All Chapters of นางร้ายมาเฟีย: Chapter 41 - Chapter 50

คาร่าเดินกระวนกระวายใจหงุดหงิดและเหวี่ยงวีนสาวใช้ทุกคนที่อยู่ใกล้ แม่บ้านเอาอะไรมาให้กินก็ไม่กิน พอจะกินก็กินไม่ลง เพียงพราวที่เป็นห่วงเพื่อนจึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง" เป็นอะไรคาร่า"คาร่าเองก็ตอบไม่ได้ และไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร รู้แค่ว่าหงุดหงิดโมโหเวียนหัวคลื่นไส้อาการมาเต็มหลังจากที่แทนคุณกลับไปมิราได้ยินจากแม่บ้านว่าคาร่าไม่ทานข้าวก็รีบขึ้นมาถามลูกสาวลูกสาวทันที"เป็นอะไรทำไมไม่ยอมทานข้าวเลย แพ้หนักเลยเหรอ แล้วใครซื้ออะไรมาเยอะแยะ"มิรามองดูยาดมที่วางเต็มที่นอน มีทุกยี่ห้อเมื่อมิราถามถึงคนที่ซื้อมา คาราก็ยิ่งเวียนหัว กระวนกระวายภายในใจเพราะพรุ่งนี้แทนคุณบอกว่าจะไม่ได้มาหาเธอคาร่าหน้างอคอตกไปนอนที่เตียง นอนดมยาดม จนคนเป็นแม่นึกสงสารเพราะเคยแพ้ท้องมาเหมือนกัน แล้วก็เป็นห่วงหลานในท้องด้วย-มิราถามเพียงพราวทันที เมื่อไม่ได้รับคำตอบจากคาร่า"ใครเอาของพวกนี้มา "เพียงพราวอ้ำอึ้งไม่กล้าบอกว่าแทนคุณ กลัวจะเกิดเรื่อง มิราดูอออกเลยถามออกไปตามตรง"แทนคุณใช่มั๊ย ""ค่ะ"เมื่อเพียงพราวบอกว่าใช่ ก็ถามต่อ"คาร่าได้ออกไปเจอแทนคุณมั๊ย""ไปค่ะ คาร่าออกไปเอาของจากพี่แทนเอง"ถึงจะรู้อย่างนั้นก็

@กรุงเทพมหานคร ตึก!ตึก!ตึก! เสียงรองเท้านักเรียนเดินย่างกรายกลับบ้านด้วยท่าทีเหม่อลอยเหมือนในทุก ๆ วัน เทียน่า เด็กสาววัยสิปแปดปีถ้วน เดินฟังเพลงประจำที่เธอชอบฟัง โดยไม่สนใจเสียงของรุ่นพี่ที่กำลังเอ่ยแซวและตามจีบตัวเองแม้แต่น้อย เธอมักใช้เวลาส่วนใหญ่ อยู่กับเสียงเพลงและท่วงทำนองที่ทำให้เธอรู้ผ่อนคลายและสบายใจกว่าสิ่งไหน ๆ เทียน่ามักจะชอบฟังเพลงเศร้าพร้อมกับอารมณ์ที่ค่อนข้างจะหม่นหมอง เมื่อคิดถึงครอบครัวที่แตกร้าวราวกับเศษเถ้าธุลี ในสมองของหญิงสาวเอาแต่คิดถึงแม่กับพี่ชายจนไม่อยากกลับไปที่บ้าน ทว่าหากไม่กลับไปก็เกรงว่าพี่สาวอย่างทิชาจะเป็นห่วง และอีกอย่างเธอเองก็ไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหน เทียน่า เป็นเด็กที่ค่อนข้างเงียบ และนิ่ง ไม่ชอบยุ่งวุ่นวายกับใคร เธอใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับตัวเอง ด้วยความที่เด็กสาวนั้นเป็นคนพูดน้อย และมักไม่มีใครเข้าหาเธอ เทียน่าไม่มีเพื่อน ไม่มีสังคมเธอใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่กับโทรศัพท์มือถือและหูฟังเครื่องโปรดซะส่วนใหญ่ ปกติแล้วเด็กสาวนั้นมักจะใช้เวลาส่วนใหญ่กับพี่สาวและพี่ชายของตัวเอง ทำให้เธอรู้สึกว่าไม่ต้องมีเพื่อนก็ได้ แต่หลังจากครอบครัวของพวกเธอแยกทางกัน

หลังจากเหตุการ์ณเมื่อเช้าผ่านไป เทียน่าใช้ชีวิตอย่างหวาดระแวงตลอดทั้งวัน จนเวลาล่วงเลยมาถึงช่วงค่ำในระหว่างที่เธอกำลังเดินย่างกรายกลับบ้านตามปกติ ทว่ากลับหวาดระแวงอีกครั้ง ก่อนจะเดินกลับเข้ามาในบ้าน“เกิดอะไรขึ้น ทำไมสภาพบ้านเป็นแบบนี้ พ่อคะ!”เทียน่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตกใจเพราะสภาพบ้านตรงหน้าเธอ ข้าวของมากมาย แตกกระจายลงพื้น บวกกับคราบเลือดจำนวนมากไหลเต็มทั่วบริเวณ เทียน่าตกใจมาก ก่อนจะล้มลงที่พื้น ไวกว่าความคิดหญิงสาวรีบคว้าโทรศัพท์โทรหาพ่อและพี่สาวตัวเองด้วยความเป็นห่วง ทว่ากลับไม่มีใครรับสาย“ไปไหนกันหมด ทำไมไม่รับสายหนู"เทียน่าเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีร้อนใจก่อนจะพยายามติดต่อพ่อและพี่สาวตัวเองกรี๊ดด!! อื้อ....ในขณะที่เธอกำลังติดต่อครอบครัว ทว่าอยู่ ๆ กลับมีใครบางคนเข้ามาโปะยาสลบเธอ เทียน่าพยายามดิ้นอย่างสุดฤทธิ์ ทว่ากลับไม่สามารถสู้เรี่ยวแรงชายชาตรีได้ เทียน่าล้มลงหมดสติไปทันทีหลายชั่วโมงผ่านไป...เทียน่า ค่อย ๆ รู้สึกตัวขึ้นหลังจากสลบไปหลายชั่วโมง ม่านตาค่อย ๆ ปรับโฟกัสบรรยากาศรอบ ๆ ห้อง มืดสลัว กลิ่นของเทียนหอมเคาท์เตอร์แบรนด์ตลบอบอวล ภายให้ห้องเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย โดยทุกสายตาจับ

ทันทีที่เอ่ยจบริมฝีปากหนาประกบเข้าหาหญิงสาวทันที เทียน่าพยายามดิ้นขัดขืน ทว่าเรี่ยวแรงอันน้อยนิดของเธอไม่สามารถสู้ชายชาตรีได้เลยแม้แต่น้อย เมื่อแกร่งรวบเรียวแขนทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือหัว ก่อนจะซุกไซร้ซอกคอของเธอ พร้อมกับขบเม้มสร้างรอยรักเอาไว้ เพื่อตอกย้ำว่าเธอคือ ของของเขา“อือ...ปล่อยหนูนะ มันเจ็บ”เทียน่าพยายามเอ่ยห้ามชายหนุ่ม ทว่าศิลากลับทำตรงกันข้าม ริมฝีปากหนาขบเม้มลำคอระหงของเธอแรงขึ้น จนเกิดรอยแรงจ้ำขนาดใหญ่ มือแกร่งอีกข้างกระชากเสื้อของเธอออกกระดุมเม็ดเล็กกระเด็นตกไปทั่วบริเวณ มือแกร่งเลื่อนขึ้นบีบเคล้นหน้าอกใหญ่ แม้จะใหญ่กว่ามือของเขา แต่กลับนิ่มอย่างบอกไม่ถูก เพียงเท่านั้นก็รับรู้ได้ทันทีว่านี่คือของแท้ ไม่ได้ผ่านมีดหมอมาแต่อย่างใด นั่นยิ่งทำให้ชายหนุ่มรู้สึกพอใจกับหน้าอกของหญิงสาวเป็นอย่างมาก พร้อมกับบีบเคล้นอย่างเอาแต่ใจ จนเนื้อนิ่ม ๆ ล้นออกตามง้ามนิ้วเทียน่านิ่วน่าด้วยความเจ็บปวด ทว่าไม่สามารถเอ่ยห้ามได้ เมื่อริมฝีปากของเธอนั้นถูกชายหนุ่มบดขยี้อย่างหนักหน่วง แทบไม่เว้นช่วงให้เธอได้หายใจ กลิ่นครีมอาบน้ำจาง ๆ กลิ่นโปรดของเขาที่ติดอยู่บนตัวเธอ ทำเอาชายหนุ่มแทบคลั่ง ก่อน

แสงแดดยามเช้าสาดส่อง เทียน่าค่อย ๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด้วยสภาพร่างกายที่ร้าวระบมไปทั่วร่าง ความเจ็บปวดใจกลางสาวเป็นสิ่งแรกที่เธอสัมผัส เทียน่าก้มมองคราบน้ำรักเกรอะกรังที่ใจกลางสาว ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวขาลงจากเตียงทว่า เรียวขาของเธอสั่นเทาแทบยืนไม่ไหว เป็นจังหวะเดียวกันที่ ป้าแย้มแม่บ้านเดินเข้ามาพยุงร่างของเธอไว้พอดี" ป้าพาไปนะคะ"เทียน่าทำได้เพียงพยักหน้าเป็นคำตอบ ก่อนจะกระชับผ้าเช็ดตัวผืนหนาไว้แน่น และเดินย่างกรายเข้าไปในห้องน้ำอย่างทุลักทุเล เทียน่ามองเรือนร่างที่สภาพยับเยินของตัวเองด้วยใจที่ปวดหนึบ สภาพร่างกายของเธอตอนนี้ไม่ต่างจากโดนรุมโทรมมานับสิบคน ทั้งที่มีแค่เขาคนเดียวที่กระทำเธอ เทียน่าจ้องมองตัวเธอผ่านกระจก ร่องรอยขบเม้มที่ชายหนุ่มฝากเอาไว้ทั่วบริเวณลำคอลามมาถึงหน้าท้องแบนราบของเธอพรืบ!!เสียงเปิดฝักบัวไหลหยดลงตัวเธอ เทียน่าพยายามล้างเนื้อตัวเธออย่างรุนแรง เธออยากให้เรื่องนี้เป็นแค่ความฝัน แต่ร่องรอยทุกอย่างมันเด่นหล่าอยู่บนเนื้อตัวเธอเพื่อตอกย้ำว่าเธอคือผู้หญิงที่มีตราบาปของชายอื่นอยู่ เทียน่าล้มลงไปที่พื้นทันที ก่อนจะร่ำไห้ออกมาเสียงดังลั่น เธอรังเกียจร่างกายตัวเองตอนนี้ เ