Semua Bab EX-BOYFRIEND พ่ายรักนายแฟนเก่า: Bab 21 - Bab 30

50 Bab

ตอนที่ 20 ตกใจและไม่พอใจ

วันต่อมา...พอเธอเลิกเรียนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็รีบเดินมายืนรอที่หน้ามหาวิทยาลัยเพื่อจะรอรถที่วิ่งทางไปผับที่เธอทำงานอยู่ซึ่งยืนรอไม่นานเลย รถเมล์ประจำทางก็มาจอด เธอและนักศึกษาอีกหลายคนก็ต่างทยอยเดินขึ้นรถ โดยเธอพอเห็นที่ว่างแล้วก็มานั่งลงระหว่างที่นั่งรถอยู่นั้นก็คอยมองวิวบรรยากาศนอกรถ ที่ถึงแม้ว่าตอนนี้จะเวลาห้าโมงเย็นแล้ว แต่ก็ยังมีแดดอยู่โดยเธอนั่งรถมาประมาณสิบห้านาที รถเมล์ที่นั่งอยู่ก็ขับเข้ามาจอดเทียบท่าป้ายรถ หญิงสาวจึงรีบลุกขึ้นพร้อมกับเดินลงจากรถพอลงมาด้านล่างแล้วเธอก็เดินตามฟุตพาทมาไม่ไกลเพื่อจะซื้อกับข้าวถุงเอาไว้กินเวลาพักเบรกตอนทำงาน"มีแต่น่ากินทั้งนั้นเลย" เธอหยิบอาหารถุงขึ้นมาดู ซึ่งมองไปมองมาก็เลือกเอามาสองถุง ก็คือพะแนงหมูแล้วก็ต้มจืดหมูสับ พร้อมกับข้าวเปล่าสองถุง""หกสิบบาทค่ะ"เธอหยิบธนบัตรใบสีฟ้าแล้วก็เหรียญยื่นให้กับคนขายพร้อมกับรับถุงกับข้าวตัวเองมาแล้วรีบเดินกลับมาทางผับที่ตัวเองทำงานอยู่"สวัสดีค่ะพี่ ๆ" เธอยกมือสวัสดีรุ่นพี่ด้วยความนอบน้อมหลังจากที่เดินมาถึงผับแล้วก็เห็นพวกรุ่นพี่กำลังลงจากรถ"ไปซื้อกับข้าวมาแล้วเหรอ""ใช่ค่ะ""โอเค พวกพี่ไปซื้อก่อน" หนึ่
Baca selengkapnya

ตอนที่ 21 กินข้าวด้วยกัน

หลายวันต่อมา...พอลืมตาตื่นขึ้นมาแล้ว หญิงสาวก็มองลูกชายที่นอนอยู่ด้านข้าง ซึ่งตอนนี้เด็กชายตัวน้อยก็กำลังนอนหลับสบายอยู่ เธอจึงยื่นมือไปลูบบริเวณแก้มเนียนเบา ๆครืด! ครืด!แต่ในตอนที่เธอกำลังนอนจ้องมองลูกชายอยู่นั้นโทรศัพท์ที่วางอยู่ด้านข้างก็ดังสั่นขึ้นมา หญิงสาวจึงรีบหยิบขึ้นมาดู พอเห็นรายชื่อของราชาที่โชว์อยู่ก็กดรับสาย"ว่าไง"(วันนี้ไปมหาวิทยาลัยด้วยกัน)"ไม่เห็นต้องยุ่งยากเลย เดี๋ยวฉันนั่งรถประจำทางไปก็ได้" เนื่องจากคอนโดของชายหนุ่มอยู่ใกล้มหาลัยมากกว่าห้องที่เธอพัก ซึ่งถ้าเขามารับเธอก็ต้องย้อนกลับไปมหาลัยอีก(ทำตามที่ฉันบอก) ปลายสายพูดตอบกลับพร้อมกับกดตัดสายไปเลยซึ่งเธอทำได้เพียงแค่ถอนหายใจออกมาพรืดยาว แล้ววางโทรศัพท์ลง และเป็นจังหวะเดียวกันกับลูกชายของเธอที่ลืมตาตื่นขึ้นมาพอดี"แม่คับ" (แม่ครับ)"ว่ายังไงคะคนเก่ง""หิวจังเลย""ทำไมวันนี้หิวแต่เช้าคะ""ไม่รู้เหมือนกันคับ" (ไม่รู้เหมือนกันครับ)"งั้นก็ลุกไปล้างหน้ากันดีกว่า""คับ" (ครับ) น่านฟ้าค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน แล้วเดินโซซัดโซเซเข้าไปในห้องน้ำ ซึ่งเธอก็ลุกเดินตามลูกมาติด ๆโดยพอเข้ามาถึงก็จัดการบีบยาสีฟันใส่แปรงให้กับเขา แล้ว
Baca selengkapnya

ตอนที่ 22 ว่าที่พี่สะใภ้

"เป็นอะไรครับ ทำไมนั่งเงียบจัง""ไม่มีอะไรคับ" (ไม่มีอะไรครับ) เด็กน้อยส่ายหน้าไปมา แต่เขาก็ยังสงสัยอยู่ดี"มีอะไรบอกลุงได้นะ""นะ...น่านอยากไปว่ายน้ำคับ แต่แม่บอกว่าต้องรอแม่หยุดก่อน" (นะ...น่านอยากไปว่ายน้ำครับ แต่แม่บอกว่าต้องรอแม่หยุดก่อน)"เคยว่ายเหรอ""คับ แม่พิงค์พาไปว่าย" (ครับ แม่พิงค์พาไปว่าย)"แม่ไม่ว่าง แต่ลุงว่าง เดี๋ยวลุงพาไป""จริงหยอคับ" (จริงเหรอครับ) น่านฟ้าแสดงสีหน้าตื่นเต้นดีใจ"ใช่ แต่ไปว่ายที่คอนโดนลุงนะ ที่คอนโดลุงก็มีสระว่ายน้ำเหมือนกัน ใหญ่มากด้วย""น่านอยากไปคับ" (ผมอยากไปครับ)"แต่เอาเป็นตอนเที่ยงวันนี้ได้ไหมครับ พอดีตอนเช้าลุงมีเรียน""น่านต้องขอแม่ก่อน แต่น่านไม่กล้าขอ""เดี๋ยวลุงบอกให้เอง""จริงหยอคับ" (จริงเหรอครับ)"จริงสิ" ซึ่งพอเขาพูดออกไปแบบนั้นเด็กชายตัวน้อยก็ร้องดีใจใหญ่ และเป็นจังหวะเดียวกันกับที่แม่ของเขาดันเปิดประตูออกมา"ยังไม่ใส่ชุดอีกเหรอ""กำลังใส่" เพราะเอาแต่พูดอยู่ จึงลืมที่จะใส่เสื้อผ้าให้เด็กชาย"ถ้าจะใส่ให้น่านฟ้าก็รีบใส่ เราจะสายกันแล้วนะ"เขาก็มองดูนาฬิกา พบว่าตอนนี้เป็นเวลาแปดโมงนั่นแสดงว่าเหลือเวลาอีกแค่ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงครึ่งก็จะถ
Baca selengkapnya

ตอนที่ 23 ปะป๊า

หลังจากที่เลิกเรียนเรียบร้อยแล้ว เวียงพิงค์ก็รีบนั่งรถประจำทางมาลงยังหน้าคอนโดของราชาเธอเดินมาหยุดอยู่หน้าล็อบบี้ เพื่อจะรับคีย์การ์ดห้องที่ชายหนุ่มได้ฝากเอาไว้"มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าคะ""ฉันชื่อเวียงพิงค์ค่ะ ไม่ทราบว่าราชาเขาฝากคีย์การ์ดไว้ไหม""ฝากไว้ค่ะ นี่ค่ะคุณเวียงพิงค์" พนักงานต้อนรับยื่นคีย์การ์ดให้ซึ่งเธอก็เอ่ยขอบคุณแล้วยื่นมือไปรับมา พร้อมกับเดินเข้ามาในลิฟต์ หญิงสาวยื่นมือไปกดเลขชั้น แล้วตัวลิฟต์ก็เคลื่อนขึ้นอย่างนิ่มนวลตริง... (เสียงประตูลิฟต์)ยืนไม่นาน ประตูลิฟต์ที่ปิดอยู่ก็เปิดออก เธอจึงรีบเดินตามทางมาเรื่อย ๆ จนมาหยุดอยู่หน้าห้องห้องหนึ่ง ซึ่งนั่นก็คือห้องของราชาแอด...หลังจากที่ใช้คีย์การ์ดแตะไปที่หน้าประตูแล้ว ประตูก็เด้งเปิด เธอจึงเดินแทรกเข้ามา ก็เห็นราชาที่กำลังนั่งดูโทรทัศน์ ส่วนด้านข้างจะเป็นลูกชายของเธอที่กำลังนอนหลับสบายอยู่"เขาเพิ่งหลับ""ทำไมให้ลูกฉันนอนเวลานี้""ก็ลูกง่วง ฉันจะห้ามลูกนอนได้ยังไงล่ะ"เธอไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่วางกระเป๋าลง แล้วเดินไปนั่งลงโซฟาที่ว่างด้านข้างที่น่านฟ้านอน"วันนี้จะไปทำงานไหม""ไป""นี่ก็ห้าโมงครึ่งแล้ว แต่ลูกยังไม่ตื่น""ไม
Baca selengkapnya

ตอนที่ 24 เธอนี่มันดื้อดึงจริง ๆ เลย

หลายชั่วโมงต่อมา..."ทำไมไข้ไม่ลดเลยนะ"ระหว่างที่กำลังนั่งเฝ้าลูกชายที่ไม่สบายอยู่นั้น เธอก็คอยใช้ผ้าขุนหนูผืนเล็กชุบน้ำหมาด ๆ เพื่อมาเช็ดตามตัวให้กับลูกชายตัวน้อยไปด้วย เพราะตอนนี้ไข้ของเขาค่อนข้างขึ้นสูงแต่เช็ดยังไง ไข้ของเขาก็ยังไม่ยอมลดสักที ซึ่งตอนนี้เธอก็รู้สึกใจสั่นเอามาก ๆ เพราะกลัวว่าลูกของเธอจะเป็นอะไรก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!ในตอนที่เธอกำลังเช็ดตัวให้กับลูกชายอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงคนเคาะประตูหน้าห้อง หญิงสาวจึงรีบเดินไปเปิดดู พบว่าเป็นยายไหมที่กำลังยืนอยู่"น้องน่านเป็นยังไงบ้างลูก เช็ดตัวแล้วดีขึ้นบ้างไหม""ไม่เลยค่ะยาย ไม่ดีขึ้นเลย""งั้นยายว่าหนูพิงค์พาน้องน่านไปหาหมอดีไหมลูก ถ้าปล่อยไว้แบบนี้นาน ๆ ยายว่าน้องน่านอาจจะเป็นอันตรายก็ได้""ค่ะ" เธอพยักหน้าตอบรับคนด้านหน้า แล้วรีบเดินกลับเข้ามาเก็บของที่จำเป็นใส่กระเป๋าเพื่อจะพาลูกชายไปหาหมอ"เดี๋ยวยายไปเรียกตาช่วยให้ขับรถพาไปส่งโรงพยาบาลนะ ไม่รู้ว่าจะอยู่ไหม""ค่ะยาย เดินระวังด้วยนะ" เวียงพิงค์ตอบอีกฝ่ายไป ก็เดินมาอุ้มลูกขึ้นมากอดเอาไว้ พร้อมกับรีบเดินออกจากห้อง"หนูพิงค์แย่แล้วลูก"แต่ในระหว่างที่เธอกำลังเดินลงบันไดมายังชั้นล่า
Baca selengkapnya

ตอนที่ 25 เที่ยวแบบครอบครัว

"แม่คับ" (แม่ครับ)".....""แม่พิงค์คับ" (แม่พิงค์ครับ)เธอค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาหลังจากที่ได้ยินเสียงเรียกปลุกคุ้นเคยแต่ก็ต้องตกใจ เพราะตอนนี้ไม่ใช่มีแค่ลูกกับเธอแต่ยังมีคุณหมอแล้วก็พยาบาลสองคนยืนอยู่ด้วย"คะ...คุณหมอ ขอโทษด้วยนะคะ""ไม่เป็นไรครับคุณแม่"".....""น้องอาการดีขึ้นมาก สามารถกลับวันนี้เลยก็ได้นะคะ หรือถ้าอยากให้แน่ใจ ก็อยู่ต่ออีกสักวันก็ได้""แม่คับ" (แม่ครับ)"ครับคนเก่งของแม่ เป็นยังไงบ้างเอ่ย เจ็บหรือปวดตรงไหนไหม" หญิงสาวเอ่ยถามลูกชาย"ไม่คับแม่ น่านหายแล้ว" (ไม่ครับแม่ น่านหายแล้ว)"อยากกลับยัง หรือว่านอนต่อที่นี่ดี""น่านอยากกลับคับ น่านคิดถึงคุณยาย" (น่านอยากกลับครับ น่านคิดถึงคุณยาย)"ครับลูก คุณหมอคะ แล้วค่าใช้จ่าย" เธอพูดกับลูก และหันไปคุยหมอ แต่ยังพูดไม่ทันจบประโยค อีกฝ่ายก็ตอบออกมาก่อน"ค่าใช้จ่ายของน้อง ถูกจ่ายไว้แล้วนะครับ""คะ? คะ...ใครจ่ายคะ""คุณรัชชานนท์ค่ะ" พยาบาลพูดแล้วยื่นกระดาษมาให้ซึ่งพอเธอรับมาอ่านดูก็ค่อนข้างตกใจ เพราะแค่รักษาไข้หวัดธรรมดา แถมยังนอนที่โรงพยาบาลเอง แต่ค่ารักษาที่อยู่ในบิลสูงถึงสองหมื่นห้าพันบาท"คุณแม่มีอะไรจะสอบถามหมออีกไหมคะ""
Baca selengkapnya

ตอนที่ 26 ฉันก็อยากกินน้ำเธอบ้าง NC+

หลังจากที่เดินเล่นต่ออีกสักพัก ท้องฟ้าที่เคยสดใส ก็เริ่มมีเมฆตั้งเค้าเหมือนฝนจะตก ราชาจึงพาสองแม่ลูกกลับก่อน "ฉันอ่านข่าว เขาบอกว่าพายุเข้า" "ก็คงใช่ ตกมาหนักขนาดนี้" "....." "คืนนี้นอนที่ห้องฉันได้ไหม ยังไงเธอก็ไม่มีเรียนอยู่แล้ว" "ทำไม" "ก็กว่าจะถึงห้องเธอก็นานเลย แล้วฝนตกยังไม่มีท่าทางจะหยุด แต่กลับแรงขึ้นเรื่อย ๆ" "อืม" เธอพยักหน้า แล้วหันกลับไปมองลูกชายที่นั่งคาร์ซีตอยู่ด้านหลัง ที่ตอนนี้หลับไปแล้ว ราชาขับรถต่อมาสักพัก ก็ขับเข้ามาจอดภายในอาคารจอดรถของตัวเอง โดยพอปิดเครื่องยนต์ลง เขาก็ลงไปเปิดประตูหลัง อุ้มลูกขึ้น แล้วเดินอุ้มนำเธอมาที่ลิฟต์ ซึ่งเธอไม่ได้พูดอะไร เอาแต่เดินตามเงียบ ๆ จนเราทั้งสามเข้ามาในห้องของชายหนุ่ม "อาบน้ำให้ลูกไหม หรือให้เขานอนชุดนี้เลย" "อาบดีกว่า เพราะถ้านอนชุดนี้เลย ตื่นมาเขาจะไม่สบายตัว" "โอเค งั้นเดี๋ยวฉันอาบให้ลูกเอง" ราชาปลุกคนที่ตัวเองอุ้ม ซึ่งเด็กน้อยที่หลับอยู่ก็ลืมตาขึ้น "ไปอาบน้ำครับ แล้วจะได้มานอนต่อ" "คับปะป๊า" (ครับปะป๊า) น่านฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงยาน สองพ่อลูกอุ้มกันเข้าไปในห้องนอน เธอก็หยิบชุดที่เตรียมติดเอาไว้ในกระเป๋า มาเตรียมเอาไว
Baca selengkapnya

ตอนที่ 27 เธอก็อย่ารัดฉันแรงสิ NC+

“อะ อ๊า! ไม่เอานะ อื้อ” เวียงพิงค์พยายามกลั้นเสียงเอาไว้สุดความสามารถ จนดวงตากลมคลอไปด้วยหยาดน้ำตา ราชาตวัดปลายลิ้นเลียร่องรักถี่ระรัว ก่อนจะครอบดูดติ่งเนื้อกระสัน จนหญิงสาวเผลอแอ่นสะโพกขึ้นใส่ มือหนาจึงจับล็อกเอาไว้ แล้วตวัดเรียวลิ้นเลียหนักหน่วงมากขึ้น ยิ่งเห็นว่าหญิงสาวพยายามกลั้นเสียงมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งไต่ระดับความเร่าร้อนมากขึ้นเท่านั้น จากที่โลมเลียแค่ด้านนอก ก็เปลี่ยนมาเกร็งลิ้นสอดเข้าไปในร่องรัก แล้วละเลงลิ้นเข้าออกรัว ๆ “อึก! อื้อ บะ เบา ๆ” หญิงสาวเลื่อนมือลงไปจิกทึ้งกลุ่มผมหนาเอาไว้ หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มเนียนดูน่าสงสาร หากแต่เธอไม่ได้เสียใจหรือกำลังเศร้า เพียงแค่มันเสียวจนเธอไม่รู้จะทำอย่างไร ราชาเร่งปรนเปรอร่องสาว จนกระทั่งรูรักตอดรัดปลายลิ้นหนักหน่วงขึ้น เขาจึงยิ่งตวัดปลายลิ้นปรนเปรอเธออย่างดุดัน จนในที่สุดร่างเล็กก็กระตุกเกร็งอย่างรุนแรง เสียงครางที่ดังออกมาให้ได้ยินก็เบากว่าปกติ จนราชาต้องผละออกไปมอง ก่อนจะพบว่าใบหน้าสวยยามนี้อาบไปด้วยน้ำตาจนชุ่ม “เสียวจนร้องไห้เลยเหรอ” เวียงพิงค์รู้สึกอายกับคำพูดลามกของชายหนุ่ม เธอจึงหันหน้าหนีแล้วยกมือขึ้นปาดน้ำตาลวก ๆ หากแต่รา
Baca selengkapnya

ตอนที่ 28 ฉุกคิดอะไรบางอย่าง

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา..."คืนนี้เจอกันที่เดิมนะ อย่าเลตล่ะพวกมึง""วันนี้ไม่ว่าง" เขาตอบขณะที่นั่งทำงานที่อาจารย์สั่ง"ทำไมไม่ว่าง มึงจะไปไหน""วันนี้วันหยุดเวียงพิงค์""เมียมึงหยุดแล้วเกี่ยวอะไรกับมึง""ก็ถ้าเธอไม่ไปทำงาน กูจะไปหาพระแสงอะไร"".....""มาชวนคุยเนี่ย งานมึงเสร็จแล้วเหรอ""ยัง" ปราชญ์ตอบเขา แต่มันก็ไม่ยอมทำงาน กลับจ้องมองเขาจนเขารำคาญ"มองอะไรนักหนา""เด็กที่มึงโพสต์รูปลงเมื่อวาน คือลูกเมียมึงเหรอ""อืม ทำไม" เพราะเมื่อวานเขาถ่ายรูปน่านฟ้าพร้อมกับอัปลงโซเชียลมีเดียของตัวเอง หลังจากที่หยุดอัปมาเกือบเดือน"มึงแน่ใจนะว่าไม่ใช่ลูกมึง ทำไมคล้ายกันยิ่งกว่าแกะแบบนี้ แถมอายุก็ยังไล่เลี่ยกับที่เธอหายไปจากมึงอีก""เธอบอกกูไม่ใช่พ่อเด็ก""แล้วมึงเชื่อเหรอ ปกติมึงไม่ใช่คนเชื่ออะไรง่าย ๆ แบบนี้นะ"คำพูดของเพื่อน ก็ทำให้เขาฉุกคิดอะไรบางอย่าง เพราะตลอดเวลาเกือบสามเดือนที่เขาได้พบกับเวียงพิงค์ และได้รับรู้ว่าเธอมีลูก พอใกล้ชิดกันเขาก็รู้สึกถูกชะตากับน่านฟ้ามากและยังมีหลายครั้งที่คนชอบทักว่าเขากับน่านฟ้าคือพ่อลูกกันด้วย ซึ่งตอนนั้นเขาไม่คิด แต่พอปราชญ์พูดออกมา ตอนนี้เขาก็เริ่มคิดแล้ว"ก็จริ
Baca selengkapnya

ตอนที่ 29 ห้ามบอกแม่นะ

ครืด! ครืด!ระหว่างที่กำลังเดินไปหน้ามหาวิทยาลัย โทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าก็ดังสั่นขึ้นมา หญิงสาวจึงรีบหยิบขึ้นมาดูรายชื่อ พบว่าเป็นราชา ซึ่งเธอก็กดรับสาย(เลิกเรียนยัง)"เลิกแล้ว"(ตอนนี้อยู่ไหน)"กำลังเดินไปหน้ามหาลัย"(รออยู่ข้างหน้านั่นแหละ ฉันกำลังขับรถออกไป) ปลายสายพูดพร้อมกับกดตัดสาย"อะไรของเขา" หญิงสาวเก็บโทรศัพท์ลงใส่กระเป๋า แล้วเดินตามถนนต่อ"เธอ"และขณะที่เธอกำลังเดินต่ออยู่นั้น ดันมีชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามาขวาง พอเธอเห็นหน้าก็พบว่าเขาคือคนเดียวกันกับที่ยืมปากกาเธอ"นึกว่าจะหาไม่เจอแล้ว นี่ปากกา" ชายหนุ่มยื่นปากกามาให้ซึ่งเธอก็ยื่นมือเพื่อไปรับ แต่อีกฝ่ายดันขยับหนี"อ้าว""ฮึ! เธอชื่ออะไร""ขอปากกาคืน" เธอแบขอปากกาคืน"บอกหน่อยสิ อยากรู้""แล้วนายชื่ออะไร บอกฉันก่อน ฉันถึงจะบอกชื่อตัวเอง" กล้ามาถามชื่อ เธอก็ถามกลับไปเลย"ชื่อเหรอ ฉันชื่อนักรบ ฉันบอกแล้ว ทีนี้ตาเธอบอกบ้าง""ฉันชื่อเวียงพิงค์""เวียงพิงค์ เป็นคนเหนือ""ใช่ เอาปากกาคืนมา"นักรบก็ยอมวางปากกาลงฝ่ามือเธอ "แล้วนี่เลิกเรียนแล้วเหรอ""อืม""งั้นระ..."ปี๊ด! ปี๊ด!แต่ระหว่างที่นักรบกำลังพูดอยู่นั้น ก็มีรถขับมาจอดเทียบที
Baca selengkapnya
Sebelumnya
12345
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status