พิมพ์ครั้งที่ ๑๐

“เอ็งขัดคำท่านได้กระไรนังบัว เหตุใดท่านขุนเรียกหาจึงไม่ไป!?”

“วันพรุ่งต้องตื่นเช้า บัวกลัวจะตื่นสายน่ะจ้ะแม่”

“นั่นหาใช่เรื่องที่เอ็งควรเกรง หากท่านขุนโกรธขึ้นมาสั่งโบยเอ็งอีกเล่า นี่ไม่ใช่คืนแรกที่ท่านเรียกหานะ กี่ค่ำกี่คืนเอ็งก็ไม่ยอมไปปะหน้าท่าน”

บัวโดนบ่นเสียยาวเหยียด ทั้งยังถูกตั้งคำถามในตัวลูกสาวเพียงคนเดียวที่มี เป็นที่รู้กันดีว่าหากอันใดเป็นคำสั่งของนาย คนเป็นบ่าวเป็นทาสจะต้องเร่งทำตามด้วยความจงรักภักดี และยิ่งบัวที่ยังอยู่ในฐานะเมียทาสของท่านอยู่ ก็ยิ่งไม่ควรขัดคำ

“แม่ไม่เป็นห่วงบัวหรือจ๊ะ ใครเขาจะเรียกผู้อื่นไปหายามนี้กัน”

“เอ็งเป็นเมียของท่านขุน คนเป็นเมียก็ต้องดูแลปรนนิบัติผัวสิวะ”

แม่จำปารู้ถึงเจตนาของท่านขุนที่เรียกหาลูกสาวของเธอ แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกเสียหน่อย หนำซ้ำไม่มีเมียทาสคนไหนกระทำเหมือนลูกตัวดีด้วย หากเป็นผู้อื่นคงจะเร่งไปเสนอตัวให้ถึงหอนอน

“แม่จ๊ะ ฉันไม่อยากเป็นเมียของท่านขุนแล้ว ฉันจะต้องทำยังไงบ้างจ๊ะ”

“เอ็งยังไม่หายบ้าอีกหรือ?! ไม่มีผู้ใดฝืนได้หรอกนะ คนที่จะตัดสินใจคือท่านขุนโน้น หาใช่เอ็งเสียหน่อย เฮ้อ...แปลกคนเสียจริง ไม่มีผู้ใดไม่อยากเป็นเมียของท่านหรอก