บททั้งหมดของ RUTHLESS BILLIONAIRE'S DEAL FOR DESIRE (SSPG): บทที่ 31 - บทที่ 40

SEBASTIAN'S POV. “Don’t act like you care” saad ni Elena, and that's it alam kong maayos na talaga ang pakiramdam niya. “You’re right. I don’t.” sagot ko at ngumisi. Tumigil siya, saglit na nag-angat ng tingin. In that short moment, I caught the flicker of confusion in her eyes. Parang gusto niyang magtanong. At hindi nga ako nagkamali. “Sebastian…” halos bulong niya, pero sapat para marinig ko. “Yung mga ginawa mo this past few days… was it all part of the game?” I smirked. There it was, the question I’ve been waiting for. Instead of answering right away, I reached for my glass of wine, letting the silence stretch between us. Then, I leaned forward, my gaze locking with hers. “Yes.” sagot ko, deliberate and sharp. “Like what I said before.. you hide, and I seek all the emotions you’re trying so hard to bury from me.” Nakita

SEBASTIAN'S POV The moment her eyes met mine, I knew I had her chained. That was the point of all this, to remind her, to break her, to show her that no matter what… she cannot escape me. Habang patuloy kong hinahalikan ang babae na nasa kama ko ngayon, nanatili pa rin ang atensyon ko kay Elena. Hindi siya gumagalaw, hindi siya umiiyak, hindi siya sumisigaw, wala. She just stood there. Frozen. At doon nagsimula ang inis sa dibdib ko. Why aren’t you running, Elena? Why aren’t you screaming like I expected? Why do you stand there, as if you can endure every single thing I throw at you? Sinadya kong idiin pa lalo ang ginagawa ko, ang bawat halik, ang bawat galaw, lahat iyon ay para siya’y masaktan, para makita ko siyang bumigay.

ELENA'S POV Mabigat pa rin ang talukap ng mga mata ko nang maramdaman kong gumalaw ang upuan sa gilid ng kama. Dahan-dahang dumilat ang mga mata ko, at sa gilid ng paningin ko, nakita ko si Sebastian. Nakaupo siya roon, hawak ang cellphone, ang mga kilay niya ay magkadikit, parang may mabigat na pinapasan. “Fine. Handle it for now, I’ll be there in twenty,” malamig niyang sabi bago ibinaba ang tawag. Pagkatapos ay tumingin siya sa akin. Nagulat ako nang makita kong may bahid ng pagod sa mukha niya, hindi iyon ang karaniwang Sebastian na nakikita kong laging kontrolado ang lahat. “I need to go,” aniya, walang dagdag na paliwanag. Tumayo siya, inayos ang coat, at bago pa ako makapagsalita, lumabas na siya ng kuwarto. Naiwan akong nakatulala, iniisip kung bakit bigla siyang naging ganoon kaseryoso, at kung bakit nandito siya sa kuwarto ko. Tahimik ang buong p

Nagising ako dahil sa katok mula sa pinto ng kuwarto ko, nang tumayo ako ay papungay pungay pa ako habang naglalakad at pagbukas ko ng pinto ay bumungad sakin si Nay Anda. “N-nay Anda? ang aga nyo po?” tanong ko. “Ngayon na ang tamang oras hija” bulong niya. Napakunot ako ng noo... anong ibig niyang sabih-- alam niya ang plano ko? “Wag ka na magtanong.. alam ko lahat.. Narinig ko na may out of town meeting si Sir Sebastian.. ngayon na ang pagkakataon mo para makatakas.. mamaya, pagtapos ng agahan, magpaalam ka kay Sebastian na may kailangan kang bilhin sa mall...” litanya niya. “P-pero Nay Anda ayaw ko kayong madamay” saad ko pa. “Wag kang mag alala hija.. may plano ako, sa ngayon gawin mo ang sinabi ko.” saad pa niya, hinawakan niya pa ang kamay ko at may pasimpleng pinasakmal sakin, tinapik niya pa ito ng ilang beses, tsaka na siya naglakad palayo. Naiwan akong tulala sa kuwarto, nag iisip, ki

Sebastian's POV Nawawalan na ako ng pag-asa, hindi ko na alam kung saan ko hahanapin si Elena. Walang makapagsabi kung nakasakay ba siya ng barko, o nililito niya lang ako, dahil alam niyang hahanapin ko siya. I know her, she's smart enough para gumawa ng mga bagay na talagang planado at pinagisipan ng mabuti. Hindi siya makakasurvive ng ilang buwan sa Casa kung hindi siya tuso. Naglakad ako palabas ng office, ninamnam ang lamig ng hangin mula sa port. Tumayo ako roon, nakapikit, at sa dibdib ko ay nag-igting ang isang bagay na hindi ko inaasahan, hindi lang ako basta galit, takot rin ako.. takot na baka hindi na siya bumalik.. “Get the private plane" utos ko sa isa sa tauhan ko, Pilit kong pinapakalma ang sarili, kalma na hindi mahahalata ng mga tao ko na.. na natatakot ako ngayon na baka hindi ko na makita si Elena. “Sa palawan tayo.. i want you all group by team, bawat team sa isang isla, lahat ng pwedeng daungan ng barko na iyon.. gusto ko bantayan nyo!” utos ko, puno ng o