เจ้านายคนนี้ห้ามรัก

เจ้านายคนนี้ห้ามรัก

last updateLast Updated : 2026-07-14
By:  YaygohCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
3 ratings. 3 reviews
220Chapters
6.7Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เธอแค่พนักงานใหม่ที่เผลอใจให้เจ้านาย... แต่สำหรับเขา เธอคือความลับที่ไม่อาจเปิดเผย จนวันที่เธอตัดสินใจเดินออกไป — เขาถึงเพิ่งรู้ว่า ความลับนั้น…คือสิ่งที่เขาไม่อยากสูญเสียที่สุดในชีวิต

View More

Chapter 1

แก้วที่แตกร้าว

#1

Camilla

“Kael!" I screamed, as he made a sharp turn driving the horse further into the forest.

I clung to Kael's sturdy arms, the leaves scratching on my face.

"Kael, stop! What are you doing? You're scaring me!”

Eventually, the horse burst out of the cluster of thick trees, and came to a stop at a clearing that ended in a cliff.

I was able to breathe again.

Kael got down from the horse. The wind tossed his chin-length hair across his face. He held out his hand to me, and gave me an exasperated smile.

“Come, Cami."

I looked around, the breeze whispering as it went through the pine trees, “Kael, why are we here? The mating ceremony is in two hours. Why are we here? Also, I'm without my veil. What if someone sees my face before the revelation ceremony?" I asked, but his hand remained stretched out to me.

"Do you trust me?”

I pouted and took his hand.

His other hand wrapped around my waist, and I slipped down from the horse.

"Look up,” he said, and my eyes found the moon, “I wanted to show you this."

The moon glowed golden in the sky, spreading rays of light in all its beauty.

I smiled, and took in a deep breath, embracing the earthy scent of pine needles, "You're being so rebellious, aren't you? We could have made it here after the ceremony.”

Kael slowly brushed my hair out of my face.

He looked exceptionally striking that night. Even the light scar across his eye seemed to add to his beauty, and those midnight eyes of his. I longed to sink in them.

“Nicasia's having her mating ceremony today," he said, his arm now around my waist.

“Nicasia? Your maid? Is she allowed? I thought…”

"She is allowed if her counterpart is strong enough to free her from her position.”

"Ooh, so who is he?”

"Me.”

"What?” I laughed, "What are you saying? Did you take wine? Kael…”

My smile abruptly faded as the sudden stab of blades sank into my flesh. I stared at him, my eyes dilating.

What just happened?

My breath came out nice and slow, and my eyes gradually lowered to see Kael's claws buried within me.

At first I couldn't feel much until the pain struck.

I gasped.

It was sharp, blinding, and impossibly deep, as though someone had driven a shard of molten iron straight through my body.

My breath caught in my throat. My knees buckled, and I gave a low grunt. My fingers found his wrist, and he twisted, sending another wave of agony tearing through me.

“Agh!"

Blood spilled past my lips as my eyes slowly lifted to meet his.

What was happening? Was I dreaming?

Kael's eyes were filled with tears, but he had a maniacal smile on. The wind scattered his hair across his face, but they could not conceal the darkness in his eyes, "I can't be with you, Camilla. You're weak. Look at me, and look at you. We're so different. Why don't you give the throne to someone who can handle it? An Alpha like me only needs a Luna like Nicasia, don't you think?”

I looked down again as throbs began to spread around my belly, blood pouring out of it. How was I supposed to believe what just happened?

My eyes filled up with tears. Kael yanked his claws out, and with a thud, I landed on my knees.

My hands pressed onto the wound, dark blood pouring down my fingers.

“Nobody will ever know. They don't know what you look like anyway," he rasped.

Kael took me by the puffy collars of my dress and began to drag me across the rocky surface.

“Ka…”

I placed my bloody hands on my neck, trying to breathe while tiny jabs of pain radiated from my stab wounds.

I could hear water slapping against rocks, as the sky began to change, dark clouds approaching the moon.

“Ka…Kael," I grunted, unable to free myself.

My vision flitted in and out, and if there was anything I remembered vividly, it was the cold moon staring down at me.

I tried to hold on, as Kael suddenly raised me. I couldn't even balance my feet properly on the ground.

“Don't…!”

He was still smiling, his canines pointed as his eyes flashed red. Kael's tears had fallen, yet they'd painted the red of his eyes with beauty, and then he pushed me.

A wrangled cry escaped my lips, as I fought to grasp onto something. I landed hard on a branch with a sickening thud, and for a few seconds, I thought it was over, focusing on the burning sensation spreading through me.

I couldn't breathe, and darkness was clouding my vision.

Crack… split…

The tree branch split apart, sending us both into the evil waiting waters. Darkness swallowed my vision.

As my mouth parted in pain, water gushed past it, choking me. Bubbles erupted from my nose, and my mouth, rising as I jerked.

My hands fought, my heavy legs struggling to push me to the top.

As my head bobbed out, I gasped for hair, coughing and choking. I never knew air was something I'd be so grateful for.

My eyes spotted a faint outline of the tree log that I'd fallen with. It wasn't so far. I reached for it, wrapping a hand and a leg around it.

The rocking water pushed the log across, but I could barely keep my eyes open.

I was here, and there. Like, standing at the entrance of two worlds. Strength had left me completely, and my soul seemed to be waiting for death to rescue it.

I don't know how long I managed to float on that log, but just when I felt so light, and so empty, a hand pulled me out.

Was it sand? Yes, sand covered my legs, warm and rough.

“Can you hear me?"

Strong hands pulled me up, and then suddenly, they stopped.

“Luna?"

Luna?

Nobody had ever seen my face.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Nana Lalana
Nana Lalana
ช่วยลงต่อหลายๆตอนหน่อยนะคะกำลังสนุกเลยค่ะจะจบเมื่อไหร่คะ
2026-06-12 22:08:25
0
0
รสนันท์ วงษ์ขวัญเมือง
รสนันท์ วงษ์ขวัญเมือง
ช่วยลงให้จบหน่อยได้มั้ยคะ อยากอ่านต่อมาก
2026-03-24 17:34:39
0
0
กัญญารัตน์ เถลิงศักดาเดช
กัญญารัตน์ เถลิงศักดาเดช
รอๆๆๆตอนต่อไปคร่า อย่าเทกันนะคะ
2026-03-20 12:26:55
2
0
220 Chapters
แก้วที่แตกร้าว
บทนำ“ออกไป!”เพล้ง!จานรองแก้วน้ำใบหนึ่งถูกขว้างออกมาอย่างแรง พุ่งเฉียดแก้มเนียนระเรื่อของหญิงสาวไปแบบเส้นยาแดงผ่าแปด เสียงแตกละเอียดก้องกระจายไปทั่วห้อง“คุณไล่ฉันเหรอ ลุคคา นี่คุณกล้าไล่ฉันเหรอ”“หูตึงหรือไง ไสหัวไป”“....” วรรณนรียืนอึ้ง เข่าอ่อนไปทั้งตัว น้ำตาร่วงเผลาะ กำลังจะอ้าปากพูด เสียงเหี้ยมเกรียมจากคนตรงหน้าก็ตะโกนขึ้นมาอีก“รปภ! ใครก็ได้ ลากผู้หญิงคนนี้ออกไปเดี๋ยวนี้”ไม่นานฝ่ายรักษาความปลอดภัยก็กรูเข้ามาในห้องราวกับเตี้ยมกันเอาไว้“ไม่ต้อง! ฉันไปเองได้” วรรณนรีสะบัดมือรปภ.ออกอย่างไม่สะทกสะท้าน ทว่าสายตาที่เธอมองไปยัง ‘ลุคคา’ กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวัง “คนอย่างคุณ... ฉันไม่น่าตาบอดเลยจริงๆ”วรรณนรีเดินออกจากห้องทำงานของผู้บริหาร ผ่านแผนกต่างๆ ของบริษัท กระชากป้ายชื่อที่ระบุตำแหน่งผู้อำนวยการบนอกเสื้อทิ้งขยะท่ามกลางสายตาของพนักงานมากมายร่างบางก้าวออกจากบริษัทซางเหมยฯ ราวกับพายุ“ให้ไปส่งที่ไหนครับคุณผู้หญิง”“....”หลังจากแจ้งจุดหมายกับคนขับเสร็จ วรรณนรีหยิบแหวนเพชรที่ใส่เป็นจี้ห้อยคอขึ้นมาคลำเล่น...ภาพวันวานทอวาบเข้ามาในหัวตอนนั้นเธอเป็นเพียงพนักงานใหม่ เริ่มต
Read more
บทที่ 1
บรรยากาศภายในงานเลี้ยงครบรอบบริษัทเป็นไปอย่างครึกครื้น พนักงานทยอยกันเข้าร่วมไม่ขาดสาย เพราะนอกจากได้สังสรรค์แล้วยังเป็นโอกาสที่ดีที่จะได้ทำความรู้จักกับเพื่อนร่วมงานแผนกอื่นภายในงานยังเต็มไปด้วยของว่างนานาชนิด เครื่องดื่มเย็นฉ่ำ และซุ้มกิจกรรมต่างๆ ที่จัดไว้อย่างเป็นอันเอง แสงไฟประดับหลากสีสันกระพริบสลับไปมาอย่างมีจังหวะ ขับบรรยากาศให้คึกคักยิ่งขึ้น เสียงหัวเราะและบทสนทนาแว่วดังคลอไปทั่วบริเวณท่ามกลางความสนุกสนานนั้น หญิงสาวร่างเล็กในชุดสูทรสุภาพยังคงวิ่งวุ่นอยู่แทบไม่หยุด เธอเดินถือวิทยุสื่อสารพลางเช็กคิวกิจกรรมจากโทรศัพท์ในมืออีกข้าง ดวงตากลมโตกวาดมองไปรอบงานราวกับกลัวว่าทุกอย่างจะหลุดออกจากแผนที่วางเอาไว้แม้เหงื่อจะเริ่มผุดซึมตรงขมับ แต่เธอก็ยังยิ้มให้ทุกคนที่เดินเข้ามาทักทาย บางครั้งก็ต้องแวะไปช่วยดูเรื่องเวที บางครั้งก็ถูกตามไปดูป้ายที่หลุด หรืออาหารที่มาส่งล่าช้า ในขณะที่เพื่อนร่วมงานคนอื่นกำลังหัวเราะร่าอยู่ในงาน หญิงสาวกลับเป็นคนเดียวที่ไม่ได้พัก -ในฐานะแม่งาน ย่อมอยากเห็นงานออกมาราบรื่น ดังนั้นความรับผิดชอบต้องมาก่อนความสุขส่วนตัวเสมอชายกลุ่มหนึ่งเดินขึ้นไปบนเวทีด้วยท่าท
Read more
บทที่ 2
การแสดงสุดคูลของผู้อำนวยการฝ่ายครีเอทีฟจบลงหลังร้องเพลงที่สามเสร็จ แต่ก็ยังมีคนเรียกร้องให้เขาแสดงต่อเพราะยังหลงใหลกับภาพลักษณ์หนุ่มแบดบอยบนเวที ลุคคาไม่ใช่คนบ้ายอ รู้ดีว่าควรหยุดเมื่อไร และสำหรับเขา สามเพลงในคืนนี้ก็ถือว่า “มากพอ” แล้ว เขาเพียงยิ้มบางตอบรับเสียงเชียร์เหล่านั้น เดินลงเวทีเงียบๆ พร้อมกับเพื่อนร่วมวง ยกเวทีให้กับทีมต่อไปขึ้นแสดง วรรณนรีรู้สึกเหมือนหลุดจากบ่วงอะไรสักอย่างที่สะกดหัวใจเธอเอาไว้ ยกวิทยุสื่อสารขึ้นมาเพื่อรันคิวการแสดงของทีมจากแผนกอื่นต่อ พร้อมทั้งถือโอกาสนี้เดินตรวจความเรียบร้อยภายในงาน “ระวังด้วยล่ะ อย่าไปชนใครเข้านะ” วรรณนรีเอ่ยเตือนเด็กเสิร์ฟคนหนึ่งที่ดูเงอะงะเป็นพิเศษ เมื่อสอบถามดูจึงรู้ว่าเพิ่งทำงานบริการครั้งแรก วรรณนรีคอยกำกับความสงบเรียบร้อยของงานเลี้ยงรวมถึงแนะนำพนักงานเสิร์ฟด้วยความเอาใจใส่อยู่ภายใต้การเฝ้ามองของลุคคาแทบทุกฝีก้าว แม้ว่าเขาจะกำลังพูดคุยกับเพื่อนฝูงแต่กลับไม่ลืมวรรณนรี ด้วยความที่เธอเพิ่งจะผ่านโปร บรรจุเป็นพนักงานประจำของบริษัท ก็ถูกโยนงานใหญ่ระ
Read more
บทที่ 3
ทีมการตลาดเดิมตามคุณอเล็กซ์ไปที่โต๊ะของลุคคา ส่วนวรรณนรีหลบอยู่ด้านหลังคนอื่น แม้ลุคคาจะเป็นเจ้านายโดยตรงของเธอ แต่เธอก็ไม่ได้อวดอ้างตัวเอง หรือคิดจะทำตัวโดดเด่นแม้แต่น้อย ตรงข้ามกลับแอบกลัวว่าจะโดนเขาตำหนิด้วยซ้ำที่มาเอ้อระเหยอยู่ตรงนี้ ไม่ใส่ใจดูแลงานให้ดี ระหว่างพูดคุยกันอยู่ คุณอเล็กซ์สังเกตเห็นสายตาของลุคคาเหลือบมองไปทางอื่น ซึ่งตรงนั้นมีวรรณนรียืนอยู่ จึงหัวเราะและดึงหญิงสาวเข้ามาในบทสนทนาอย่างลื่นไหล “ลูกน้องของนายนี่เก่งจริงๆ ได้คนเก่งเข้าทีมอีกแล้วนะ” “คุณอเล็กซ์ชมเกินไป” “ฮ่าๆ หนูวรรณนรีมีความสามารถไม่น้อย” “คุณอา...” เสียงหวานใสที่เต็มไปด้วยความมั่นใจดังขึ้น เจ้าของร่างบางระหงส์ในชุดเดรสสีเขียวมีสไตล์เดินเข้ามา และไม่รู้เพราะความสวยของเธอหรือเปล่า คนที่ยืนขวางทางอยู่ทีแรกล้วนเต็มใจหลีกให้โดยไม่ต้องเอ่ยปากขอร้อง “พิชชี่” อเล็กซ์เอ่ยชื่อหญิงสาวตรงหน้า เมื่อทุกคนพร้อมใจเปิดทางให้ อเล็กซ์ก็กล่าวต้อนรับเธอเป็นอย่างดี เขาทักทายเธออย่างสนิทสนมเสร็จก็หันไปทางลุคคา
Read more
บทที่ 4
ภายในห้องวีไอพีของบาร์ระดับสูง พนักงานจากฝ่ายการตลาดและครีเอทีฟหลายคนนั่งล้อมวงกันอยู่บนโซฟายาว แต่ไม่ได้อยู่ครบทุกคน บางคนก็ขอตัวกลับไปแล้ว แต่ตัวหลักอย่างอเล็กซ์และพิชญายังอยู่เมื่อเห็นลุคคาเดินเข้ามา บรรยากาศที่เริ่มกร่อยก็เหมือนถูกกระตุ้นให้ตื่นตัวอีกครั้งเสียงคุยเบาๆ แปรเปลี่ยนเป็นทักทายด้วยรอยยิ้ม หลายคนขยับตัวหลบให้เขามีที่นั่งอย่างเต็มใจ อเล็กซ์ยกแก้วขึ้นเชื้อเชิญ ส่วนพิชญาหยิบขวดไวน์ราคาแพงออกมาเทเพิ่มราวกับรอเวลานี้อยู่ เสียงพูดคุยรอบข้างที่กำลังแผ่วก็เริ่มมีเสียงหัวเราะคิกคักขึ้นมาอีกครั้งตัวตนของลุคคามีอิทธิพลมาก จึงไม่มีใครใส่ใจกับพนักงานตัวเล็กๆ อย่างวรรณนรีที่เดิมตามหลังเขาเข้ามา กระทั่งที่นั่งก็ไม่มีใครเชื้อเชิญ เป็นเธอที่มองหาเองโซฟาภายในห้องวีไอพีเป็นรูปตัวยู หันหน้าเข้าหาจอภาพสำหรับร้องคาราโอเกะวรรณนรีลอบมองลุคคาที่รับแก้วไวน์จากพิชญา แล้วก็นึกน้อยใจเขาอยู่ลึกๆ เป็นคนลากเธอมาแต่กลับไม่สนใจสักนิดแต่วรรณนรีไม่ใช่คนที่นั่งรอความตายอยู่เฉยๆ แม้จะแอบโมโหเจ้านายอยู่ในใจที่ไม่สนใจเธอ แต่เธอก็มีเพื่อนข้างๆ ที่พร้อมต้อนรับและเป็นเพื่อนคุยให้มิตรภาพภายในวงเ
Read more
บทที่ 5
วรรณนรีเดิมตามลุคคามาที่ลานจอดรถเงียบๆ โดยเว้นระยะห่างจากเขาประมาณหนึ่งเมื่อถึงรถ เธอก็เดินวนรอบหนึ่งตามที่ได้รับการสั่งสอนมาจากโรงเรียนสอนขับรถ พูดแล้วก็น่าอาย เธอเพิ่งจะไปเรียนขับรถมาเมื่อสามเดือนก่อน ก่อนเข้าสมัครงานนี่เอง เพราะหนึ่งในคุณสมบัติของพนักงานที่นี่คือต้องมีใบขับขี่ หรือจะพูดให้ดีก็คือ ต้องขอบคุณที่การสมัครงานครั้งนั้นทำให้เธอได้รับความสามารถเพิ่ม นั่นก็คือการขับรถยนต์เป็น “กุญแจรถคุณล่ะ” เธอยื่นมือไปยังลุคคา ลุคคามองเรียวแขนที่ดูเล็กเรียวและเปราะบางของเธอแล้วเริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ “เคยขับหรือเปล่า” ลุคคาเอากุญแจออกมาแล้วแต่ยังตัดใจส่งให้วรรณนรีไม่ได้ “ขับได้ค่ะ” “งั้นก็รบกวนด้วยแล้วกัน” ลุคคาหย่อนกุญแจรถหรูลงบนฝ่ามือวรรณนรีอย่างไม่มีทางเลือก เดินมาเปิดประตูฝั่งที่นั่งข้างคนขับ วรรณนรีมองกุญแจรถในมือก่อนสูดหายใจลึก สตาร์ทรถเหมือนปกติ ทั้งที่หัวใจเต้นรัวแรงเพราะเพิ่งเคยขับรถรุ่นนี้ครั้งแรก แม้ระบบเกียร์ของรถทุกคันแทบจะเหมือนกันแต่คอนโซลรถกลับแตกต่างกันเล็ก
Read more
บทที่ 6
“เปลี่ยนรองเท้า” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นลอยๆ แต่กลับสลักลึกลงในหัววรรณนรี แม้เขาไม่ได้หันกลับมา เธอก็เข้าใจได้ว่าเขากำลังสั่งเธอ“....” หญิงสาวถอดรองเท้า เปลี่ยนเป็นสลิปเปอร์ เดินเข้ามาในบ้านเงียบๆลุคคาตรงเข้าครัว ถอดเสื้อคลุมพาดไว้กับเก้าอี้ เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตซาตินสีเข้มแนบไปกับแผ่นหลังกว้าง เนื้อผ้านุ่มลื่นถูกแสงไฟสะท้อนให้เห็นสัดส่วนอย่างชัดเจน ทุกการเคลื่อนไหวเผยให้เห็นเส้นไหล่และท่อนแขนที่เปี่ยมไปด้วยกล้ามเนื้อน่าหลงไหลเขาหยิบผ้ากันเปื้อนมาสวมอย่างคล่องแกล่ว เส้นสายผ้าพาดผ่านเอวสอบ เดินไปยืนหน้าเคาน์เตอร์ครัว ลงมือหยิบมีดและวัตถุดิบอย่างเงียบขรึมวรรณนรีกลืนน้ำลายเอือก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกำลังหิว หรือโดนรูปร่างของลุคคายั่วจนหน้ามืดตาลายก็ไม่รู้ลุคคาเองก็ดื่มไปเยอะ ไม่ค่อยได้แตะอาหารนัก ในท้องไม่มีอะไรให้ย่อย ตอนนี้ก็เริ่มรู้สึกหิวแล้วเหมือนกัน“ให้ช่วยไหมคะ” วรรณนรีเดินมาชะโงกหน้ามองลุคคาที่กำลังเตรียมเนื้อเพื่อทำสเต๊ก“ไม่ต้อง”วรรณนรีได้ยินเช่นนั้นก็สูดหายใจลึก เลือกที่จะไม่กวนใจเขาอีก เดินมานั่งรอนิ่งๆ ที่โต๊ะ ระหว่างนั้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาไถ
Read more
บทที่ 7
“ลุคคาลองนอนกับฉันสักครั้งไหม ฉันอาจไม่ได้สวยที่สุด แต่รูปร่างดีมากเลยนะ แล้วคุณก็ไม่เสียหายอะไรหรอก”โดยไม่คาดคิดเขาเอาโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดคลิปเสียงที่บันทึกเอาไว้ให้เธอฟัง“นี่”วรรณนรีได้ยินเสียงตัวเองตอนเมาแล้วก็อยากจะคลุ้มคลั่งขึ้นมา ทั้งอาย โกรธ และนึกไม่ถึงว่าเขาจะถึงขั้นเก็บคลิปเสียงเธอเอาไว้ลุคคามองใบหน้าที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาของวรรณนรี ยิ่งรู้สึกว่าเธอน่ารักจนเขาอดที่จะแกล้งต่อไม่ได้“คุณ!”วรรณนรีเอื้อมมือมาแย่งโทรศัพท์ในมือลุคคา แต่เขาโยกแขนหลบอย่างรู้ทัน เธอถึงกับกระทืบเท้าด้วยความไม่พอใจ“ทำอะไรต้องเก็บหลักฐาน ฉันเคยบอกเธอแล้วไม่ใช่เหรอ”“อึก”“ว่าไง ตอนนี้มีอะไรจะพูดอีกไหม” ลุคคารั้งเอวบางเข้าหา โน้มหน้าลงพูดข้างผิวแก้มวรรณนรีลมหายใจร้อนกรุ่นทำเธอคันยุบยับไปข้างในหัวใจ เหลือบตาขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลา สีหน้ามีความลังเลเหลืออยู่“ทำไม มีใครรออยู่ที่ห้องหรือไง”“ไม่ ไม่มี...”วรรณนรีลมหายใจติดขัด ลนลานปฏิเสธ กลัวว่าเขาจะเข้าใจผิดจึงไม่ทันสังเกตเห็นสายตาเจ้าเล่ห์ของอีกฝ่าย“หรือว่าเธอรังเกียจฉัน”“ฉัน...”วรรณนรีอ้ำอึ้ง มองตอบสายตาจับจ้องของเขา หัวใจสั่นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอ
Read more
บทที่ 8
วรรณนรีมือไม้สั่น ลูบคลำแผ่นอกแกร่งใต้ผ้าซาตินนุ่มลื่น... ราวกับกำลังสำรวจขุมทรัพย์ล้ำค้า “เร็วสิ” เสียงทุ้มเร่งเร้า เธอกลืนน้ำลายเอือก... ช้อนสายตามองเขาก่อนแล้วค่อยปลดกระดุมเสื้อทีละเม็ด พรึ่บ เสื้อเชิ้ตลุคคาหล่นลงไปกองกับพื้น เผยท่อนบนเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นตึงต่อหน้าวรรณนรี รอนซิกแพกของเขาชัดจนหญิงสาวตาพร่าไปชั่วขณะ ฝ่ามือเล็กลากผ่านร่องอกแกร่งลงมาลูบคลำกล้ามท้องฉกรรจ์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น “คุณดูดีมากเลย” “ชอบไหม” “อือ” วรรณนรีเอ่ยอย่างเขินๆ เหลือบมองขอบกางเกงเขาแววตาเปล่งประกาย ไม่ต่างจากเด็กที่กำลังสงสัยว่าข้างในนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ลุคคากระตุกยิ้มมุมปาก ก้มลงซบซอกคอขาวเนียนก่อนเอ่ยเสียงยั่วยวน “ถอดอีกสิ” “....” วรรณนรีเม้มริมฝีปาก ไม่เอ่ยคำพูดใดออกมา นิ้วเรียวขยับไปปลดหัวเข็มขัด คลายพันธนาการที่ผูกรั้งเอวสอบเอาไว้ทีละชิ้น... กระทั่งซิปเปิดอ้า เนื้อนูนด้าน
Read more
บทที่ 9
วรรณนรีมองตาม ก่อนจะเบิกตาโพลงเมื่อเห็นความเป็นชายของลุคคาตั้งลำแข็งชันตรงหน้า ใบหูขาวเนียนแดงเถือก ร้อนฉ่าราวกับมีควันไฟระอุพ่นออกมา ทั้งที่ความจริงอากาศภายในห้องออกจะเย็นเฉียบเสียด้วยซ้ำ “ลุค อ๊า~ อือ...” “ทำไม” ลุคคาจ่อส่วนปลายบวมเบ่งกับร่องเนื้อนุ่ม แม้ไฟอารมณ์กำลังลุกท่วมใจจนเหงื่อผุดพรายขึ้นเต็มแผ่นหลัง แต่ไม่ได้รีบร้อนเอาเข้าไป เพียงซุกไซ้ เสียดสีกับหญิงสาวเบาๆ “ระร้อน” วรรณนรีหวิวไหวในอก หน้าท้องยุบพองตามแรงหายใจหอบลึก เหลือบมองแก่นกายที่กำลังถูไถกับร่องสวาทของตัวเอง ใบหน้าร้อนวูบวาบ ไม่อยากเชื่อว่าภาพแบบนี้จะเกิดขึ้นกับเธอจริงๆ หัวใจวรรณนรีเต้นกระหน่ำ ลุ้นระทึกในทุกลมหายใจเข้าออก จนโคนขาด้านในชื้นแฉะเต็มที่ จู่ๆ ลุคคาก็ก้มลงไปค้นเอาบางอย่างออกมาจากกองเสื้อผ้า ไม่นานเขาก็กลับมายืนประจันหน้าเธอเหมือนเดิม อย่าว่าแต่ขาดช่วงเลย วรรณนรียังไม่หายเหม่อด้วยซ้ำ รู้ตัวอีกทีก็เห็นเขาฉีกซองอะไรสักอย่าง แล้วความรู้สึกแข็งขึงก็ช่อช
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status