Todos los capítulos de Too Late To Regret, Mr. Billionaire: Capítulo 411 - Capítulo 420

KABANATA 39: The Echoes of a Broken Vow Dark's POV — Alas-otso na ng umaga ng Sabado. Nakatayo pa rin ako sa eksaktong pwesto kung saan ako iniwan ni Mia kagabi. Hindi ako nakatulog. Hindi ako gumalaw. Suot ko pa rin ang parehong white dress shirt na pinaliligiran ng gusot at bakas ng mga natuyong luha. Sa gitna ng malawak at tahimik na living room, nananatiling malamig at hindi ginalaw ang haponang ipinaluto ko para sa aming dalawa. Ang pamilyar na amoy ng kaniyang jasmine shampoo at ang kaniyang malambot na aura... nawala na. Ang tanging natira lang sa malamig na silid na ito ay ang nakabubulag na katahimikan. I stared blankly at the floor in front of me. On the marble surface where she used to stand, I could still see her signing those final, crushing words. [ Paalam... Dark. ] Shawn... The name echoed over and over in my mind like a jagged blade slicing through my chest. She chose Shawn. She told me to my face, through her phone screen that she was tired of my noisy, chaot

KABANATA 41: The Stolen PromisesDark's POV—Bumubuhos ang mahinang ambon sa kahabaan ng España Boulevard ngayong Biyernes ng hapon. Nakatayo ako sa tabi ng aking itim na Maybach na nakaparada malapit sa gate ng University of Santo Tomas. Gusto kong makita ang mga mata ni Mia. Gusto kong titigan ang kaniyang mukha upang mahanap ang katotohanan na pilit kong hinahanap sa kabila ng pakikipaghiwalay niya noong Biyernes ng gabi. I need to see her. I need to look into her eyes myself. Nagsimulang dagsain ng mga estudyante ang gate ng unibersidad habang naglalabasan sila mula sa kani-kanilang mga klase. Ang ingay ng mga sasakyan sa kalsada at ang tunog ng mga patak ng ulan sa payong ay parang malabong ingay lamang sa aking mga tainga.At sa gitna ng maraming taong lumalabas sa arch ng UST... nakita ko siya. Napatigil ang tibok ng puso ko.Naglalakad si Mia sa sementadong sidewalk. Suot niya ang kaniyang UST uniform at nakasabit ang kaniyang canvas bag sa kaniyang balikat. Namumutla ang k

KABANATA 43: The Eternal NightmareMia's POV—Lunes ng hapon. Mainit ang sikat ng araw sa paligid ng University of Santo Tomas matapos ang dalawang araw na walang humpay na pagbuhos ng ulan. Maingay ang buong campus ng mga estudyanteng nagmamadaling lumabas sa kani-kanilang mga klase. May mga grupo ng kabataan na nagtatawanan sa gilid ng Lovers’ Lane, habang ang iba naman ay abala sa pagbili ng iced coffee sa mga stall malapit sa gate.Pero ako?Naglalakad ako nang dahan-dahan sa sementadong kalsada patungo sa UST Miguel de Benavides Library. Suot ko ang aking simpleng UST uniform at nakasabit ang aking canvas bag sa aking balikat. Namumutla pa rin ang aking mga pisngi, maitim ang ilalim ng aking mga mata, at halos wala akong lakas sa aking mga binti.Pumunta muna sa student council office si Shawn para sa isang meeting, kaya sa kauna-unahang pagkakataon sa linggong ito, nakahinga ako nang kaunti dahil wala siya sa tabi ko. Inangat ko ang aking kaliwang kamay habang naglalakad sa il

KABANATA 45: Sanctuary and ShadowsDark's POV—Tahimik ang biyahe namin patungong Bonifacio Global City. Katabi ko si Mia sa passenger seat. Nakasandal ang kaniyang maliit na ulo sa aking balikat, habang ang kaniyang dalawang kamay ay nakahawak pa rin nang mahigpit sa aking suit jacket. Pagod na pagod ang kaniyang maliit na katawan. Ang kaniyang mahabang pikit na mga pilikmata ay bakas pa rin ng mga natuyong luha.Inabot ko ang kaniyang kaliwang kamay. Inilapat ko ang aking mga labi sa likod ng kaniyang mga daliri, doon sa mismong balat kung saan kumikislap na muli ang white gold promise ring.‘You're safe now, Teacher Mia. I have you back.’Nang iparada ko ang sasakyan sa basement ng aking residential tower, maingat ko siyang binuhat palabas ng Maybach. Hindi na siya nagising sa matinding pagod. I cradled her small frame securely against my chest, taking the private elevator straight to the fifty-fifth floor penthouse.Dinala ko siya sa master bedroom. I laid her down gently on the

KABANATA 47: The Voice WithinMia's POV—Maliwanag ang sikat ng araw sa loob ng therapy room sa Medical City sa Ortigas ngayong Biyernes ng hapon. Nakatayo ako sa tapat ng malaking salamin habang nakahawak ang dalawa kong kamay sa gilid ng wooden railing. Suot ko ang aking simpleng pink cardigan at white skirt. Sa gilid ng silid, nakaupo si Dark sa isang leather chair. Suot niya ang kaniyang navy blue suit button-down. Nakatitig siya sa akin nang may matinding lambing, tiyaga, at pagmamahal sa kaniyang mga mata.Ilang linggo na ang nakalipas mula nang matapos ang lahat ng gulo kina Rodel at Shawn. Matapos ang maraming gabi ng pag-uusap kasama sina Mama Marissa, Ate Bea, at si Dark, nagdesisyon kaming pamilya na oras na para harapin ko ang natitira kong sugat.Isang espesyal na speech and trauma therapy program ang sinimulan ko para unt-unting ibalik ang aking boses na nawala noong bata pa ako. "Relax your shoulders, Mia," mahinahong bilin ng aking speech therapist na si Dra. Santos h