เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ

“ข้าไม่แต่ง ให้นางไปแทนเถิด”

เสียงใสกังวาน ปลุกเซวียหว่านอี้ให้ตื่นจากภวังค์

สองวันที่ผ่านมานับตั้งแต่ได้ย้อนกลับมาเกิดใหม่ สติสัมปชัญญะของนางยังคงเลื่อนลอย จมดิ่งอยู่ในฝันร้ายของชาติก่อน และดิ้นรนอยู่ตลอดเวลา

“นั่นคือจวนเจิ้นกั๋วกงเชียวนะ เจ้าไม่แต่งกับแม่ทัพเย่ หรือเจ้าจะยังคิดรักษาสัญญาหมั้นหมายกับตระกูลฉู่จริง ๆ?”

ฮูหยินเซวียเจียงซื่อได้ยินดังนั้น ก็มองบุตรสาวอย่างไม่เห็นด้วย

ขันทีผู้ส่งราชโองการเพิ่งจากไป ในราชโองการระบุว่าพระราชทานสมรสให้แก่สตรีตระกูลเซวียเพื่อเป็นฮูหยินเจิ้นกั๋วกง

เจิ้นกั๋วกง เป็นบรรดาศักดิ์ขั้นหนึ่ง

ด้วยฐานะจวนรองเสนาบดีขั้นสามของตระกูลเซวีย เดิมทีมิได้มีคุณสมบัติเลย

ทว่ายามนี้ไม่เหมือนวันวาน

เจิ้นกั๋วกงเย่จั๋ว เมื่อปีก่อนได้นำทัพต่อสู้เอาเป็นเอาตายกับหนานหยวน แม้จะขับไล่หนานหยวนได้สำเร็จ แต่ก็ถูกลอบทำร้ายจนถูกพิษประหลาด

ภายหลังแม้หมอเทวดาจะทุ่มเทรักษาอย่างเต็มที่ ทำได้เพียงขับพิษให้ไปรวมกันอยู่ที่ช่วงเอวลงไป จึงรักษาร่างเอาไว้ได้

ทว่าก็กลายเป็นคนพิการ ทั้งยังไม่สามารถมีทายาทได้

แม่ทัพหนุ่มผู้ขี่ม้าขาวถือหอกเงินซึ่งเคยเป็นที่หมายปองของเหล่าคุณหนูสูงศักดิ์ทั้งในที่แจ้งและที่ลับ บัดนี้กลับกลายเป็นบุรุษไร้ค่าที่ผู้คนรังเกียจ

ฮ่องเต้ทรงรู้สึกผิดต่อตระกูลเย่ จึงประสงค์จะเลือกสตรีผู้หนึ่งมาอยู่เป็นเพื่อนเขา

เหล่าตระกูลสูงศักดิ์ทั้งหลายต่างแอบเคลื่อนไหวเพื่อการนี้อยู่ไม่น้อย

ตระกูลเซวียไม่เคยคาดคิดว่าการสมรสครั้งนี้จะตกมาถึงพวกเขา

เซวียหมิงเฟยเลิกคิ้วมองฮูหยินเจียงตรงหน้า “ท่านแม่ สัญญาหมั้นหมายของข้ากับตระกูลฉู่เป็นท่านพ่อที่กำหนดไว้ ย่อมต้องรักษาสัญญา มิเช่นนั้นจะไม่ทำให้ท่านพ่อตกอยู่ในสถานะผู้ไร้สัจจะหรอกหรือเจ้าคะ?”

รองเสนาบดีเซวียซึ่งนั่งอยู่ที่นั่งหลักมองบุตรสาวอย่างยินดี แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม

เซวียหมิงเฟยกล่าวต่อ: “แม้ตระกูลฉู่จะตกอับ แต่ครั้งหนึ่งก็เคยเป็นตระกูลบัณฑิตที่สูงส่ง แม้จะตกต่ำถึงเพียงนี้ แต่รากฐานที่สั่งสมมาก็มิใช่ตระกูลธรรมดาทั่วไปจะเทียบได้”

“ข้าเป็นบุตรสาวที่ท่านพ่อและท่านแม่ทุ่มเทอบรมเลี้ยงดูมา ข้าเชื่อมั่นว่าตนเองมิได้ด้อยไปกว่าเหล่าคุณหนูสูงศักดิ์จากจวนอ๋องจวนโหว ด้วยความสามารถของข้า ประกอบกับการสนับสนุนของท่านพ่อท่านแม่ อีกทั้งคุณธรรมของคุณชายฉู่ การจะกลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง จะมีสิ่งใดยากกัน”

นางกล่าวถ้อยคำเหล่านั้นด้วยความแน่วแน่ เปี่ยมด้วยความมั่นใจ

ทว่าเซวียหว่านอี้ที่อยู่ด้านข้างกลับพอจะคาดเดาได้ว่า บางที พี่สาวสายตรงผู้นี้ อาจจะกลับมาเกิดใหม่เหมือนกัน

ชาติก่อน พี่สาวสายตรงผู้นี้ดูแคลนฉู่ยวน บุตรชายตระกูลฉู่ที่ตกอับ เมื่อเห็นราชโองการพระราชทานสมรส ก็ต้องการถอนหมั้น หมายจะเป็นฮูหยินกั๋วกงผู้สูงศักดิ์

เซวียหว่านอี้จึงกลายเป็นผู้ที่ต้อง “เก็บตก” สัญญาหมั้นของพี่สาวสายตรง

นางเป็นเพียงบุตรีอนุ ที่ไม่เป็นที่โปรดปรานในจวน การได้ออกไปจากตระกูลเซวียย่อมเป็นสิ่งที่ดีที่สุด

หลังจากแต่งเข้าตระกูลฉู่ นางก็อุทิศตนดูแลแม่สามีที่ป่วยไข้ ปรนนิบัติสามีทั้งเรื่องอาหารการกินและความเป็นอยู่ หรือแม้กระทั่งต้องขบคิดว่าจะหาเงินเข้าบ้านอย่างไร จิตใจของนางถูกบั่นทอนและอ่อนล้าลงทุกวัน

หลังฮ่องเต้องค์ใหม่ขึ้นครองราชย์ เซวียหมิงเฟยก็เสียชีวิตอย่างกะทันหันในจวนเจิ้นกั๋วกง

นางไม่มีวันลืม คืนที่สามีของนางเมามายตลอดคืน พร่ำเพ้อเรียกชื่อของเซวียหมิงเฟยไม่หยุด

ฉู่ยวนเลือกฝ่ายได้อย่างแม่นยำ จึงได้ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของขุนนางฝ่ายบุ๋น กลายเป็นอัครมหาเสนาบดีที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ นางเองก็ได้เป็นฮูหยินขั้นหนึ่งในวัยยี่สิบห้าปี

เซวียหว่านอี้ที่คิดว่าความทุกข์จะสิ้นสุดลงแล้ว กลับต้องดิ่งลงสู่นรกในคืนที่ได้รับตำแหน่งฮูหยินขั้นหนึ่ง

ฉู่ยวนโยนความผิดในการตายของเซวียหมิงเฟยมาที่นางทั้งหมด

เขาแค้นที่นางวางแผนใส่พวกเขาแค้นที่นางช่วงชิงการหมั้นหมายระหว่างเขากับเซวียหมิงเฟยไป

หลายปีต่อมา นางต้องนอนในคอกม้า กินข้าวบูด ราวกับสุนัขตัวหนึ่ง แม้แต่บ่าวรับใช้คนใดก็สามารถทุบตีด่าทอและหยามเกียรตินางได้

แม่สามีที่นางเคยปรนนิบัติอย่างสุดความสามารถ ไม่เคยเอ่ยปากพูดแทนนางแม้แต่คำเดียว

แม้แต่บุตรชายแท้ ๆ ก็ยังรังเกียจนางอย่างที่สุด

นางยังถูกตัวแทนที่ฉู่ยวนฝึกฝนมาอย่างดีตัดแขนขา ยัดใส่ในไห กลายเป็นมนุษย์หมู

ท้ายที่สุด เซวียหว่านอี้ก็สิ้นใจในคืนฤดูร้อนที่แสนอบอ้าว

แต่ไม่คิดเลยว่า นางจะได้รับโอกาสให้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง

นางหวงแหนชีวิตนี้หรือไม่?

เซวียหว่านอี้ครุ่นคิดอย่างเหม่อลอย

ครึ่งต่อครึ่งกระมัง

หากต้องแต่งให้ฉู่หยวนอีกครั้ง นางก็ไม่ต้องการชีวิตนี้แล้ว

นางจะลากแม่ลูกอกตัญญูใจคออำมหิตคู่นั้น ลงนรกไปด้วยกัน!

“พูดได้ดี สมกับเป็นบุตรีตระกูลเซวียของข้า”

รองเสนาบดีเซวียกล่าวชมเชยบุตรสาวอย่างมาก

พลางเหลือบมองบุตรีอนุที่นั่งนิ่งงันอยู่ด้านข้าง แววตาฉายแววไม่พอใจ

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ให้นางแต่งเข้าจวนกั๋วกงไปเถิด”

ฮูหยินเจียงมองเซวียหว่านอี้ด้วยสายตาเย็นชา ในใจย่อมไม่เต็มใจ

แม้ว่าแม่ทัพเย่ผู้นั้นจะมิอาจมีทายาทได้ ทั้งยังเป็นคนพิการขาทั้งสองข้าง ต้องอาศัยเก้าอี้เข็นในการเคลื่อนไหว แต่เขาก็คือเจิ้นกั๋วกง

เมื่อคิดว่าบุตรสาวที่นางอบรมเลี้ยงดูมาอย่างดีต้องแต่งให้ผู้ตกอับ ในขณะที่บุตรสาวอนุผู้นี้กลับได้เป็นฮูหยินกั๋วกงที่อยู่เหนือกว่าบุตรสาวของตน นางจะยอมได้อย่างไร

“ท่านพี่...”

รองเสนาบดีเซวียย่อมรู้ว่าฮูหยินคิดสิ่งใด

จึงย้อนถาม: “ราชโองการมาถึงแล้ว ฮูหยินยังมีวิธีอื่นอีกหรือ?”

เจียงซื่อถึงกับจุกจนพูดไม่ออก ไม่มีวิธีอื่นแล้วจริง ๆ

ตระกูลเซวียมีบุตรีเพียงสองคน

หากมิให้เซวียหว่านอี้แต่งไป ก็คือการขัดราชโองการ ทั้งตระกูลเซวียจะต้องพินาศตามไปด้วย

แม้ในใจจะไม่ยินยอมเพียงใด แต่เมื่อเซวียหมิงเฟยเลือกฉู่ยวนแล้ว การสมรสครั้งนี้ จึงทำได้เพียงตกเป็นของเซวียหว่านอี้เท่านั้น

……

พอก้าวเข้าสู่ห้อง ก็เห็นสตรีนางหนึ่งผิวพรรณผุดผ่อง ใบหน้าสะสวยนั่งอยู่ในห้องโถง

ทันทีที่เห็นนาง ความเกลียดชังก็พลุ่งพล่านขึ้นในใจของเซวียหว่านอี้

อนุชิว อนุภรรยาเพียงคนเดียวของรองเสนาบดีเซวีย

และยังเป็นมารดาผู้ให้กำเนิดในนามของนาง

เพียงเพราะหลายปีก่อน อนุชิวแอบสลับตัวนางกับเซวียหมิงเฟย ทำให้เซวียหว่านอี้ซึ่งควรจะเป็นบุตรีสายตรงแห่งจวนรองเสนาบดี กลับกลายเป็นบุตรีอนุที่ทุกคนมองข้าม

ชาติก่อน จวบจนกระทั่งสิ้นใจ นางถึงได้รู้เรื่องนี้จากปากของตัวแทนของนาง

เซวียหว่านอี้ตายและเกิดใหม่พร้อมกับความแค้นที่ท่วมท้น

ในเมื่อได้โอกาสเกิดใหม่ทั้งที ย่อมต้องมีแค้นชำระแค้น มีหนี้ต้องทวงคืน

คนที่เคยข่มเหงรังแกนางในชาติก่อน อย่าหวังว่าจะมีชีวิตรอด

มีเพียงเลือดและชีวิตของศัตรูเท่านั้น จึงจะดับไฟแค้นทั้งหมดของนางได้

“อนุมาได้อย่างไรเจ้าคะ”

นางเดินไปนั่งตรงข้ามอนุชิว เฝ่ยชุ่ย สาวใช้คนสนิทรินชาอุ่นให้นาง แล้วยืนอยู่ด้านหลังอย่างเงียบ ๆ

แววตาเย้ายวนของอนุชิวที่เหลือบมองเฝ่ยชุ่ย เต็มไปด้วยความดูแคลนและรังเกียจ

“คิดว่าได้แต่งเข้าจวนกั๋วกงแล้ว ก็มีสิทธิ์มาทำเมินเฉยต่อข้าหรือ?”

ตอนนั้น นางสามารถสลับบุตรสาวทั้งสองคนได้อย่างเงียบเชียบ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีข่าวเล็ดลอดออกไปแม้แต่น้อย

คงไม่คิดว่าแต่งเข้าจวนเจิ้นกั๋วกงแล้ว จะหลุดพ้นจากการควบคุมของนางหรอกกระมัง?

เซวียหว่านอี้มิใช่บุตรีอนุที่หวาดกลัวนางเหมือนในชาติก่อนอีกแล้ว

แม้นางจะตายอย่างน่าอนาถ แต่อย่างไรเสียนางก็ได้ติดตามฉู่ยวนในฐานะฮูหยินเจ้ากรมอยู่หลายปี

นางเคยเข้าออกวังหลวง และคบหากับเหล่าฮูหยินตระกูลสูงศักดิ์มากมาย

เพียงแค่อนุภรรยาคนหนึ่ง บัดนี้มิอาจทำให้นางรู้สึกหวาดกลัวได้

“เจิ้นกั๋วกงพิการขาทั้งสองข้าง ถูกกำหนดแล้วว่ามิอาจมีทายาทได้”

นางกล่าวอย่างสงบ รู้สึกว่าความยินดีในแววตาของอนุชิวนั้นช่างน่าขันสิ้นดี

ราวกับว่ายิ่งนางตกอับมากเท่าใด อนุชิวก็จะยิ่งมีความสุขมากเท่านั้น

เซวียหว่านอี้กล่าวต่อ: “ตระกูลเช่นนี้ ต่อให้ยศศักดิ์สูงเพียงใด แต่งเข้าไปก็ไม่ต่างจากเป็นม่ายทั้งเป็น สู้ตายไปเสียยังจะดีกว่า”

อนุชิว: “...”

อยากตายงั้นรึ?

ยังมีเรื่องดีเช่นนี้ด้วยหรือ?

อนุชิวระงับความตื่นเต้นยินดีในใจไว้ แล้วหัวเราะเยาะกล่าวว่า “อยากตายใครจะห้ามเจ้าเล่า ข้างนอกมีบ่อมีสระ เจ้าก็ไปหาที่ตายเอาเองเถิด”

พูดจบ นางก็สะบัดผ้าเช็ดหน้าที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมฟุ้ง บิดเอวเล็กเหมือนกิ่งหลิวเดินจากไป

หลังจากนางจากไปไม่ถึงหนึ่งก้านธูป เสียงกรีดร้องก็ดังไปทั่วทั้งจวน

“คุณหนูรองตกน้ำ รีบมาช่วยเร็วเข้า...”