All Chapters of EX-BOYFRIEND พ่ายรักนายแฟนเก่า: Chapter 21 - Chapter 30

50 Chapters

ตอนที่ 20 ตกใจและไม่พอใจ

วันต่อมา...พอเธอเลิกเรียนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็รีบเดินมายืนรอที่หน้ามหาวิทยาลัยเพื่อจะรอรถที่วิ่งทางไปผับที่เธอทำงานอยู่ซึ่งยืนรอไม่นานเลย รถเมล์ประจำทางก็มาจอด เธอและนักศึกษาอีกหลายคนก็ต่างทยอยเดินขึ้นรถ โดยเธอพอเห็นที่ว่างแล้วก็มานั่งลงระหว่างที่นั่งรถอยู่นั้นก็คอยมองวิวบรรยากาศนอกรถ ที่ถึงแม้ว่าตอนนี้จะเวลาห้าโมงเย็นแล้ว แต่ก็ยังมีแดดอยู่โดยเธอนั่งรถมาประมาณสิบห้านาที รถเมล์ที่นั่งอยู่ก็ขับเข้ามาจอดเทียบท่าป้ายรถ หญิงสาวจึงรีบลุกขึ้นพร้อมกับเดินลงจากรถพอลงมาด้านล่างแล้วเธอก็เดินตามฟุตพาทมาไม่ไกลเพื่อจะซื้อกับข้าวถุงเอาไว้กินเวลาพักเบรกตอนทำงาน"มีแต่น่ากินทั้งนั้นเลย" เธอหยิบอาหารถุงขึ้นมาดู ซึ่งมองไปมองมาก็เลือกเอามาสองถุง ก็คือพะแนงหมูแล้วก็ต้มจืดหมูสับ พร้อมกับข้าวเปล่าสองถุง""หกสิบบาทค่ะ"เธอหยิบธนบัตรใบสีฟ้าแล้วก็เหรียญยื่นให้กับคนขายพร้อมกับรับถุงกับข้าวตัวเองมาแล้วรีบเดินกลับมาทางผับที่ตัวเองทำงานอยู่"สวัสดีค่ะพี่ ๆ" เธอยกมือสวัสดีรุ่นพี่ด้วยความนอบน้อมหลังจากที่เดินมาถึงผับแล้วก็เห็นพวกรุ่นพี่กำลังลงจากรถ"ไปซื้อกับข้าวมาแล้วเหรอ""ใช่ค่ะ""โอเค พวกพี่ไปซื้อก่อน" หนึ่
last updateLast Updated : 2026-01-20
Read more

ตอนที่ 21 กินข้าวด้วยกัน

หลายวันต่อมา...พอลืมตาตื่นขึ้นมาแล้ว หญิงสาวก็มองลูกชายที่นอนอยู่ด้านข้าง ซึ่งตอนนี้เด็กชายตัวน้อยก็กำลังนอนหลับสบายอยู่ เธอจึงยื่นมือไปลูบบริเวณแก้มเนียนเบา ๆครืด! ครืด!แต่ในตอนที่เธอกำลังนอนจ้องมองลูกชายอยู่นั้นโทรศัพท์ที่วางอยู่ด้านข้างก็ดังสั่นขึ้นมา หญิงสาวจึงรีบหยิบขึ้นมาดู พอเห็นรายชื่อของราชาที่โชว์อยู่ก็กดรับสาย"ว่าไง"(วันนี้ไปมหาวิทยาลัยด้วยกัน)"ไม่เห็นต้องยุ่งยากเลย เดี๋ยวฉันนั่งรถประจำทางไปก็ได้" เนื่องจากคอนโดของชายหนุ่มอยู่ใกล้มหาลัยมากกว่าห้องที่เธอพัก ซึ่งถ้าเขามารับเธอก็ต้องย้อนกลับไปมหาลัยอีก(ทำตามที่ฉันบอก) ปลายสายพูดตอบกลับพร้อมกับกดตัดสายไปเลยซึ่งเธอทำได้เพียงแค่ถอนหายใจออกมาพรืดยาว แล้ววางโทรศัพท์ลง และเป็นจังหวะเดียวกันกับลูกชายของเธอที่ลืมตาตื่นขึ้นมาพอดี"แม่คับ" (แม่ครับ)"ว่ายังไงคะคนเก่ง""หิวจังเลย""ทำไมวันนี้หิวแต่เช้าคะ""ไม่รู้เหมือนกันคับ" (ไม่รู้เหมือนกันครับ)"งั้นก็ลุกไปล้างหน้ากันดีกว่า""คับ" (ครับ) น่านฟ้าค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน แล้วเดินโซซัดโซเซเข้าไปในห้องน้ำ ซึ่งเธอก็ลุกเดินตามลูกมาติด ๆโดยพอเข้ามาถึงก็จัดการบีบยาสีฟันใส่แปรงให้กับเขา แล้ว
last updateLast Updated : 2026-01-20
Read more

ตอนที่ 22 ว่าที่พี่สะใภ้

"เป็นอะไรครับ ทำไมนั่งเงียบจัง""ไม่มีอะไรคับ" (ไม่มีอะไรครับ) เด็กน้อยส่ายหน้าไปมา แต่เขาก็ยังสงสัยอยู่ดี"มีอะไรบอกลุงได้นะ""นะ...น่านอยากไปว่ายน้ำคับ แต่แม่บอกว่าต้องรอแม่หยุดก่อน" (นะ...น่านอยากไปว่ายน้ำครับ แต่แม่บอกว่าต้องรอแม่หยุดก่อน)"เคยว่ายเหรอ""คับ แม่พิงค์พาไปว่าย" (ครับ แม่พิงค์พาไปว่าย)"แม่ไม่ว่าง แต่ลุงว่าง เดี๋ยวลุงพาไป""จริงหยอคับ" (จริงเหรอครับ) น่านฟ้าแสดงสีหน้าตื่นเต้นดีใจ"ใช่ แต่ไปว่ายที่คอนโดนลุงนะ ที่คอนโดลุงก็มีสระว่ายน้ำเหมือนกัน ใหญ่มากด้วย""น่านอยากไปคับ" (ผมอยากไปครับ)"แต่เอาเป็นตอนเที่ยงวันนี้ได้ไหมครับ พอดีตอนเช้าลุงมีเรียน""น่านต้องขอแม่ก่อน แต่น่านไม่กล้าขอ""เดี๋ยวลุงบอกให้เอง""จริงหยอคับ" (จริงเหรอครับ)"จริงสิ" ซึ่งพอเขาพูดออกไปแบบนั้นเด็กชายตัวน้อยก็ร้องดีใจใหญ่ และเป็นจังหวะเดียวกันกับที่แม่ของเขาดันเปิดประตูออกมา"ยังไม่ใส่ชุดอีกเหรอ""กำลังใส่" เพราะเอาแต่พูดอยู่ จึงลืมที่จะใส่เสื้อผ้าให้เด็กชาย"ถ้าจะใส่ให้น่านฟ้าก็รีบใส่ เราจะสายกันแล้วนะ"เขาก็มองดูนาฬิกา พบว่าตอนนี้เป็นเวลาแปดโมงนั่นแสดงว่าเหลือเวลาอีกแค่ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงครึ่งก็จะถ
last updateLast Updated : 2026-01-20
Read more

ตอนที่ 23 ปะป๊า

หลังจากที่เลิกเรียนเรียบร้อยแล้ว เวียงพิงค์ก็รีบนั่งรถประจำทางมาลงยังหน้าคอนโดของราชาเธอเดินมาหยุดอยู่หน้าล็อบบี้ เพื่อจะรับคีย์การ์ดห้องที่ชายหนุ่มได้ฝากเอาไว้"มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าคะ""ฉันชื่อเวียงพิงค์ค่ะ ไม่ทราบว่าราชาเขาฝากคีย์การ์ดไว้ไหม""ฝากไว้ค่ะ นี่ค่ะคุณเวียงพิงค์" พนักงานต้อนรับยื่นคีย์การ์ดให้ซึ่งเธอก็เอ่ยขอบคุณแล้วยื่นมือไปรับมา พร้อมกับเดินเข้ามาในลิฟต์ หญิงสาวยื่นมือไปกดเลขชั้น แล้วตัวลิฟต์ก็เคลื่อนขึ้นอย่างนิ่มนวลตริง... (เสียงประตูลิฟต์)ยืนไม่นาน ประตูลิฟต์ที่ปิดอยู่ก็เปิดออก เธอจึงรีบเดินตามทางมาเรื่อย ๆ จนมาหยุดอยู่หน้าห้องห้องหนึ่ง ซึ่งนั่นก็คือห้องของราชาแอด...หลังจากที่ใช้คีย์การ์ดแตะไปที่หน้าประตูแล้ว ประตูก็เด้งเปิด เธอจึงเดินแทรกเข้ามา ก็เห็นราชาที่กำลังนั่งดูโทรทัศน์ ส่วนด้านข้างจะเป็นลูกชายของเธอที่กำลังนอนหลับสบายอยู่"เขาเพิ่งหลับ""ทำไมให้ลูกฉันนอนเวลานี้""ก็ลูกง่วง ฉันจะห้ามลูกนอนได้ยังไงล่ะ"เธอไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่วางกระเป๋าลง แล้วเดินไปนั่งลงโซฟาที่ว่างด้านข้างที่น่านฟ้านอน"วันนี้จะไปทำงานไหม""ไป""นี่ก็ห้าโมงครึ่งแล้ว แต่ลูกยังไม่ตื่น""ไม
last updateLast Updated : 2026-01-20
Read more

ตอนที่ 24 เธอนี่มันดื้อดึงจริง ๆ เลย

หลายชั่วโมงต่อมา..."ทำไมไข้ไม่ลดเลยนะ"ระหว่างที่กำลังนั่งเฝ้าลูกชายที่ไม่สบายอยู่นั้น เธอก็คอยใช้ผ้าขุนหนูผืนเล็กชุบน้ำหมาด ๆ เพื่อมาเช็ดตามตัวให้กับลูกชายตัวน้อยไปด้วย เพราะตอนนี้ไข้ของเขาค่อนข้างขึ้นสูงแต่เช็ดยังไง ไข้ของเขาก็ยังไม่ยอมลดสักที ซึ่งตอนนี้เธอก็รู้สึกใจสั่นเอามาก ๆ เพราะกลัวว่าลูกของเธอจะเป็นอะไรก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!ในตอนที่เธอกำลังเช็ดตัวให้กับลูกชายอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงคนเคาะประตูหน้าห้อง หญิงสาวจึงรีบเดินไปเปิดดู พบว่าเป็นยายไหมที่กำลังยืนอยู่"น้องน่านเป็นยังไงบ้างลูก เช็ดตัวแล้วดีขึ้นบ้างไหม""ไม่เลยค่ะยาย ไม่ดีขึ้นเลย""งั้นยายว่าหนูพิงค์พาน้องน่านไปหาหมอดีไหมลูก ถ้าปล่อยไว้แบบนี้นาน ๆ ยายว่าน้องน่านอาจจะเป็นอันตรายก็ได้""ค่ะ" เธอพยักหน้าตอบรับคนด้านหน้า แล้วรีบเดินกลับเข้ามาเก็บของที่จำเป็นใส่กระเป๋าเพื่อจะพาลูกชายไปหาหมอ"เดี๋ยวยายไปเรียกตาช่วยให้ขับรถพาไปส่งโรงพยาบาลนะ ไม่รู้ว่าจะอยู่ไหม""ค่ะยาย เดินระวังด้วยนะ" เวียงพิงค์ตอบอีกฝ่ายไป ก็เดินมาอุ้มลูกขึ้นมากอดเอาไว้ พร้อมกับรีบเดินออกจากห้อง"หนูพิงค์แย่แล้วลูก"แต่ในระหว่างที่เธอกำลังเดินลงบันไดมายังชั้นล่า
last updateLast Updated : 2026-01-20
Read more

ตอนที่ 25 เที่ยวแบบครอบครัว

"แม่คับ" (แม่ครับ)".....""แม่พิงค์คับ" (แม่พิงค์ครับ)เธอค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาหลังจากที่ได้ยินเสียงเรียกปลุกคุ้นเคยแต่ก็ต้องตกใจ เพราะตอนนี้ไม่ใช่มีแค่ลูกกับเธอแต่ยังมีคุณหมอแล้วก็พยาบาลสองคนยืนอยู่ด้วย"คะ...คุณหมอ ขอโทษด้วยนะคะ""ไม่เป็นไรครับคุณแม่"".....""น้องอาการดีขึ้นมาก สามารถกลับวันนี้เลยก็ได้นะคะ หรือถ้าอยากให้แน่ใจ ก็อยู่ต่ออีกสักวันก็ได้""แม่คับ" (แม่ครับ)"ครับคนเก่งของแม่ เป็นยังไงบ้างเอ่ย เจ็บหรือปวดตรงไหนไหม" หญิงสาวเอ่ยถามลูกชาย"ไม่คับแม่ น่านหายแล้ว" (ไม่ครับแม่ น่านหายแล้ว)"อยากกลับยัง หรือว่านอนต่อที่นี่ดี""น่านอยากกลับคับ น่านคิดถึงคุณยาย" (น่านอยากกลับครับ น่านคิดถึงคุณยาย)"ครับลูก คุณหมอคะ แล้วค่าใช้จ่าย" เธอพูดกับลูก และหันไปคุยหมอ แต่ยังพูดไม่ทันจบประโยค อีกฝ่ายก็ตอบออกมาก่อน"ค่าใช้จ่ายของน้อง ถูกจ่ายไว้แล้วนะครับ""คะ? คะ...ใครจ่ายคะ""คุณรัชชานนท์ค่ะ" พยาบาลพูดแล้วยื่นกระดาษมาให้ซึ่งพอเธอรับมาอ่านดูก็ค่อนข้างตกใจ เพราะแค่รักษาไข้หวัดธรรมดา แถมยังนอนที่โรงพยาบาลเอง แต่ค่ารักษาที่อยู่ในบิลสูงถึงสองหมื่นห้าพันบาท"คุณแม่มีอะไรจะสอบถามหมออีกไหมคะ""
last updateLast Updated : 2026-01-20
Read more

ตอนที่ 26 ฉันก็อยากกินน้ำเธอบ้าง

หลังจากที่เดินเล่นต่ออีกสักพัก ท้องฟ้าที่เคยสดใส ก็เริ่มมีเมฆตั้งเค้าเหมือนฝนจะตก ราชาจึงพาสองแม่ลูกกลับก่อน"ฉันอ่านข่าว เขาบอกว่าพายุเข้า""ก็คงใช่ ตกมาหนักขนาดนี้"".....""คืนนี้นอนที่ห้องฉันได้ไหม ยังไงเธอก็ไม่มีเรียนอยู่แล้ว""ทำไม""ก็กว่าจะถึงห้องเธอก็นานเลย แล้วฝนตกยังไม่มีท่าทางจะหยุด แต่กลับแรงขึ้นเรื่อย ๆ""อืม" เธอพยักหน้า แล้วหันกลับไปมองลูกชายที่นั่งคาร์ซีตอยู่ด้านหลัง ที่ตอนนี้หลับไปแล้วราชาขับรถต่อมาสักพัก ก็ขับเข้ามาจอดภายในอาคารจอดรถของตัวเอง โดยพอปิดเครื่องยนต์ลง เขาก็ลงไปเปิดประตูหลัง อุ้มลูกขึ้น แล้วเดินอุ้มนำเธอมาที่ลิฟต์ซึ่งเธอไม่ได้พูดอะไร เอาแต่เดินตามเงียบ ๆ จนเราทั้งสามเข้ามาในห้องของชายหนุ่ม"อาบน้ำให้ลูกไหม หรือให้เขานอนชุดนี้เลย""อาบดีกว่า เพราะถ้านอนชุดนี้เลย ตื่นมาเขาจะไม่สบายตัว""โอเค งั้นเดี๋ยวฉันอาบให้ลูกเอง" ราชาปลุกคนที่ตัวเองอุ้ม ซึ่งเด็กน้อยที่หลับอยู่ก็ลืมตาขึ้น"ไปอาบน้ำครับ แล้วจะได้มานอนต่อ""คับปะป๊า" (ครับปะป๊า) น่านฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงยานสองพ่อลูกอุ้มกันเข้าไปในห้องนอน เธอก็หยิบชุดที่เตรียมติดเอาไว้ในกระเป๋า มาเตรียมเอาไว้ที่เตียง ส่วน
last updateLast Updated : 2026-01-20
Read more

ตอนที่ 27 เธอก็อย่ารัดฉันแรงสิ

“อะ อ๊า! ไม่เอานะ อื้อ” เวียงพิงค์พยายามกลั้นเสียงเอาไว้สุดความสามารถ จนดวงตากลมคลอไปด้วยหยาดน้ำตาราชาตวัดปลายลิ้นเลียร่องรักถี่ระรัว ก่อนจะครอบดูดติ่งเนื้อกระสัน จนหญิงสาวเผลอแอ่นสะโพกขึ้นใส่ มือหนาจึงจับล็อกเอาไว้ แล้วตวัดเรียวลิ้นเลียหนักหน่วงมากขึ้นยิ่งเห็นว่าหญิงสาวพยายามกลั้นเสียงมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งไต่ระดับความเร่าร้อนมากขึ้นเท่านั้น จากที่โลมเลียแค่ด้านนอก ก็เปลี่ยนมาเกร็งลิ้นสอดเข้าไปในร่องรัก แล้วละเลงลิ้นเข้าออกรัว ๆ“อึก! อื้อ บะ เบา ๆ” หญิงสาวเลื่อนมือลงไปจิกทึ้งกลุ่มผมหนาเอาไว้หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มเนียนดูน่าสงสาร หากแต่เธอไม่ได้เสียใจหรือกำลังเศร้า เพียงแค่มันเสียวจนเธอไม่รู้จะทำอย่างไรราชาเร่งปรนเปรอร่องสาว จนกระทั่งรูรักตอดรัดปลายลิ้นหนักหน่วงขึ้น เขาจึงยิ่งตวัดปลายลิ้นปรนเปรอเธออย่างดุดันจนในที่สุดร่างเล็กก็กระตุกเกร็งอย่างรุนแรง เสียงครางที่ดังออกมาให้ได้ยินก็เบากว่าปกติ จนราชาต้องผละออกไปมอง ก่อนจะพบว่าใบหน้าสวยยามนี้อาบไปด้วยน้ำตาจนชุ่ม“เสียวจนร้องไห้เลยเหรอ”เวียงพิงค์รู้สึกอายกับคำพูดลามกของชายหนุ่ม เธอจึงหันหน้าหนีแล้วยกมือขึ้นปาดน้ำตาลวก ๆหากแต่ราชากลับรู
last updateLast Updated : 2026-01-20
Read more

ตอนที่ 28 ฉุกคิดอะไรบางอย่าง

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา..."คืนนี้เจอกันที่เดิมนะ อย่าเลตล่ะพวกมึง""วันนี้ไม่ว่าง" เขาตอบขณะที่นั่งทำงานที่อาจารย์สั่ง"ทำไมไม่ว่าง มึงจะไปไหน""วันนี้วันหยุดเวียงพิงค์""เมียมึงหยุดแล้วเกี่ยวอะไรกับมึง""ก็ถ้าเธอไม่ไปทำงาน กูจะไปหาพระแสงอะไร"".....""มาชวนคุยเนี่ย งานมึงเสร็จแล้วเหรอ""ยัง" ปราชญ์ตอบเขา แต่มันก็ไม่ยอมทำงาน กลับจ้องมองเขาจนเขารำคาญ"มองอะไรนักหนา""เด็กที่มึงโพสต์รูปลงเมื่อวาน คือลูกเมียมึงเหรอ""อืม ทำไม" เพราะเมื่อวานเขาถ่ายรูปน่านฟ้าพร้อมกับอัปลงโซเชียลมีเดียของตัวเอง หลังจากที่หยุดอัปมาเกือบเดือน"มึงแน่ใจนะว่าไม่ใช่ลูกมึง ทำไมคล้ายกันยิ่งกว่าแกะแบบนี้ แถมอายุก็ยังไล่เลี่ยกับที่เธอหายไปจากมึงอีก""เธอบอกกูไม่ใช่พ่อเด็ก""แล้วมึงเชื่อเหรอ ปกติมึงไม่ใช่คนเชื่ออะไรง่าย ๆ แบบนี้นะ"คำพูดของเพื่อน ก็ทำให้เขาฉุกคิดอะไรบางอย่าง เพราะตลอดเวลาเกือบสามเดือนที่เขาได้พบกับเวียงพิงค์ และได้รับรู้ว่าเธอมีลูก พอใกล้ชิดกันเขาก็รู้สึกถูกชะตากับน่านฟ้ามากและยังมีหลายครั้งที่คนชอบทักว่าเขากับน่านฟ้าคือพ่อลูกกันด้วย ซึ่งตอนนั้นเขาไม่คิด แต่พอปราชญ์พูดออกมา ตอนนี้เขาก็เริ่มคิดแล้ว"ก็จริ
last updateLast Updated : 2026-01-20
Read more

ตอนที่ 29 ห้ามบอกแม่นะ

ครืด! ครืด!ระหว่างที่กำลังเดินไปหน้ามหาวิทยาลัย โทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าก็ดังสั่นขึ้นมา หญิงสาวจึงรีบหยิบขึ้นมาดูรายชื่อ พบว่าเป็นราชา ซึ่งเธอก็กดรับสาย(เลิกเรียนยัง)"เลิกแล้ว"(ตอนนี้อยู่ไหน)"กำลังเดินไปหน้ามหาลัย"(รออยู่ข้างหน้านั่นแหละ ฉันกำลังขับรถออกไป) ปลายสายพูดพร้อมกับกดตัดสาย"อะไรของเขา" หญิงสาวเก็บโทรศัพท์ลงใส่กระเป๋า แล้วเดินตามถนนต่อ"เธอ"และขณะที่เธอกำลังเดินต่ออยู่นั้น ดันมีชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามาขวาง พอเธอเห็นหน้าก็พบว่าเขาคือคนเดียวกันกับที่ยืมปากกาเธอ"นึกว่าจะหาไม่เจอแล้ว นี่ปากกา" ชายหนุ่มยื่นปากกามาให้ซึ่งเธอก็ยื่นมือเพื่อไปรับ แต่อีกฝ่ายดันขยับหนี"อ้าว""ฮึ! เธอชื่ออะไร""ขอปากกาคืน" เธอแบขอปากกาคืน"บอกหน่อยสิ อยากรู้""แล้วนายชื่ออะไร บอกฉันก่อน ฉันถึงจะบอกชื่อตัวเอง" กล้ามาถามชื่อ เธอก็ถามกลับไปเลย"ชื่อเหรอ ฉันชื่อนักรบ ฉันบอกแล้ว ทีนี้ตาเธอบอกบ้าง""ฉันชื่อเวียงพิงค์""เวียงพิงค์ เป็นคนเหนือ""ใช่ เอาปากกาคืนมา"นักรบก็ยอมวางปากกาลงฝ่ามือเธอ "แล้วนี่เลิกเรียนแล้วเหรอ""อืม""งั้นระ..."ปี๊ด! ปี๊ด!แต่ระหว่างที่นักรบกำลังพูดอยู่นั้น ก็มีรถขับมาจอดเทียบที
last updateLast Updated : 2026-01-20
Read more
PREV
12345
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status