บททั้งหมดของ The Mafia's Marked Nanny: บทที่ 91 - บทที่ 100

Maagang nagising si Gray, kahit halos dalawang oras lang ang tulog niya. Hindi siya sanay matulog nang malalim sa unang gabi sa bagong lugar—lalo na sa isang mansyon na may kasamang panganib sa bawat sulok. Tahimik ang paligid. Tanging malayong ugong ng air-conditioning at mahinang tik-tak ng wall clock ang naririnig.Nasa bagong kwarto na siya—iyong inilipat sa kanya kagabi matapos ang tawag ni Zayed. Mas malapit ito sa kwarto ni Alliyah, halos katabi lang. Mas malaki kaysa sa dating staff room, mas eleganteng tingnan, pero mas delikado. Ibig sabihin: mas malapit siya sa epicenter ng problema.Huminga siya nang malalim."Second day," malamig niyang bulong. "Maintain cover."Bago pa siya makapag-ayos, kumalabog nang banayad ang pinto.Tok. Tok.Hindi agad gumalaw si Gray. Hindi siya nagpapapasok ng kahit sino nang hindi tiyak kung sino iyon. Kinuha niya ang maliit na pocket mirror na parang simpleng makeup item lang. Binuksan niya iyon nang kaunti at tinuro sa ilalim ng pinto. Sa refl

Tahimik ang nursery room habang nakaupo si Gray sa maliit na couch malapit sa kama ni Alliyah. Nakahiga ang bata, mahimbing ang tulog, yakap ang maliit na stuffed camel na paborito niya. Ang ilaw ay naka-dim, at ang kulimlim na liwanag mula sa lampshade ay nagbibigay ng malambot na anino sa paligid.Ikalawang gabi pa lang ni Gray doon, pero parang kabisado na niya ang bawat tunog— ang mahina ngunit paulit-ulit na ugong ng air purifier, ang marahang pagtama ng hangin sa kurtina, at ang paghinga ng bata. Lahat ng ito ay bahagi ng bagong mundo na kailangan niyang protektahan.At kahit nagpapahinga, alerto ang utak niya. Lahat ng detalye, lahat ng galaw sa mansyon— binabantayan niya.Lalo na matapos ang pulong kaninang umaga.Habang nakatitig siya sa tulog na si Alliyah, biglang may mahinang tap sa pinto. Hindi pa man bumubukas, tumayo agad si Gray. Tahimik, magaan ang galaw. Kahit sa dilim, kumikislap ang mata niya— sanay na sanay sa anino.Pag-slide ng pinto, pumasok si Zayed.Pero hind

Tahimik ang buong mansyon pagsapit ng gabi— mas tahimik kaysa sa unang araw ni Gray. Sanay siya sa katahimikan, sa dilim, sa paggalaw na parang wala siyang katawan. Pero ngayong narito siya sa loob ng bahay ng isa sa pinakamakapangyarihang mafia lord sa buong Middle East, ang katahimikan ay may ibang bigat— parang hangin na puno ng sikreto at panganib.Nasa loob ng kanyang bagong kwarto si Gray, nakaupo sa sahig habang tinitingnan ang miniature floor map na ginawa niya sa holo-pad. Buong araw niyang inaral ang galaw ng lahat sa mansyon— staff, guards, pati ang schedule ni Zayed. At ngayong tulog na ang lahat, oras na para simulan ang unang hakbang ng totoong misyon.Hindi ito ang uri ng infiltration na isang gabi lang. Ito ay dahan-dahan, maingat, halos parang paglalakad sa gilid ng bangin. Isang maling kilos, at tapos na ang buhay niya.Isinara ni Gray ang holo-map at itinabi sa loob ng kanyang jacket. Tumayo siya, inayos ang buhok, sinigurong naka-tuck ang mga hidden tools sa katawa

Tahimik ang buong mansyon pagdating ng hatinggabi—iyong uri ng katahimikan na hindi natural, hindi komportable, at siguradong puno ng mga mata na hindi mo nakikita pero nakatingin sa’yo. Pero para kay Gray, iyon ang uri ng gabi na pamilyar. Ganitong oras siya nabubuhay. Ganitong oras kumikilos ang mga aninong tulad niya.At ngayong tapos na ang kanyang nanny duties kay Alliyah, oras nang simulan ang tunay na misyon.Suot ang casual night attire na parang normal lang na staff sa mansyon, pero sa ilalim niyon ay puro nakatagong kagamitan — micro-wire cutter, silent tracker, light suppressor, at ang pinakaimportante: ang maliit na Revenant patch na kayang mag-disrupt ng low-range security sensors.Lumabas siya ng kwarto nang tahimik, dala ang katahimikang parang usok na dumadaan lang sa pagitan ng mga pintuan.Ang pasilyo malapit sa private wing ay mababa ang ilaw; halatang may motion sensors, pero nakita na ni Gray ang blindspots nito noong unang araw pa lang. Isang guard ang naka-assig

Tahimik ang lounge, tanging malumanay na classical music mula sa hall ang bumabalot sa paligid. Natutulog na si Alliyah sa sofa, nakabalot sa maliit na blanket. At si Gray ay nakaupo sa tabi niya, binabantayan bawat hinga, bawat galaw.Sa kabilang dulo ng silid, nakatayo si Rio, nakasandal sa frame ng pinto, arms crossed. Hindi siya nagsasalita, pero nararamdaman ni Gray ang paraan ng pag-obserba niya—hindi tulad ng isang guard, kundi tulad ng isang predator na sinusuri ang bawat hakbang ng posibleng kalaban.Kanina lang, binanggit nito ang pangalang hindi dapat mabanggit.Gray.Pero pinatay niya ang tensiyon nang magsinungaling nang mahinahon.You're mistaken.Kung naniwala ito? Hindi. Hindi man niya sabihin, ramdam ni Gray ang bigat ng pagdududa.Pero ngayon, wala na iyon sa listahan niya ng problema.Dahil may mas malaki.Mas mabigat.Sa labas ng hall, may biglang nag-shift ng tunog. Parang huminto ang musika saglit, parang may nagpatahimik sa speaker system. Hindi iyon normal. Hin