All Chapters of One-night Stand with My Boyfriend's Ninong Tyler: Chapter 191 - Chapter 200

-Sienna-Natulala ako nang bigla na lamang ibaba ni Clyde ang kanyang zipper. “Talaga? Gagawin mo ang lahat para sa lalaking ito?”Tumango ako. I looked at Tyler lovingly, at sunod-sunod ang naging pag-iling niya. He was silently begging me not to do it. Nang muli akong tumingin kay Clyde, nakita ko ang sakit, ang galit, at ang pagseselos sa kanyang mga mata nang makita niya kung paano ko tignan si Tyler.He looked amused because he couldn’t believe that I cared so much for Tyler. That I was actually willing to sacrifice myself just so he could be set free.Hindi ko alam kung para sa akin ba o para kay Tyler ang nakikita kong galit sa kanyang mga mata. Pero alam kong kung ano man ang nararamdaman niya para sa amin ni Tyler ay ganoon din ang nararamdaman niya sa sarili niya. Galit siya sa kanyang sarili dahil sa panloloko niya sa akin, at sa pagpatay niya sa ate Peachy ko.Nakikita ko ding nasasaktan siya. Maaaring siya ang unang nagtaksil sa aming dalawa, ngunit alam kong may pakialam

-Sienna-At nagpatuloy si Tyler sa mga sinasabi niya. “Hindi ka tunay na anak ng mga kinilala mong magulang. Ang totoo mong pamilya ay sina Clyde. Siya ang kuya mo at sina Mr. and Mrs. Cordero ang mga magulang mo. Sienna, isa kang Cordero.” Kumunot ang noo ko sa mga sinasabi niya. “Tyler, anong sinasabi mo? Hindi kita maintindihan.”“Sienna…” muli siyang napaiyak. “Si Clyde, siya ang kuya mo. Yung kapatid niyang si Laila na akala nilang namatay noon, that was you.”Hindi agad ako nakapagsalita. Ang nanlalaki kong mga mata dahil sa sobrang shock sa nalaman ko ay parang gripo na tuloy-tuloy ang pagbagsak ng mga luha mula dito.“A-ako? Si Laila?” hindi makapaniwalang bulalas ko. “P-paano? Bakit? Paano ako napunta sa mga Montecarlo kung isa pala akong Cordero?”Kapag nalaman nila ito. Kapag nalaman ito ng mga magulang ni Clyde, at ni Clyde mismo, hindi ko alam kung anong magiging reaksyon nila. Ako na sinaktan nila, inalipusta at kinawawa, ay kanila palang anak.Oh, God!“Ang batang nata

-Sienna-Habang pasakay sa van na dala ni Oscar, tinanong sila ni Tyler kung paano nila kami natunton dito.“Si Paulo tumawag sa akin.” pahayag ni Oscar. “Sinabi niya kung saan kami pwedeng dumaan para iligtas kayo.”Napangiti ako ng mapait. Hindi ko pala siya tunay na kapatid. Pero kahit ganoon pa man, naramdaman ko naman na kahit papaano na minahal niya ako. Na itinuring niya pa rin akong tunay na kapatid. Pero ang hindi ko lang matanggap ay ang paglaglag niya sa akin kay Clyde. ALam niyang si Clyde ang tunay kong kapatid pero hinayaan niya lang na babuyin ako ng sarili kong kuya.“Tay, bakit ka pa sumama dito?” tanong ni Tyler sa tatay niya.“Anak, sa ganitong paraan man lang makabawi ako sa mga pagkukulang ko sa’yo. Hindi ako papayag na may mangyari pa sayo ulit, at lalong hindi ako papayag pa na magkahiwalay tayo sa pangalawang pagkakataon.” sabi ni Tatay Isko sa kanyang anak.“Salamat ‘tay.” niyakap ni Tyler ang tatay niya.Kapagkuway hinawakan niya ang kamay ko, at isinandal a

-Sienna-Ilang sandali lang ay nakatulog ako, pero nagising din ako after an hour or so nang marinig ako ang pagbukas ng pinto. Nakita ko sina Oscar at Brad na may mga bitbit na paper bag papasok ng kuwarto. Ipinatong nila ang mga ito sa ibabaw ng mesa at lumapit sa akin.Dahan-dahan naman akong naupo. “Sienna…” hinaplos ni Oscar ang buhok ko. “Are you alright?”Tumango ako at pilit na ngumiti. “Oo naman. Bakit naman hindi.”“Nagdala kami ng pagkain para sayo. Kumain ka muna. May mga prutas din dito.” sagot ni Brad. “Fruits are good for the… baby.” at napatingin siya sa tiyan ko.“Alam niyo na?” nagtatakang tanong ko.Sabay silang tumango. “Sinabi sa amin ni Tyler.” sabi ni Oscar. “Don’t worry. He’ll come around. Hayaan mo muna siyang iabsorb ang mga nangyari. May mga rason siya. Natatakot siya, Sienna.”“Natatakot saan?” tanong ko na salubong ang kilay. “Basta-basta na lang niya ako pinalayas sa kuwarto niya, Oscar. Bakit ayaw na lang niyang sabihin sa mukha ko na ayaw niya na sa a

-Sienna-Kinabukasan, dumating naman sina Mr. and Mrs. Cordero. Ang tunay kong mga magulang. Wala na ang angas sa kanilang mga mukha. At sa tingin ko ay parang nadagdagan ng 20 years ang edad nila base sa kanilang mga itsura.“Laila…” umiiyak na lumuhod sa harap ko ang nanay ko. “Laila, anak. Patawarin mo kami! Hindi namin alam. Wala kaming alam! I’m sorry, anak! I’m so sorry!”Tahimik lang ako habang pinapanood siya. Si Mr. Cordero naman ay lumuluha lamang sa isang tabi habang yumuyugyog ang mga balikat.Nang hindi ako sumagot sa kanila, hinawakan ni Mrs. Cordero ang mga kamay ko. “Sumama ka na sa amin. Sa bahay ka na tumira. Anak ka namin kaya nararapat lang na sa amin ka tumira. Please, anak. Ang tagal ka naming hindi nakasama. Ito na ang pagkakataon para mabuo ang pamilya natin.”Dahan-dahan kong tinanggal ang mga kamay ko sa pagkakahawak niya. “I’m sorry, pero ito na ang bahay ko. Dito na ako nakatira.” sabi ko, kahit hindi ko alam kung hanggang kailan na lang ako mananatili dito