บททั้งหมดของ How Much รักนี้เท่าไหร่: บทที่ 171 - บทที่ 180

เพชรน้ำผึ้งก้าวเข้ามาในบริษัทดิเรกฤทธิ์ จำกัด ด้วยความมาดมั่น วันนี้เธอใส่ชุดเดรสรัดรูปสั้นเสมอเข่าสีกรมท่า คลุมทับด้วยสูทพอดีตัวสีเดียวกันแต่เป็นผ้าลายทางแนวตั้งสีกรมท่าสลับกับสีขาว รองเท้าส้นสูงสามนิ้วช่วยเสริมให้ร่างงามดูเพรียวระหงมากขึ้นไปอีก ผมสวยสีน้ำตาลอ่อนถูกรวบตรึงสูงปล่อยชายเป็นหางม้า ดูเป

“ฉันไม่อยากทำงานกับคุณ หางานที่ไหนไม่ได้ก็แค่กลับไปเกาะแม่กับพี่กิน”“แล้วคุณจะบอกแม่กับพี่คุณว่าไง โดนผมข่มขืนแล้วแบล็คเมล์เพราะคุณไม่ยอมมาทำงานกับผมงั้นหรือ ดีเหมือนกัน พี่คุณจะได้มาแหกอกผม ทีนี้เขาคงบังคับให้ผมรับผิดชอบคุณ เราอาจต้องแต่งงานอยู่ด้วยกันตลอดชีวิตก็ได้”“ฉันไม่มีวันยอมเห็นหน้าคุณไปตล

เมื่อสัมผัสได้ว่าเธอหยุดดิ้นรนขัดขืนแล้ว เขาก็คลายอ้อมกอดที่รัดแน่นลง จากที่ตะโบมจูบเธออย่างรุนแรงเพื่อทำโทษ ก็กลับกลายเป็นจูบที่นิ่มนวล เนิบนาบ หนักหน่วงและร้อนแรงเร้าอารมณ์ให้เธอเคลิบเคลิ้มตาม เธอเริ่มจูบตอบเขา เรียกเสียงครางต่ำอย่างพึงพอใจในลำคอชายหนุ่ม มืออีกข้างคลายการกอดรัดแล้วขยับลากเลื่อนมาก

เป็นเวลาดึกแล้ว แต่คืนนี้เพชรน้ำผึ้งยังคงนอนพลิกกายไปมาบนเตียงกว้าง เธอนอนไม่หลับ เพราะภาพที่เขาควงเดินควงแขนไปกับนางเอกเบอร์หนึ่งเมื่อตอนกลางวัน ยังคงฉายซ้ำไปมาในสมองของเธอ มันไม่เพียงแค่ภาพนั้น เพราะคำพูดของเขาที่บอกว่าจะไม่กลับเข้ามาอีก ทั้งๆที่เวลานั้นมันยังไม่ถึงเที่ยงวันดีด้วยซ้ำ เขาไปไหน ไปทำ

วันนี้เป็นวันเสาร์ เพชรน้ำผึ้งโดนอัคคีโทรศัพท์ตามให้มาทำหน้าที่แจ๋วแต่เช้า หญิงสาวจึงเลือกใส่ชุดทะมัดทะแมงเพื่อสะดวกต่อการทำงาน คือเสื้อยืดสีขาวพอดีตัว กับกางเกงเลกกิ้งสีชมพูขาสั้นสูงจากเข่าไปหนึ่งคืบ เธอมัดผมรวบสูงเป็นหางม้ามีผ้าคาดผมมัดผูกเป็นโบเล็กๆสีเดียวกันกับกางเกง วันนี้เธอไม่แต่งหน้าเลยยิ่งท