All Chapters of EX-BOYFRIEND พ่ายรักนายแฟนเก่า: Chapter 31 - Chapter 40

พอเอาของขึ้นมาเก็บบนห้องแล้ว ราชาก็เดินไปนอนเล่นกับลูก พร้อมกับสังเกตเห็นหญิงสาวที่เอาแต่นั่งนิ่งเงียบ เหมือนกับคิดอะไรบางอย่างอยู่"เป็นอะไร" ชายหนุ่มถามออกไปด้วยความอยากรู้ แต่เวียงพิงค์เธอก็เอาแต่ใจลอย"เวียงพิงค์" ราชายื่นมือไปสะกิดมือเธออย่างไม่แรงนัก จนคนที่กำลังนั่งคิดอะไรอยู่ก็หันมาจ้องมองเขา"อะไร""คิดอะไรอยู่ ใจลอยขนาดนั้น""ไม่มีอะไรหรอก ขอไปอาบน้ำก่อน" เวียงพิงค์ตึงตังลุกขึ้น พร้อมกับเดินเข้าไปในห้องน้ำ"ปะป๊าคับ" (ปะป๊าครับ)ขณะที่เขาเอาแต่มองประตูห้องน้ำที่ปิดอยู่ น่านฟ้าที่นั่งเล่นของเล่นอยู่ด้านข้างก็รีบยัดมันใส่มือของเขา"น่านแกะไม่ได้ ปะป๊าช่วยแกะหน่อยครับ""ครับ" เขารีบแกะเลโก้ที่ต่อผิดออกจากกัน แล้วยื่นกลับให้กับลูกชาย"หิวอีกไหมครับ" เพราะก่อนจะมาส่ง ชายหนุ่มก็พาเด็กชายกินข้าวมาแล้ว ที่ถามออกไป เพราะกลัวว่าเขาจะหิวอีก"ไม่คับ" (ไม่ครับ) น่านฟ้าตอบ แล้วก็นั่งเล่นของเล่นของตัวเองต่อเขาที่เห็นแบบนั้นก็ไม่ได้ถามอะไรออกไปอีก แต่เลือกหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นครืด! ครืด!แต่หลังจากที่เล่นไปได้สักพัก โทรศัพท์ที่อยู่ในมือก็ดังสั่นพร้อมกับชื่อแม่เขาที่โชว์ชึ้นมา ชายหนุ่มเห็

"วันนี้คนเยอะอีกแล้ว""ใช่ค่ะ" เธอตอบนิดหน่อย แล้วหยิบถาดเครื่องดื่มที่บาร์เทนเดอร์เพิ่งทำให้เสร็จ เดินเอาไปเสิร์ฟที่โต๊ะลูกค้า"ให้ดิฉันชงให้ด้วยไหมคะ""ครับ"พอลูกค้าตอบ เธอก็ทำการชงเหล้าตามสูตรที่ตัวเองเรียนมา โดยพอชงเสร็จก็รีบเทใส่แก้วให้กับลูกค้า"เลิกกี่โมงเหรอครับ""คะ ถามฉันเหรอ""ใช่ครับ""ฉันเลิกเที่ยงคืนค่ะ""อ๋อ เลิกแล้วงั้นสนใจไปต่อกับผมไหม" ลูกค้าหนุ่มตรงหน้าก็เลื่อนมือมาจับมือของเธอ ซึ่งเธอก็รีบชักมือกับทันที"ที่นี่มีกฎห้ามลวนลามพนักงานนะคะ ถ้าคุณยังทำแบบนี้อีกดิฉันสามารถแจ้งการ์ดให้มาลากคุณออกไปได้""ไม่สนใจจริงเหรอ ผมสามารถให้ตามจำนวนเงินที่คุณอยากได้เลยนะ""ขอโทษด้วยนะคะ แต่ฉันไม่ได้รับงานอะไรแบบนั้น" เวียงพิงค์พูดเสร็จก็รีบเดินออกมาด้วยสีหน้าไม่พอใจ"เป็นอะไร โดนไอ้แก่นั่นลวนลามเหรอ""ใช่ค่ะ เขาจับมือพิงค์ แถมยังชวนไปต่ออีก""ไอ้แก่เอ๊ย แก่จนจะลงโลงอยู่แล้ว ยังจะมาทำอะไรแบบนี้อีก" นุ่นก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงโกรธ พร้อมกับยื่นมือมาลูบที่หลังเธอ"พี่ว่าเราเข้าไปเตรียมตัวกลับบ้านเถอะ เหลืออีกแค่สิบนาทีเองไม่ใช่เหรอ""ใช่ค่ะ" เธอพยักหน้าตอบ"ไปเถอะ กว่าจะทำอะไรเสร็จก็ถึง

“ฉันบอกเธอไปแล้วนี่ ในเมื่อเธอเลือกจะดื้อดึงกับฉัน ฉันก็จะเอาเธอ จนกว่าเธอจะยอมตอบคำถามที่ฉันอยากรู้… แต่ถ้าเธอเลือกไม่ตอบ รับรองว่าพรุ่งนี้ เธอเดินไม่ไหวแน่ ๆ”เสียงทุ้มห้าวเอ่ยบอกหญิงสาวที่ถูกจับตรึงอยู่เบื้องหน้า จนเมื่อเขาปลดกระดุมเสื้อเสร็จเรียบร้อยแล้ว มือหยาบก็เลื่อนลงไปปลดตะขอกางเกง และรูดซิปลง จนทำให้ท่อนเอ็นที่แข็งขืนและร้อนฉ่า พลันดีดผึงออกมาฟาดเข้ากับบั้นท้ายกลมกลึงของหญิงสาวในทันที“และฉันก็จะไม่ป้องกันด้วย…” ราชาจงใจกระซิบยั่วโมโหเธอ พร้อมกับใช้มือจับลำเอ็นขนาดใหญ่ถูไถร่องเสียวไปมา ทั้งใช้หัวปลายบานทิ่มรูร้อนรักของเธอเบา ๆ สลับกับชักออกมาครูดถากกับเม็ดเสียวเป็นระยะ“อะ…อึ่ก!” เวียงพิงค์ที่ตกอยู่ในสภาพจำยอม ได้แต่กัดฟันและฟุบหน้าลงกับหมอน ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา และค่อย ๆ ซึมซับไปกับที่นอน จนเปียกชื้นไปหมดหากแต่ขณะเดียวกัน ความเสียวซ่านก็พรั่งพรูไปทั่วทั้งร่างกายเช่นกันในที่สุด ลำเพศแข็งขืนของราชาก็ค่อย ๆ เสียดแทงเข้ามาในร่องสวาทของเวียงพิงค์ และแม้ว่ามันจะมีขนาดใหญ่โตจนน่าอึดอัด แต่เพราะเมื่อครู่นี้ เธอได้ปลดปล่อยน้ำรักออกมาก่อนแล้ว และช่องทางก็ยังไม่ทันปิดสนิท จึงทำให้

ราชาลืมตาตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่เขาทำก็คือมองหาหญิงสาวที่นอนด้วยกันทั้งคืนทันที แต่พอไม่เห็นเธอนอนอยู่บนเตียง ชายหนุ่มก็ขยับตัวลุกขึ้น แล้วเดินหาทั่วห้อง"กลับแล้วสินะ อุตส่าห์ทำแรงขนาดนั้นยังมีแรงหนีกลับไปได้" เขาเดินกลับเข้ามาในห้องนอนพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาหญิงสาวแต่โทรเท่าไหร่ปลายสายก็ไม่กดรับ ชายหนุ่มจึงเลือกที่จะกดต่อสายหาอีกเรื่อย ๆ แต่ปลายสายก็ยังไม่กดรับอยู่ดี เขาจึงวางโทรศัพท์ลง แล้วเดินเข้ามาในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำชำระร่างกาย เนื่องจากวันนี้เขามีเรียนเช้า ต้องรีบทำธุระให้เสร็จเพื่อจะไปเรียนหลังจากที่ใช้เวลาในการอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ชายหนุ่มก็เดินไปหยิบกุญแจรถกับโทรศัพท์ ซึ่งพอกำลังจะเดินออกจากห้องหางตาก็ชำเลืองไปเห็นหนังสือเล่มหนึ่ง ที่หล่นอยู่ที่พื้นห้องราชาจึงเดินไปก้มเก็บขึ้นมาดู พบว่าเป็นหนังสือของเวียงพิงค์ เขาเห็นแบบนั้นก็เดินถือติดมือมาด้วยเพื่อจะเอาไปคืนเจ้าของครืด! ครืด!ในตอนที่กำลังเดินมาที่รถอยู่นั้น โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังสั่นขึ้นมา ชายหนุ่มจึงล้วงหยิบขึ้นมาดูพอเห็นหน้าจอโชว์ชื่อของเพื่อนสาวอย่างนาเนียร์ เขาก็รีบกดรับสาย(อยู่ไหน)"คอนโด กำลังจะไปมหาลัย

"ทำไมฝนยังไม่หยุดตกอีกเนี่ย ตกมาตั้งนานแล้ว" เวียงพิงค์ยืนบ่นพึมพำ ขณะมองฝนที่กำลังตกแรงอย่างต่อเนื่องตั้งแต่เธอกลับมาถึงห้องซึ่งพอยืนดูสักพัก ก็เดินกลับมานั่งลงที่โต๊ะญี่ปุ่นเพื่อจะทำงานค้างที่อาจารย์สั่งไว้เมื่ออาทิตย์ก่อน"ดีนะที่วันนี้ตรงกับวันหยุดพอดี ไม่อย่างนั้นคงต้องตากฝนไปทำงานแน่" หญิงสาวส่ายหน้าไปมา พร้อมกับหยิบกระดาษชีตงานขึ้นมาอ่านก๊อก! ก๊อก!หลังจากที่กำลังนั่งอ่านงานไปได้ไม่นาน ประตูหน้าห้องก็ถูกเคาะอย่างแรง เวียงพิงค์จึงรีบลุกขึ้นแล้วเดินมาอยู่ที่หน้าประตู ขยับส่องบริเวณตาแมว ซึ่งพอเห็นคนด้านนอกก็ตกใจเป็นอย่างมาก จึงรีบกระชากประตูเปิด"ทำไมสภาพเป็นแบบนี้" เธอมองราชาด้วยสีหน้าตกใจ เพราะสภาพของเขาตอนนี้เปียกชุ่มไปทั้งตัว เหมือนลูกหมาตกน้ำยังไงก็ไม่รู้"ขอเข้าไปได้ไหม""ได้สิ เข้ามา" หญิงสาวพยักหน้าตอบเขา ซึ่งราชาก็เดินแทรกผ่านเข้ามาในห้อง เธอจึงยื่นมือไปปิดประตูแล้วเดินตามเขาเข้ามา"ยังไม่ตอบเลย ว่าไปทำอะไรมา ทำไมถึงเปียกแบบนี้""ฉันเดินผ่าฝนมา""ผะ...ผ่าฝน ทำไมต้องเดินผ่าล่ะ รถนายไปไหน""พังนิดหน่อย ตอนนี้อยู่ที่อู่" ราชาเลือกที่จะโกหกเวียงพิงค์ เพราะกลัวว่าเธอจะเป็นห