluted air of this city.“What restaurant do you prefer to eat at?” he asked, breaking the deafening silence between us.Lumingon ako sa kaniya, “I prefer Cafe over restaurant.”Tumango siya ngunit bakas pa rin sa kaniyang mga mata na hindi siya kumbinsido sa aking napili.“Hindi ka kakain?” kunot-noong tanong niya.My brows furrowed as well. “Kakakain lang natin ng lunch?”Ngumisi si Alistair at bahagyang iginilid ang ulo upang tingnan ako.“Akala ko breakfast pa lang ‘yon.”Hindi ko napigilang mapangisi. He’s right, breakfast pa nga lang iyon. But it was almost 10 AM so I guess, counted na roon ang lunch.“You’re right, breakfast and lunch.” Kibit-balikat kong sagot.Humalakhak si Alistair at napailing. Hindi na siya sumag