All Chapters of Bound to the Billionaire's Desire: Chapter 151 - Chapter 160

Pag-uwi ni Elena mula sa opisina, parang may malambot na alon ng pagod na dumampi sa kanya. Hindi yung tipo ng pagod na nanghihina—kundi yung pagod na dala ng matinding focus. Yung pagod na may laman. Pagkapasok niya sa apartment, dahan-dahan niyang inalis ang blazer niyang may bahid pa ng amoy ng conference room, saka ito ibinaba sa sofa. Parang kapag ibinaba niya iyon, kasama ring bumaba ang bigat ng araw na nagdaan.Inabot niya ang malamig na baso ng tubig sa kusina, pinikit ang mata, at ininom iyon na parang antidote sa buong araw na pagpigil ng emosyon. Habang tinatama ng lamig ang lalamunan niya, doon niya naramdaman ang kung gaano tigang ang pakiramdam—emotionally and mentally. Pero hindi siya natatakot. She was simply aware.Lumapit siya sa balcony, dahil doon siya humihinga nang mas malalim kaysa kahit saan. Pagbukas niya ng sliding door, sumalubong ang malamig na hangin na parang nag-aalok ng maliit na yakap. Ang city view sa harap niya ay hindi nakakapagpa-intimidate ngayon

Kinabukasan, maaga pa lang ay magulo na ang digital world.Hindi pa sumisikat nang husto ang araw, pero trending na agad ang tatlong pangalan:Veronica, Vanessa, at… Elena.Hindi pa ilalabas ang teaser until Thursday, pero may “accidental leak” na agad kumalat sa ilang entertainment blogs. A typical tactic. Too polished to be an accident, too perfectly timed to be coincidence.Pagkagising ni Elena, hindi muna niya tiningnan ang phone niya. Tumayo siya, nag-inat, naglagay ng tubig sa baso, at huminga nang malalim. Na-sense na niya ang shift sa hangin—parang may biglaang pressure, pero hindi iyon sumisiksik sa dibdib niya tulad dati. Now she was ready. Solid. Grounded.Pagkapasok niya sa sala, sumilip siya sa phone niyang nakahiga sa table. Doon pa lang siya napatingin: 163 notifications.Tahimik lang siyang napangiti.“Ang aga nila.”Binuksan niya.Mga headlines:• “Alleged Preview of Veronica x Vanessa Project Leaks—Is This the Dethroning Moment?”• “The Collaboration of the Year—Indu

Sa unang tingin, parang ordinaryong umaga lang ang sumunod na araw. Pero para kay Elena, ito ang araw na magbabago ng direksyon ng buong industriya. Hindi ito ang araw para lumaban ng ingay—kundi ang araw na ilalatag niya ang pundasyon ng laban na hindi nila maririnig, pero mararamdaman nila sa bawat sulok ng entertainment world.Pagpasok niya sa opisina, ramdam kaagad ang tensyon. Tahimik ang hallway, ngunit bawat empleyado ay tila nakatingin sa kanya nang may halong pag-aalala at pag-asa. Alam nilang may malaking nangyayari. Alam nilang may paparating na bagyo—pero alam din nilang kasama nila si Elena sa gitna nito.Agad siyang dumiretso sa conference room kung saan naghihintay ang core team. Kumpleto sila. PR head, marketing lead, creative director, analytics manager, at si Mia na punong-puno ng notes at reports.Pagdating ni Elena, tumayo silang lahat. Hindi dahil sa takot—dahil sa respeto.“Sit,” sabi ni Elena, nakapamulsa ang isang kamay, calm pero authoritative.Umupo ang lahat

Pagsikat ng araw kinabukasan, tila mas mabigat ang hangin kaysa karaniwan. Hindi dahil sa balita—kundi dahil sa inaasahan. Sa loob ng apartment ni Elena, tahimik pa rin ang lahat. Walang TV. Walang radyo. Ang tanging tunog ay ang mahinang pagpatak ng kape sa coffee maker at ang mahinang yabag niya habang naglalakad sa kusina.Nakatayo siya sa harap ng bintana, hawak ang tasa, pinagmamasdan ang lungsod na unti-unting nagigising. Sa ibaba, nagmamadali ang mga tao, parang walang pakialam sa mga headline na kagabi pa gumugulo sa industriya. At doon niya na-realize—ang mundo ay hindi tumitigil para sa ingay. Umiikot pa rin ito para sa mga taong marunong maghintay.Tinunog ng phone niya ang isang notification. Hindi ito balita. Mensahe ito mula kay Nathan.“Good morning. Alam kong tahimik ka, pero nandito lang ako. Sabihin mo lang kung kailangan mo.”Hindi siya agad nag-reply. Hindi dahil ayaw niya—kundi dahil sapat na sa kanya ang mensahe. Ang presensya ay hindi laging kailangang iparamdam

Hindi agad sinimulan ni Elena ang pagsusulat. Nakaupo lang siya sa sofa, nakaharap sa laptop na may blangkong dokumento, habang ang ilaw ng lungsod ay unti-unting humihina sa labas ng bintana. May mga sandali talagang mas mahalaga ang paghihintay kaysa pagkilos. At alam niya—ito ang isa sa mga iyon.Ipinatong niya ang kamay sa keyboard, saka muling inalis. Huminga siya nang malalim. Hindi dahil sa takot, kundi dahil ayaw niyang magkamali. Hindi puwedeng emosyon ang manguna. Hindi puwedeng galit. Kung magsasalita siya, kailangang malinaw, diretso, at hindi mababasag.Tumunog ang phone niya. Isang mensahe mula kay Nathan.“Hindi ka pa rin natutulog?”Napangiti siya nang bahagya. “Hindi pa. May inaayos lang.”Matagal ang pagitan bago muling nag-vibrate ang phone. “Kung ano man ‘yan, huwag mong buhatin mag-isa.”Saglit siyang napatingin sa screen. “Hindi ko naman. Tahimik lang akong nag-iisip.”“At nariyan pa rin ako,” sagot ni Nathan.Ibinaba ni Elena ang phone at muling hinarap ang lap