บททั้งหมดของ เจ้านายคนนี้ห้ามรัก: บทที่ 201 - บทที่ 210

 บ่ายวันหนึ่งวรรณนรีวางโทรศัพท์ลงช้า ๆหญิงสาวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ก่อนก้มหน้าทำงานต่อ กระทั่งผ่านไปพักใหญ่ เธอจึงลุกออกจากห้องทำงานเพราะต้องการไปหยิบเอกสารที่เครื่องพิมพ์ด้านนอกทันทีที่เปิดประตูออกมา ภาพตรงหน้าก็ทำให้เธอชะงักลุคคากำลังยกกล่องกระดาษลังใบใหญ่เดินผ่านหน้าห้อง“อีกนิดค่ะคุณลุค... วางไว้ตรงนั้นเลยค่ะ”พนักงานสาวยืนชี้มืออยู่ข้างตู้เอกสาร สีหน้าจริงจังราวกับกำลังสั่งคนงาน“ตรงนี้เหรอครับ”“เลยไปนิดหนึ่งค่ะ... ใช่ ๆ ตรงนั้นแหละ”ลุคคาขยับกล่องตามที่บอกอย่างว่าง่ายยังไม่ทันได้พัก พนักงานสาวก็หันไปเห็นกล่องเอกสารอีกกองที่วา

             ลุคคาปล่อยใจจมดิ่งไปกับความสุขตรงหน้า เพียงแค่ขนมไม่กี่ชิ้น กับกาแฟหนึ่งแก้ว ทั้งที่ยังไม่ได้แตะสักคำ แต่กลับรู้สึกอิ่มเอมจนเต็มหัวใจ            นี่สินะที่เขาเรียกว่าความสุขทางใจ            ชายหนุ่มชำเลืองมองกระจกฝ้าห้องทำงานของวรรณนรีพักใหญ่ ก่อนสูดหายใจลึก จัดระเบียบความคิด แล้วหันกลับไปหากองเอกสารตรงหน้าอีกครั้ง            เวลาผ่านไปนานร่วมชั่วโมง ลุคคาเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารเป็นครั้งแรก สายตาคู่คมเผลอเหลือบมองไปทางประตูห้องทำงานของวรรณนรีประตูบานนั้นยังคงปิดสนิท... ตั้งแต่เธอเดินเข้าไป ก็ไม่เคยเปิดออกอีกเลย

             ลุคคานึกถึงคำพูดดุดัน เฉียบขาด ของวรรณนรี รอยยิ้มพลันผุดขึ้นบนมุมปาก เขากวาดสายตามองกระดาษที่วางเกลื่อนอยู่บนโต๊ะ สูดลมหายใจลึก ก่อนจัดเรียงความคิดที่ค้างอยู่ให้เป็นระบบ แล้วลงมือทำต่อจากนั้น...ทุกอย่างก็เงียบลงอีกครั้งเหลือเพียงเสียงปากกาขีดเขียน เสียงแป้นพิมพ์ที่ดังเป็นจังหวะ และเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานไม่หยุดเวลาค่อย ๆ เคลื่อนผ่านไปอย่างเชื่องช้าภายในห้องทำงานส่วนตัว วรรณนรีพยายามนั่งเฉยๆ อยู่พักหนึ่ง แต่สุดท้ายก็แพ้ให้กับความว้าวุ่นในใจเธอคอยเหลือบสายตาดูเวลาไม่หยุด ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆรออยู่เฉยๆ มีแต่จะฟุ้งซ่านไม่หาย หญิงสาวจึงเปิดคอมพิวเตอร์ ดึงไฟล์งานที่ค้างไว้ออกมาอ่าน ตั้งใจหาอะไรทำฆ่าเวลา ร

                     เธอไม่ได้ผลักเขาออก... ทั้งที่สมองสั่งให้ผลักไสเขาไปไกลๆ ทว่าหัวใจกลับไม่เชื่อฟัง             วรรณนรีผ่อนหัวไหล่ที่แข็งเกร็งลงอย่างไม่รู้ตัว มือสองข้างตกอยู่ข้างลำตัว ปลายนิ้วขยับไหว             ลมหายใจร้อนระอุเป่าปะทะหน้าอกอิ่มในระยะเผาขน จากสงบเงียบก็ค่อยๆ หอบกระชั้นและหน่วงลึกขึ้นเรื่อยๆ             ต่อให้จิตใจจะยังแยกแยะผิดถูกได้ ทว่า... เรือนกายที่แนบชิดภายใต้แสงไฟสลัวรางจากไฟฉายโทรศัพท์เครื่องเดียว กลับเหมือนชนวนกระตุ้นความต้องการของกันและกัน    

ภายในห้องตกสู่ความเงียบ... ไร้เสียงพูดคุย มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งสองที่คลอประสานอยู่ในความมืด ไฟในห้องพลันสว่างวาบ... ภาพภายในห้องกลับมาชัดเจนอย่างที่ควรเป็น ทั้งวรรณนรีและลุคคาเหมือนถูกกระชากกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง ...หากแต่ สิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นกลับกลายเป็นเหมือนฝันตื่นหนึ่ง ทว่ามันไม่ใช่ความฝัน เพราะตอนนี้ เขากับเธอยังไม่ได้ขยับไปไหน แก่นกายหนาที่เพิ่งปลดปล่อยยังคงอยู่ในช่องทางอันร้อนรุ่ม... และเธอเสื้อผ้าท่อนบนยับยู่ยี่ หน้าอกโผล่พ้นออกมาจากบราที่หลุดลุ่ยทั้งสองเต้า ท่อนล่างเปลือยเปล่าถูกความเป็นชายของเขาเติมเต็มอยู่ตรงหน้า ขณะที่ลุคคาท่อนบนไม่ใส่อะไร แต่ท่อนล่างยังคงสวมกางเกงมิดชิด ยกเว้นตรงเป้าที่รูดซิปลง... และแก่นกายยื่นออกมา นี่มัน... เธอทำอะไรลงไปกันนะสีหน้าวรรณนรีซีดเผือด คลายเรียวขาออกจากเอวหนา ค่อยๆ ขยับออกห่างความรู้สึกวูบโหวงถาโถมเข้าใส่ทั้งกายและใจ ริมฝีปากแห้งผาก ลำคอตีบตัน ขณะก้มลงแต่งตัวเงียบๆลุคคารู้สึกว่าเธอแปลกไปหลังจากไฟมา ใบหน้าอ่อนหวานเซื่องซึมผิดหูผิดตา ค