บททั้งหมดของ น้องเมียเอามัน (หลาย P) PWP: บทที่ 151 - บทที่ 160

อาหารบนโต๊ะพร่องไปกว่าครึ่ง ทั้งเขาและเธอเคี้ยวข้าวตุ้ย ๆ อย่างเอร็ดอร่อย หญิงสาวนอกจากนั่งบนตักป้อนข้าวแล้ว เธอยังบดเบียนก้นนุ่มนิ่มคลึงลำท่อนอันใหญ่ยาวของเขาอีกด้วย “อะ...อ่าห์...อื้อ...ลิลลี่...กินข้าว” เขาปรามไม่จริงจังนัก เพราะใครกันที่ทำให้เขาต้องมานั่งกินข้าวอยู่บนโต๊ะเนี่ย ให้ตายเถอ

ลินลดาได้หน้าที่จับกัง แต่ดูเหมือนว่าเธอจะได้นั่งเป็นคุณนาย เพราะว่าผัวที่ตามมาแย่งงานไปทำหมด ทั้งให้โจฟเกณฑ์ชาวบ้านมาช่วยทำงานและให้ค่าตอบแทนที่แต่ละคนยิ้มหน้าบานไม่คิดว่าจะได้เงินเยอะขนาดนี้มาก่อน “ลีออนไปแบกไม้ตรงนั้นให้หน่อย” ลินลดาได้ทีก็จิกใช้เลย น้อยครั้งจะมีโอกาสหากไม่ใช่มาออกค่ายอา

ลินลดาไม่ได้ง้อเขาต่างคนต่างนอน แต่พอดึก ๆ คนที่บอกว่างอนก็ซุกเข้ามากอดเมื่อเวลาดึกสงัดทำเอาคนที่กำลังนอนสั่นซุกเข้าหาทันที เธอหลับแบบทรมานมาตั้งนานกว่าคนตัวใหญ่จะเมตตา ไม่คิดว่าอากาศบนดอยยิ่งดึกยิ่งหนาว แม้ว่าจะมีถุงนอน คนที่เป็นคนไทยเกิดเมืองร้อนย่อมไม่ชิน แต่กับฝรั่งอย่างเขาที่เคยเจออากาศเย็นมาจน

สามปีแล้วที่ลีอันโดรจับธุรกิจโลจิสติกส์แทนการทำธุรกิจสีเทา แม้ว่าลินลดาจะขอเขาละเว้นธุรกิจบาร์โฮสไว้ อย่าเพิ่งขายทิ้ง แต่มันกลับเป็นธุรกิจแรกที่เขาตัดสินใจเขี่ยมันทิ้งทันทีที่ได้ฟังเหตุผลของเมียเด็ก ‘ลีออน อย่าขายบาร์โฮสขอร้องงงง!!!’ เสียงเว้าวอนทั้งกอดแข้งกอดขาเขาทำให้คนเป็นผัวอย่างเขาหรี่

“น้องแซนด์ อย่าวิ่งครับ...” เวลาป้อนข้าวลูกเธอต้องวิ่งรอบบ้านให้กินข้าว เพราะน้องแซนด์นั้นดื้อมาก ดื้อเหมือนพ่อไม่มีผิดเรื่องไม่ดีโยนให้พ่อรับไปเรื่องดีของแม่ น้องแซนด์ที่มาจากคำว่าทรายในภาษาอังกฤษนั้นมีที่มา ค่ำคืนฮันนีมูน ‘ผมอยากลองบนหาดทราย’ ‘ไม่เอาเดี๋ยวทรายบ