บททั้งหมดของ เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: บทที่ 141 - บทที่ 150

เซวียมู่เจาขมวดคิ้ว “ได้บอกหรือไม่ว่าเป็นเรื่องอันใด?”กวนฉีลังเลเล็กน้อยพลางกล่าว “แม่นางผู้นั้นก็อยู่ด้วย คิดว่าน่าจะเป็นเพราะนางขอรับ”เมื่อได้ยินเช่นนี้ เซวียหว่านอี้ก็รู้ได้ทันทีว่า คงเป็นทางฝั่งท่านแม่สืบรู้อะไรมาได้แล้วนางก้าวเท้าเดิน พลางหันไปกล่าวกับแม่นมเฉินที่อยู่ข้างกาย “แม่นม จัดเตรียมที่พักให้สองท่านนี้เถิด ข้ากับท่านพี่จะไปดูเสียหน่อย”แม่นมเฉินขานรับคำสั่ง แล้วพาคนทั้งสองออกไป“ท่านพี่ ไปกันเถอะเจ้าค่ะ” นางเอ่ยเรียก แล้วก้าวออกจากเรือนไปก่อนณ เรือนพักบ่าวไพร่แห่งหนึ่งในจวนตระกูลเซวียแม่นมเฉินจัดการที่ทางให้ทั้งสองเรียบร้อยแล้ว ขณะกำลังจะกลับออกมา หนึ่งในนั้นก็เอ่ยรั้งนางไว้“แม่นมเฉิน”นางหยุดเดิน หันกลับไปมองผู้พูด ครั้นสายตาตกกระทบสิ่งของในมือเขา รูม่านตาก็สั่นไหวเล็กน้อย “คุณชายส่งพวกเจ้ามาหรือ?”“ถูกต้อง” ของในมือเขาก็คือของแทนใจของเย่จั๋ว “ท่านแม่ทัพสั่งให้พวกเราติดตามคอยรับคำสั่งอยู่ข้างกายคุณหนูเซวีย”แม่นมเฉินพยักหน้า “หากเป็นเช่นนั้น ก็พักอยู่ที่นี่อย่างวางใจเถิด”ตัวตนของนางนั้นเปิดเผยอยู่แล้ว ทว่าสองคนนี้…“คุณชายเซวียรู้ฐานะของพวกเจ้าหรือไม่?

เซวียหมิงถังละสายตา มิปรารถนาจะเจรจาความไร้สาระกับนางเขาหันไปคารวะฮูหยินเจียงที่นั่งอยู่ตำแหน่งประธาน กล่าวว่า “ขอบพระคุณท่านอาสะใภ้ที่คืนความยุติธรรมให้น้องสาวของข้า ก่อนมาท่านทวดได้สั่งความให้หลานนำของขึ้นชื่อจากเมืองหนิงโจวมาด้วย ขอท่านอาสะใภ้โปรดรับไว้ด้วยขอรับ”ฮูหยินเจียงโบกมือ “ของฝากนั้นไม่สำคัญหรอก สำคัญที่หมิงจิ้งเด็กคนนั้น ได้ยินบ่าวไพร่ส่งข่าวกลับมาว่าดูเหมือนจะกระทบกระเทือนถึงจิตใจ ข้าให้พี่สะใภ้ของเจ้าจัดเตรียมยาบำรุงไว้บ้างแล้ว ยามกลับก็ให้นำติดตัวไปด้วย เอาไปบำรุงเด็กคนนั้นให้ดีเถิด”“หมิงจิ้งยังเยาว์นัก หากบ้านตระกูลอู๋มิใช่คู่ครองที่ดี ซ้ำยังมีท่าทีเช่นนี้ การมงคลนี้มิเกิดขึ้นเสียยังจะดีกว่า ถือเสียว่าหย่าขาดจากกัน แล้วเลือกเฟ้นตระกูลสามีใหม่ให้หมิงจิ้ง ย่อมดีกว่าต้องทนทุกข์ระทมขมขื่น ถูกกลั่นแกล้งรังแกในเรือนหลังไปชั่วชีวิต”เซวียหมิงถังตระหนักว่าฮูหยินเจียงหวังดีต่อน้องสาว ภายในใจจึงซาบซึ้งยิ่งนัก“ขอบพระคุณท่านอาสะใภ้ หลานกลับไปจักหารือกับคนในครอบครัว ย่อมมิปล่อยให้หมิงจิ้งต้องได้รับความน้อยเนื้อต่ำใจเป็นแน่”กล่าวจบ ก็หันขวับไปมองเซวียหมิงเยว่ที่อยู่ด้านข้า

“อีกไม่กี่วันจะมีงานเลี้ยงชมดอกโบตั๋นที่จวนองค์หญิง เจ้าจะไปหรือไม่?”ยามนี้ฉู่ยวนตำแหน่งขุนนางยังไม่สูง นางจึงมิได้รับเชิญทว่าด้วยบารมีของตระกูลเซวีย นางจึงได้รับเทียบเชิญเซวียหว่านอี้พยักหน้า “ย่อมต้องไป”นั่นคือน้องสาวร่วมอุทรขององค์รัชทายาท เป็นองค์หญิงที่กำเนิดจากฮองเฮาเพียงพระองค์เดียวแห่งราชวงศ์อวิ๋นได้รับเทียบเชิญเมื่อสองวันก่อน ย่อมต้องไปร่วมงานเป็นแน่หน้าตาของคนบางคน จำเป็นต้องไว้หน้า“วันนั้นข้าจะมารับเจ้า เมื่องานเลี้ยงเลิกรา ข้าจะกลับมาพักที่เรือนสักสองวัน”เซวียหว่านอี้ได้ยินดังนั้น ก็เลิกคิ้วมองนาง “เพิ่งออกเรือนไปไม่กี่วัน ก็จะกลับมาพำนักที่บ้านเดิมเสียแล้วหรือ?”จะกลับมาพักก็มิใช่เรื่องใหญ่ เรือนของเซวียหมิงเฟยยังคงอยู่ มิได้มีผู้ใดเข้าไปจับจองทว่านางเพิ่งแต่งงานได้เพียงหนึ่งเดือนมิใช่หรือ?จู่ ๆ นึกจะกลับมาค้างอ้างแรมที่บ้านเดิมสักสองวัน เกรงว่าจะดูมิค่อยงามนัก“มิได้มีปากเสียงกันหรอก เขาติดธุระต้องออกจากเมืองหลวงสักสองวัน ข้าจึงถือโอกาสกลับมาพักผ่อนหย่อนใจเสียหน่อย”เซวียหมิงเฟยกล่าวต่อ “ข้ากับแม่สามีมีเรื่องขัดหูขัดตากันอยู่บ้าง”บอกไม่ถูกเหมือนกั

ณ จวนองค์หญิงยามเซวียหว่านอี้เดินทางมาถึง หน้าประตูจวนก็มีรถม้าจอดอยู่หลายคันแล้วนางก้าวลงจากรถม้า สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นสตรีสองนางยืนอยู่มิไกล กำลังจับจ้องมาที่นางด้วยแววตาประหลาดนางจำคนทั้งสองได้ สตรีชุดแดงคือคุณหนูรองจวนเว่ยกั๋วกงนามว่าจ้าวพิงถิง หลานสาวของพระชายามู่ แม้จะเป็นบุตรีอนุ ทว่าชาติกำเนิดของมารดาผู้ให้กำเนิดกลับมิได้ต่ำต้อยส่วนสตรีอาภรณ์สีชมพูที่ยืนอยู่ด้านข้างคือน้องสาวของอ๋องชิ่ง เซี่ยไฉ่เวยและยังเป็นว่าที่น้องสามีของเจียงหมิ่นอีกด้วยนางพยักหน้าให้คนทั้งสอง ยื่นเทียบเชิญ แล้วเดินเข้าไปภายในจวนองค์หญิงภายในจวนมีผู้คนจับกลุ่มกันประปรายมิได้มากนัก นางกวาดสายตามองไปรอบด้าน ก่อนจะเห็นคนคุ้นเคยยืนอยู่ริมสระปลาหลีฮื้อนางเดินเข้าไปหา “ผู้พี่มาถึงตั้งแต่เมื่อใดเจ้าคะ?”เจียงหมิ่นกำลังสนทนาบางอย่างอยู่กับหลินซุ่ยซุ่ย ครั้นเห็นนาง จึงกวักมือเรียกให้เข้าไปใกล้“เพิ่งมาถึงได้มินาน พวกข้ากำลังสนทนาเรื่องคุณหนูรองจวนเว่ยกั๋วกงผู้นั้นอยู่พอดี”หลินซุ่ยซุ่ยกล่าวเสริมขึ้นว่า “ได้ยินมาว่า นางผู้นี้คล้ายจะได้รับสมรสพระราชทานให้แก่องค์ชายรอง”มิจำเป็นต้องตรวจสอบ เซวียหว

เหล่าสตรีสูงศักดิ์พวกนี้ไม่ยอมรับว่าเป็นเพราะความริษยาทว่าก็ไม่มีผู้ใดยินดีที่จะคบหาเป็นสหายสนิทกับพระชายาซื่อจื่อผู้นี้เช่นกันเซวียหว่านอี้เพียงแค่รู้สึกว่านางช่างน่าเวทนานักในชาติก่อน ชื่อเสียงของสตรีผู้นี้เลื่องลือระบือไกลยิ่งหลังจากแต่งงานเข้าจวนเจิ้นกั๋วกงได้ไม่ถึงสองเดือน นางก็ได้หย่าขาดกับหรงเจวี๋ย และนำเงินทองที่ฮูหยินกั๋วกงมอบให้จำนวนหนึ่ง เดินทางออกจากเมืองหลวงไป นับจากนั้นก็ไร้ซึ่งข่าวคราวใด ๆ อีก“ท่านผู้นั้น น่าจะใกล้หย่าขาดแล้ว”เจียงหมิ่นโน้มกายเข้ามาใกล้ ลดเสียงลงต่ำกระซิบกระซาบกับนางว่า “เป็นนางที่เอ่ยปากเอง คงมิอาจทนรับสภาพความเป็นอยู่ในยามนี้ได้อีกต่อไปแล้ว”“ผู้คนต่างรู้แจ้งเห็นจริง นางแต่งงานมาหกปี จวบจนบัดนี้นางยังคงครองพรหมจรรย์เอาไว้”“หากตลอดหกปีมานี้ได้รับความโปรดปรานจากหรงเจวี๋ยแม้เพียงเศษเสี้ยว ก็คงไม่เป็นเช่นนี้หรอก”เซวียหว่านอี้เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “มิใช่ว่าเป็นเพราะซื่อจื่ออ๋องหนิงตั้งใจทำเพื่อให้นางออกเรือนใหม่ได้ง่ายขึ้นหลังจากจากไปหรือ?”เจียงหมิ่นชะงักงันไปเล็กน้อยนางกลับรู้สึกว่าวาจาของผู้น้องมีเหตุผลอยู่สามส่วนโดยมิอาจอธิบายไ