All Chapters of บอสเย็นชากับเลขาหน้าใหม่: Chapter 21 - Chapter 30

แววตาสองคู่ที่ประสานจ้องมองกัน ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย แต่มันเป็นความรู้สึกที่สื่อถึงความเจ็บปวดของทั้งคู่ เพลงขวัญไม่อยากจะมองอีกคนให้นานกว่านี้ไม่อย่างนั้นเธอคงได้ร้องไห้แน่ ๆ หญิงสาวเลือกที่จะหันกลับมาหาอาทิตย์พร้อมกับประคองอีกคนเมื่อปล่อยให้นั่งพักพอแล้ว เธอเองก็อยากจะกลับบ้านไม่อยากจะอยู่ตรงนี้มากไปกว่านี้ เธอเหนื่อยเหลือเกิน “กลับบ้านกันเถอะค่ะ...” เพลงขวัญบอกกับคนที่เธอพยุงให้ยืนพร้อมกับเดินออกจากจุดนั้นไม่สนใจร่างสมส่วนที่มองด้วยแววตาที่สะท้อนออกถึงความเสียใจ เตชินทร์มองแผ่นหลังบางของหญิงสาวพร้อมกับแผ่นหลังกว้างของชายที่เป็นสามีเพลงขวัญ ใบหน้าคมดุที่กำลังเอาลิ้นร้อนดุนแก้มของตนเอง ชายหนุ่มยืนเท้าเอวอยู่หน้าร้านเหล้าทั้ง ๆ ที่ใส่สูทราคาแพง “สุดท้ายครอบครัวก็ต้องมาก่อนเสมอสินะ” เขาเงยหน้าขึ้นมาท้องฟ้าที่มืดมัวเพราะมันก็เริ่มค่ำมากแล้ว น้ำตาหยดใสที่คลออยู่บริเวรเบ้าตาของเตชินทร์ ร่างสูงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมเขาถึงได้มีน้ำตา ทั้ง ๆ ที่ไม่ว่าแต่ก่อนจะเจอเรื่องอะไรมามากมายแค่ไหนก็ไม่เคยจะต้องเสียน้ำต

“เพลงขวัญ พี่ชายคุณเขาเสียแล้ว ผมอยู่ที่โรงพยาบาลนะ” หลังจากที่ทรุดตัวลงนั่งบนพื้น หูของหญิงสาวก็ไม่รับรู้หรือได้ยินอะไรอีกแล้ว เธอรู้สึกว่าตอนนี้สมองของเธอตื้อไปหมดไม่อยากจะทำอะไรแล้ว ไม่เชื่อเรื่องที่ได้ยินจากปลายสายเมื่อกี้ด้วย เพราะเมื่อเช้าเธอยังคุยกับพี่ชายอยู่เลย ปกรณ์ยังทำอาหารมาให้เธอทานอยู่ แล้วทำไมถึง... “ไม่จริง อึก ไม่จริง” ใบหน้าที่อาบไปด้วยน้ำตาพร้อมกับส่ายไปมาอยู่บนพื้นทำเอาคนที่เดินผ่านไปผ่านมาต้องหันมองด้วยความสงสัย เพลงขวัญไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไรต่อจากนี้ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้เธอต้องลุกขึ้นเดินไปไหน แล้วทำอะไรต่อ ในหัวของเธอมันโล่งไปหมดไม่มีอะไรให้คิดเลย คำพูดเดิม ๆ ซ้ำ ๆ จากปลายสายยังดังวนเวียนอยู่ในหัวของเธออยู่ตลอด ทางด้านโรงพยาบาล ชายร่างหนากำลังอุ้มเด็กวัยขวบกว่า ๆ ที่หลับไม่รู้เรื่องไว้แนบอกโดยที่เด็กน้อยไม่สนใจอะไรเลย สีหน้าและแววตาของคนเป็นกังวล สายตาที่มองไปทางประตูเข้าโรงพยาบาลอยู่ตลอดเพราะอาทิตย์นั้นเป็นห่วงเพลงขวัญและอยากจะรู้ว่าตอนนี้เธอได้เร่งเดินทางมาหรือยัง หลังจากท

เตชินทร์ได้กลับมาและมวลผลที่บ้านของตนเองก่อนจะได้ข้อสรุปว่าเด็กในท้องมีสิทธิ์ที่จะเป็นลูกของเขาร้อยเปอร์เซ็นต์เพราะวันนั้นที่เขาได้ร่วมหลับนอนกับเพลงขวัญ ไม่ได้มีการป้องกันอะไรทั้งนั้น และที่สำคัญตลอดเวลาที่ผ่านมานับเดือนกว่า ๆ เขาเข้าใจผิดไปเองตลอดว่า ผู้ชายที่เห็นในบ้านบวกกับเด็กชายวัยเพียงขวบเศษ ๆ นั้นเป็นสามีและลูกของเพลงขวัญ แล้วยังเข้าใจผิดว่าใบหน้าของสามีเพลงขวัญคืออาทิตย์อีก อยากจะตบหัวตัวเองว่าปล่อยให้อะไร ๆ มันเลยเถิดมาถึงขนาดนี้ได้ยังไง เขาไม่เคยถามเพลงขวัญเลยสักครั้งว่ามันเกิดอะไรขึ้น หรือสองคนนั้นเป็นใครแต่กลับมาคิดเองเออเอง และยังเชื่อในคำพูดของปัทมาอีก มือหนากุมขมับด้วยความปวดหัว แต่ในความปวดหัวนั้นก็มีรอยยิ้มอ่อน ๆ เผยออกมาเพราะเขาได้รู้แล้วว่าเรื่องทั้งหมดเขาเข้าใจผิดไปเอง แถมตอนนี้เขาก็กำลังจะกลายเป็นคุณพ่อป้ายแดงไปเสียแล้วโดยไม่ทันได้ตั้งตัวเลย… วันต่อมาร่างสมส่วนที่ได้เดินยิ้มร่าเข้ามาที่งานศพคืนสุดท้ายของพี่ชายเพลงขวัญ รอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าพอเดินเข้ามาในงานก็ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าเรียบปกติ เพราะ

เมื่อเตชินทร์ได้รับรู้ความจริงจากปากของเพลงขวัญและผลตรวจการตั้งครรภ์ของหญิงสาว ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มไม่หุบของชายหนุ่มข้าง ๆ กายของเพลงขวัญทำเอาเธอต้องหน้าหงิกหน้างอเมื่อเกิดอาการหมั่นไส้คนข้าง ๆ ที่ดูจะออกนอกหน้านอกตาเสียเหลือเกิน “วันนี้ไปนอนคอนโดฯ ผมนะ” เพลงขวัญพอได้ยินแบบนั้นก็เกิดการขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อเธอไม่เข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายพูดเท่าไร แล้วทำไมเธอถึงต้องไปอยู่คอนโดฯ ของเตชินทร์ด้วยล่ะ “ทำไมล่ะคะ” หญิงสาวข้างกายหันหน้ามาทางเข้าที่กำลังขับรถอยู่ด้วยความสงสัย เตชินทร์ได้แต่กระตุกยิ้มมุมปากพร้อมกับเอ่ยตอบด้วยความทะเล้นที่เพลงขวัญเองก็เพิ่งเคยเห็นวันนี้ “ก็คนเป็นผัวเมียกัน ไม่ให้อยู่ด้วยกันและจะให้ไปอยู่ไหนครับ” เพียะ! เสียงฝ่ามือบางที่กระทบกับต้นแขนของเตชินทร์ดังฟังชัดจนไม่ต้องถามเลยว่าเจ้าของต้นแขนนั้นเจ็บมากแค่ไหน “เดี๋ยวนี้เอาใหญ่เลยนะคะ” นิ้วชี้เรียวคาดโทษคนที่นั่งยิ้มไม่สะทกสะท้านก่อนจะหันมองกอดอกมองท้องถนนตรงหน้า เพลงขวัญตอนนี้ภายในใจของเธอกำลังอิ่มสุขแบบบอกไม่ถูก เธอรู้สึ

เช้าของวันต่อมา เพลงขวัญลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อเพราะพอเธอเปิดเปลือกตาก็พบกับใบหน้าคมของเตชินทร์ที่อยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ ความทรงจำของเมื่อวานย้อนเข้ามาหมดจนเธออยาก จะเอาหน้ามุดดินหนี “ฉัน... ทำอะไรลงไปเนี่ย” น้ำเสียงพึมพำเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบาพร้อมกับดวงตาที่ปิดลงเมื่อไม่กล้าที่จะจ้องมองใบหน้านี้นาน ๆ เพราะเธอเขิน “คุณมีอะไรกับผมครับ” คนที่คิดว่าหลับอยู่เอ่ยขึ้นมาจนทำให้เพลงขวัญต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจปนอับอาย เธอยังไม่ทันได้ตั้งรับกับเรื่องตอนเช้าเรื่อง มิหนำซ้ำรอยยิ้มกว้างที่ประดับอยู่บนใบหน้าของเตชินทร์ยังทำให้เธอรู้สึกว่าอีกคนเหมือนจะกลั่นแกล้งเธอด้วย “หน้าแดงแต่เช้าเลยนะครับ...” มือหนาเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมของหญิงสาวตรงหน้า คนที่เขาอยากจะเจอเธอทุกวันตอนตื่นนอนและวันนี้เขาก็ได้สมดั่งใจแล้ว “วันนี้คุณจะเข้าห้างฯ ไหมคะ” คิ้วที่ขมวดเข้าหากันของเตชินทร์เมื่อไม่เข้าใจในความหมายของเพลงขวัญ “พอดีฉันจะได้ติดรถคุณไปด้วย ส่วนปกป้องก็จะให้พี่เลี้ยงที่จ้างขึ้นมาดูแทนค่ะ” ชายหนุ่มทำห