All Chapters of SEAL OF LOVE: Chapter 111 - Chapter 120

170 Chapters

SEAL OF LOVE CHAPTER 110

Samantala…Sa sariling opisina ni Kenny Bill, hindi na niya mapigilang mag-walkout sa inis.Kanina pa paulit-ulit na bumabalik sa utak niya ang tanong:Bakit gano’n kumilos si Jarred?At bakit… bakit sumunod agad si Veronica?Naupo siya sa swivel chair niya, bagsak ang balikat, pero matalim ang tingin.He clenched his jaw.He slammed his fist on the desk.“Hindi puwedeng sa kaniya lang si Veronica…” bulong niya, halos umuusok ang katahimikan sa paligid.“Hindi… hindi ko hahayaang maagaw niya ulit.”Humugot siya ng malalim na hininga, then grabbed his phone.Dial.Ring.“Boss?”Boses ng tauhan niya—si Ruel—ang sumagot.Kenny’s tone turned cold.Calculating.Dangerous.“Hanapin mo ang address ng magulang ni Veronica,” utos niya, walang paligoy-ligoy.“Ngayon na.”“Boss… sigurado po ba kayo? Asawa na ‘yun ni—”“Hindi ko tinatanong kung sigurado ako,”putol ni Kenny, mas mabigat, mas delikado.“Pinapagawa ko.”Tahimik.May konting kaba sa kabilang linya.“O-opo, boss. Sige—hanapin ko.”“R

SEAL OF LOVE CHAPTER 111

Pagpasok pa lang nila sa kotse, ramdam na ramdam na ni Marco ang ibang atmosphere.Tahimik ang loob, pero hindi coldkundi sobrang init ng kilig.Veronica was sitting comfortably beside Jarred, halos nakahilig na sa balikat niya.Jarred, the once untouchable CEO, had his arm wrapped behind her, fingers lightly tracing her shoulder as if hindi niya alam na may tao pa sa harapan.Marco, sa driver's seat, halos naluha.Lord… kailan kaya ako magkakaroon ng ganyang love life?Sa Loob ng SasakyanVeronica laughed softly at something Jarred whispered.Not just any laugh.Yung kilig laugh.Yung soft, genuine laugh.Yung tipong pang-MV ang aura nila.Marco glanced at the rearview mirror…At muntik siyang mapamurain the most wholesome way possible.Jarred was brushing Veronica’s hair behind her ear.Tapos hinawakan pa niya ang kamay nito, tinitingnan na parang masterpiece.Marco ehem-ed loudly.“EHEM. EHEM po, Sir. Ma’am. Nandito pa po ako.”Hindi man lang kumurap si Jarred.“Drive,” utos niya

SEAL OF LOVE CHAPTER 112

Pagdating ng gabi, kumalat agad sa buong mansion ang balita:“Si Sir Jarred, kinarga si Ma’am Veronica sa entrance!”“At muntik nang halikan sa harap ng lahat!”“Si Madam Venus, halos mahimatay sa kilig!”Kaya pagpasok ng dalawa sa dining hall, lahat ng staff may ngiti—at yung iba, may smug look pa na para bang nasa VIP silang audience.Pero pinaka-kilig?Si Madam Venus, nakaupo na sa head chair, naka-pearls, at may wine sa harap.“Apo! Maupo na kayo!” sabay turo sa dalawang upuan na… surprise… magkatabi.Napakurap si Veronica.“Lola… bakit—”“Natural! Asawa mo ‘yan! Ba’t mo gusto umupo sa kabilang dulo? Gusto mo ba long distance relationship kayo?”Sabay hawi ni Madam Venus sa upuan ni Jarred, like a royal decree.Napailing si Veronica, pero nakangiti rin.Si Jarred? Halos hindi maitago ang ngisi.Umupo sila.At bago pa man makuha ni Veronica ang baso niya—hinawakan ni Jarred ang kamay niya, dahan-dahan, parang slow motion.“Relax,” bulong ni Jarred, enough na dinig lang niya.Namu

SEAL OF LOVE CHAPTER 113

Pagkasara ng pinto ng kwarto nila, tila may biglang nag-shift sa hangin.Parang may umusal na lihim.Parang may humabol na init mula sa gabing puno ng ngiti, pahaging ng tuwa ni Madam Venus, at mga tingin ni Jarred na hindi man lang nagtago sa ilalim ng hapag.Tahimik.Mas tahimik pa kaysa sa dapat.At sa katahimikang iyon, unang umatras si Veronica—isang maliit, mabilis na step na parang instinct. Parang may humahabol sa kanya na hindi kalaban, pero sapat para hindi niya kayanin tuwirang abutin.“Jarred… kanina sa dinner… grabe ka. Nakakahiya—”Pero bago pa matapos ang kahihiyan niyang iyon, lumapit na si Jarred.Hindi mabilis.Hindi rin nagmamadali.Mabagal.Intentional.Parang bawat yapak ay may sariling musika.Parang isang lalaking alam ang bawat hakbang niya—lalo na kapag papunta sa babaeng gusto niya.“Bakit ka nahihiya?” bulong ni Jarred, nakatukod ang kamay sa gilid ng pinto, para bang sinasara ang distansya.“Wala naman tayong ginagawang masama.”“W–wala nga…” mahina niyang

SEAL OF LOVE CHAPTER 114

Hindi pa rin makatulog si Jarred.Ilang ulit siyang nagpalit ng pwesto.Tumagilid. Tumihaya.Tinakpan ang mukha ng unan.Wala.Walang epekto.Para siyang may iniwang bukas na bintana sa dibdib niya—at si Veronica ang hangin na pilit pumapasok.“Damn it,” bulong niya.Bumangon siya, walang suot na pang-itaas, naka-loose pajama lang.Ramdam niya ang init sa katawan na hindi naman galing sa klima—kundi sa memorya ng kung paano hinawakan siya ni Veronica kanina.“Tubig,” sabi niya sa sarili.“Kailangan ko ng tubig.”Lumabas siya ng kwarto, tahimik ang hallway, dim lights lang ang ilaw.Yung tipong ambiance ng mga mansion na parang may lihim na nag-aantay sa hagdan.Pagdating niya sa ibaba, dumiretso siya sa kitchen, binuksan ang fridge, at uminom ng malamig na tubig.Pero bago niya maisara ang pinto ng fridge……may narinig siyang mahina, pamilyar, magaan na yabag.Hindi niya kailangan tumingin.Alam niya.Veronica.She stepped into the light—naka-white oversized shirt lang at shorts, gulo

SEAL OF LOVE CHAPTER 115

At habang lumalalim ang gabi...Hinila siya ni Jarred palapit, hinalikan ang kanyang noo, at bumulong nang huling beses:Ligtas ka sa akin.Napahinga siya nang malalim nang mapagtanto ang kalapitan ng kanyang pagkalalaki sa kanyang pagkababae. Naramdaman niyang dumulas ang tuhod nito sa ilalim ng kanya, na nag-angat sa kanyang mga tuhod at naramdaman niyang nagbubukas siya para sa kanya. Halos maparalisa siya sa takot, pero alam niyang oras na para ibigay ang kanyang pagkabirhen sa kanyang asawa. Ngayon na ang oras para simulan ang buhay. Hindi niya kailanman inakala na mamahalin niya si Jarred mula sa pekeng hanggang sa tunay na magkasintahan. "Mahal kita, asawa," bulong ni Jarred.Asawa! Tinawag niya itong asawa! Siya ang kanyang asawa. At ngayon, oras na para maging asawa niya!Kusang-loob na nagpapahinga ng kanyang katawan bilang pagpapasakop sa kanya, mas hinigpitan niya ang yakap sa kanya. "Mahal kita, asawa ko!" Aminado siya sa lahat ng pinagdaanan nilang pagsubok, sa

SEAL OF LOVE CHAPTER 116

Paano mo nalaman na malapad ang - - - - - - - balakang ko? Hindi naman ako nagsuot ng damit na magpapakita niyan!Ngumiti siya.Well, nakikita ko na perpekto ang katawan mo!"Alam kong hindi mo ginawa," bulong niya nang mahina. Pero alam ko! Yinakap niya si Jarred at niyakap ito. Pareho silang nagpakasasa sa pagkakadikit ng balat sa balat habang magkatabing nakahiga, mag-asawa.Sinabi niya na sapat na malaki ang kanyang dibdib para sa kanya, at 'sexy' naman ang kanyang balakang. Hindi niya alam kung paanong magiging totoo iyon, pero kung sinabi niya, kailangan niyang maniwala sa kanya. (Pero malamang tatanungin niya ulit siya, mamaya, para lang makasigurado. Siguro higit pa sa isang beses.) Nawala ang pinakamalaking takot ni Veronica. At naramdaman niyang ligtas siya sa pagmamahal ni Jarred. Hindi niya siya iiwan dahil perpekto ang mukha nito, photogenic, at may malusog na katawan. Sa katunayan, tila natutuwa siya sa lahat ng itinuturing niyang kahinaan. Nakahiga nang komport

SEAL OF LOVE CHAPTER 117

Kinabukasan, halos gumapang si Veronica pababa ng hagdan.Every.Single.Step.Ouch.But also… kilig.Suot niya ang pinakamataas na collar na nakita ni Jarred sa buong buhay niya.Turtleneck.Sa umaga.Sa Pilipinas.Sa init.Jarred, meanwhile?Nakangiti.Mukhang fresh.Mukhang walang nangyaring mapanira-ng-tuod kagabi.Pero may napakalaking hickey sa side ng jaw niya na hindi niya man lang tinakpan.“Kailangan ba talaga ganyan kababa ang neckline mo?” bulong niya kay Jarred habang naglalakad sila papunta sa dining hall.Tinap ang collar niya palabas.“AND kailangan mo ba talagang iparada ‘yan?!” pabulong na sermon niya.Ngumisi si Jarred.“I like breathing, Veronica. Unlike you na mukhang inflation rate ang nilaban sa leeg mo.”“Jarred!” she hissed, namumula.Pero bago pa sila makapag-away quietly—Bumukas ang pinto ng dining hall.At nandoon si Madam Venus.Nagbabasa ng diyaryo.Naka-robe.Naka-salamin.Mukhang harmless.For two seconds.Pagkatapos…Napatingin siya kay Jarred.Natigi

SEAL OF LOVE CHAPTER 118

Ang mga salita ni Honey, dumating na parang mga pako, mabagsik at puno ng lason.Puno ng galit.Puno ng takot.Puno ng mga sugat na hindi pa nahihilom.Parang biglang nawalan ng hangin ang buong office floor.Si Marco, unti-unting umatras, nagtago sa likod ng malaking halaman sa sulok.Mga interns? Nasa frozen state—hindi makahinga, hindi makatingin sa isa’t isa.Si Veronica? Nakatayo siya sa gitna ng hallway, hawak ang folder na parang ito na lang ang magbibigay buhay sa kanya. Pakiramdam niya, isang malupit na sampal ang dumaan sa kanyang mukha, kahit hindi naman siya ang tinutukoy.Bumangon ang tensyon sa hangin, at bago pa siya makagalaw—Jarred turned.Hindi ‘yun yung usual niyang galak na paglingon.Hindi ‘yung Jarred na mapangiti, na malambing.This time? Lahat ng softness na nasa kanya—nawala.Ang natira? CEO mode.Yung Jarred na kayang magpatigil ng oras, na may matalim na tingin na hindi kinikilala ng kahit sino sa paligid.“Anong sinabi mo?” tanong niya.Mahina, pero mabiga

SEAL OF LOVE CHAPTER 119

Si Honey, hindi na makayanan ang init ng galit at sakit na nagmumula sa kanyang puso. Napatigil siya sa harap ng elevator, ang mga kamay niyang nakapa-kapit sa mga gilid, mga kuko na parang nais bumaon sa balat. Ilang beses na siya nireject ni Jarred. Ilang beses siyang ipinagtabuyan, pinagtawanan, at pinilit na magpanggap na wala siyang kwenta.Ngayon, hindi na siya makapigil. Umiiyak na siya, pero ang luha ay hindi dahil sa kalungkutan. Hindi ito ang mga luha ng pag-ibig, kundi ang luha ng pagkatalo—luha ng isang babae na pakiramdam ay iniiwasan na, tinitingnan na lang mula sa malayo, at hindi na kayang maghintay pa.Tama na.Hindi siya papayag na magmukmok at magpasakop sa desisyon ni Jarred. Hindi siya papayag na mawalan ng lahat ng ito nang basta-basta. Ipinaglaban na niya ang sarili niya mula pa sa simula at hindi siya matitinag.Sabay na binalingan niya si Veronica, na nakatayo pa sa gilid, hawak ang mga dokumento. Ang mga mata ni Honey, puno ng galit, pero may pagsisisi na rin

...

10 11 12 13 14

...

SCAN CODE TO READ ON APP