All Chapters of ย้อนเวลามาเป็นเมียทาส: Chapter 11 - Chapter 20

“เอ็งขัดคำท่านได้กระไรนังบัว เหตุใดท่านขุนเรียกหาจึงไม่ไป!?”“วันพรุ่งต้องตื่นเช้า บัวกลัวจะตื่นสายน่ะจ้ะแม่”“นั่นหาใช่เรื่องที่เอ็งควรเกรง หากท่านขุนโกรธขึ้นมาสั่งโบยเอ็งอีกเล่า นี่ไม่ใช่คืนแรกที่ท่านเรียกหานะ กี่ค่ำกี่คืนเอ็งก็ไม่ยอมไปปะหน้าท่าน”บัวโดนบ่นเสียยาวเหยียด ทั้งยังถูกตั้งคำถามในตัวลูกสาวเพียงคนเดียวที่มี เป็นที่รู้กันดีว่าหากอันใดเป็นคำสั่งของนาย คนเป็นบ่าวเป็นทาสจะต้องเร่งทำตามด้วยความจงรักภักดี และยิ่งบัวที่ยังอยู่ในฐานะเมียทาสของท่านอยู่ ก็ยิ่งไม่ควรขัดคำ“แม่ไม่เป็นห่วงบัวหรือจ๊ะ ใครเขาจะเรียกผู้อื่นไปหายามนี้กัน”“เอ็งเป็นเมียของท่านขุน คนเป็นเมียก็ต้องดูแลปรนนิบัติผัวสิวะ”แม่จำปารู้ถึงเจตนาของท่านขุนที่เรียกหาลูกสาวของเธอ แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกเสียหน่อย หนำซ้ำไม่มีเมียทาสคนไหนกระทำเหมือนลูกตัวดีด้วย หากเป็นผู้อื่นคงจะเร่งไปเสนอตัวให้ถึงหอนอน“แม่จ๊ะ ฉันไม่อยากเป็นเมียของท่านขุนแล้ว ฉันจะต้องทำยังไงบ้างจ๊ะ”“เอ็งยังไม่หายบ้าอีกหรือ?! ไม่มีผู้ใดฝืนได้หรอกนะ คนที่จะตัดสินใจคือท่านขุนโน้น หาใช่เอ็งเสียหน่อย เฮ้อ...แปลกคนเสียจริง ไม่มีผู้ใดไม่อยากเป็นเมียของท่านหรอก

เป็นไปตามที่คิดไม่ผิด คนที่อยู่เบื้องหลังทุกอย่างก็คือคุณแก้ว หลังจากที่ลงทุนเอาเงินซื้อความลับไปเกือบหมดหมอยาคนนั้นก็ยอมเปิดปากพูดความจริง คงจะคิดเพียงว่าอย่างไรเสียบัวก็เป็นเพียงบ่าวทาสจะทำกระไรต่อได้ แน่นอนว่าอีบัวผู้นี้แหละจะเปิดโปรงความจริงทั้งหมดเอง!“โชคดีที่วันนี้คุณหญิงเลือกรับกับข้าวที่ทำง่าย ๆ ไม่อย่างนั้นนะเอ็ง!”“ฉันขอโทษจ้ะ ครั้งหน้าจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก”เพราะเอาเวลาไปหาความจริงเสียเยอะ กลับบ้านมาอีกทีแม่จำปาที่รอท่าของจากตลาดก็ทำหน้าบอกบุญไม่รับไปแล้ว ระหว่างช่วยกันลงครัวให้นายอยู่ก็ยังไม่วายโดนบ่นต่อจวนหูชาไปข้าง“ข้าปวดกระบาลกับเอ็งเสียจริง ไป...ไปให้พ้นหน้าข้า”“ใช้แรงงานเสร็จแล้วก็ไล่กันเลยรึจ๊ะ”“เอ๊ะ! นังนี่” บัวรีบวิ่งหนีออกมาก่อนที่จะโดนสากปาใส่หัวเข้าจริง ๆ กว่าจะเสร็จจากครัว ยามนี้ดวงตะวันก็เริ่มเลือนลับเต็มที จะว่าไปวาดจันทร์ก็แอบติดใจกับความเชื่องช้าของยุคสมัยแล้วเหมือนกัน ไม่รีบร้อนที่จะออกไปทำงานแต่เช้า ค่ำมาก็ต้องร้อนรนกลับบ้านเพื่อพักผ่อน ชีวิตในยุคนั้นต่างอะไรจากคำว่าวนลูปกันเรียวขาสวยก้าวเดินพาตัวเองไปอย่างไร้จุดหมาย กลิ่นหอมอ่อนของดอกไม้ยา

ผ่านเวลาล่วงมาถึงวันนัดระหว่างคุณแก้ว และหมอตำแยผู้นั้น ก่อนรุ่งสางของวันเดียวกัน คุณแก้วส่งคนที่เธอใช้เงินปิดปากไปบอกข่าวต่อหมอตำแย ว่าวันนี้ให้เดินทางมาที่เรือนขุนเอกตามที่ได้บอกไว้ พร้อมกับพูดความเท็จเพื่อใส่ร้ายเมียทาสที่เป็นหนามเสี้ยนตำใจหล่อนตลอดหลายปีที่ผ่านมา“แม่แก้วกำลังรอผู้ใดอยู่งั้นรือ?”“หาไม่เจ้าค่ะคุณแม่” ถูกคุณหญิงแสทักขึ้น เมื่อเอาแต่เดินวนอยู่หน้าหัวกระไดตลอดหลายนาทีติด นี่ก็ใกล้ได้เวลาที่นัดไว้แล้ว ดูทีเธอจะตื่นเต้นไป หากไม่ระงับใจเสียหน่อยคงถูกจับได้เป็นแน่แม่หญิงเดินกลับเข้าไปหาคุณหญิงแสที่นั่งอยู่กลางเรือน วันนี้ท่านขุนไม่ได้เดินทางไปทำงานที่อื่น นี่เลยเป็นโอกาสที่ดีที่เธอจะใช้เขี่ยอีบัวให้พ้นทางเสียที ท่านขุนก็กระไรแม้จะรู้ว่ามันทำให้ลูกของท่านตาย แต่ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมากับเข้าหามันอยู่ตลอด ส่วนคนที่พร้อมเสนอตัวให้กลับไม่เคยสนใจ‘ทาสเยื่องมันมีดีกระไรนัก!?’“แม่แก้วเหตุใดจึงออกแรงหนักเพียงนั้นเล่า เห็นหรือไม่ว่าดอกไม้เฉาหมดแล้ว”!!!“ขออภัยเจ้าค่ะ”เป็นอีกครั้งที่โดนคุณหญิงแสเอ็ด ถึงจะพยายามทำตัวให้ดีมากเพียงใด แต่ก็คงจะไม่เป็นที่พึงใจเท่าอีเมียทาสผู้นั้นกระมั

“บัวเอ้ย! ท่านขุนเรียกหาเอ็ง ไปพบท่านเสียหน่อยเถอะลูก” “จ้ะแม่” บัวลามือออกจากขนมหวานที่กำลังทำ แม้แม่บัวตัวจริงจะไม่มีความสามารถในการปรุงอาหารเลย อย่างน้อยวาดจันทร์ที่เป็นเชฟอยู่ยุคโน้นก็ยังพยายามปรับนู่นแต่งนี่ จนรสมือของเธอนั้นเริ่มดูดีขึ้น ถึงของคาวจะยังไม่เป็นที่ต้องปาก แต่ของหวานนับว่าเอร็ดอร่อยอยู่มากโข “แล้วก็อย่าไปทำอันใดให้ท่านโกรธเข้าล่ะ” “นี่แม่เห็นบัวเป็นคนยังไงจ๊ะ หน้าตาสวยราวเทพธิดาปานนี้ ใครเห็นต่างก็อารมณ์ดีทั้งนั้นแหละจ้ะ” “ขอให้เทวดาท่านลงโทษเอ็ง” พูดจบคนเป็นแม่ก็เดินห่างออกไปเลยทันที ไหงมาแช่งลูกสาวสุดสวยของตัวเองเยื่องนั้นเล่า ตลอดเดือนมานี้ชีวิตของบัวคล้ายว่าจะสงบสุขนัก นอกจากจะไม่ต้องใช้ชีวิตบนความหวาดระแวงแล้ว ชีวิตรักก็ดูจะราบรื่นมาก ๆ เหมือนกัน บัวเดินไปหาขุนเอกตามที่อีกฝ่ายเรียก เขานั่งรอท่าอยู่ตรงศาลากลางน้ำหน้าเรือนใหญ่ เดินผ่านไปตรงนั้นจึงได้ปะหน้ากันพอดี เจ้าของร่างเล็กกำลังนั่งลงไปกับพื้นด้านล่างด้วยว่าทราบถึงฐานะระหว่างกันดี หากแต่ก็ถูกขุนเอกทัดทานเอาไว้เสียก่อน “เข้ามานั่งข้างบนกับข้าเถอะ” “เจ้าค่ะ” เธอไม่คิดปฏิเสธ ขยับตัวขึ้นไปนั่งชั้นบนร่วมก

ตั้งแต่วันนั้นก็ลากยาวมาถึง ๒ วันแล้วที่บัวยังไม่ให้คำตอบเรื่องไถ่ตนออกจากทาส คุณหญิงแสยื่นข้อเสนอให้ทั้งเธอ และแม่จำปาออกจากการเป็นทาสพร้อมกัน แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่บัวลังเล เพราะสิ่งที่เธอลังเลจริง ๆ คือการที่ตัวเองจะสามารถอยู่ที่นี่ได้อีกนานแค่ไหนมากกว่า เจ้าของร่างเล็กนั่งเล่นอยู่ที่ท่าน้ำหน้าเรือนในช่วงตกเย็นของวัน เพราะทำงานของตนเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอจึงใช้เวลาที่เหลือมานั่งอยู่ตรงนี้ ด้วยเห็นว่ามันเงียบดี พอได้อยู่ในพื้นที่สงบเธอก็จะได้มีเวลาคิดเรื่องในใจไปด้วย “ขนาดมาที่นี่ยังไม่รู้ตัวเลยว่าต้องมา แล้วถ้าวันไหนต้องกลับไป จะมีสัญญาณอะไรบอกก่อนล่วงหน้าหรือเปล่า?” พูดได้อย่างเต็มปากว่าเธอนั้นก็รักท่านขุนไปแล้ว ไม่ใช่แค่รู้สึกรักเพียงเพราะได้ปะหน้ากันในตอนที่ย้อนเวลามาได้ แต่ความรู้สึกรักนั้นมีมานานมากแล้วด้วยซ้ำไป หากแต่วาดจันทร์ก็ตอบไม่ได้ว่ามันนานมากขนาดไหน คงจะ ๑๒๗ ปีล่ะมั้ง “แม่บัว” “คุณพี่...” คำเรียกของบัวเปลี่ยนไปตามคำขอของขุนเอก เพราะเธอจำเป็นต้องช่วยชีวิตของอดีตเมียทาสคนอื่น ๆ ไม่ให้ต้องถูกขาย หลังจากที่บัวกลับมาเรียกเขาว่าคุณพี่...เมียทาสพวกนั้นก็ไม่ถูกขายจริง ๆ แ