All Chapters of เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Chapter 31 - Chapter 40

“พิธีปักปิ่นของเจ้า แม่ได้เชิญท่านอาวุโสแห่งจวนหลี่กั๋วกงมาเป็นประธานในพิธีให้ ตอนที่ยังไม่ออกเรือน แม่กับฮูหยินกั๋วกงมีมิตรไมตรีต่อกันลึกซึ้ง ครั้งนี้เป็นนางที่ช่วยเกลี้ยกล่อมให้ท่านอาวุโสยอมออกหน้า”เมื่อมีท่านผู้นี้ออกหน้า พิธีปักปิ่นของเซวียหว่านอี้ย่อมไม่มีทางดูซอมซ่อเป็นแน่ส่วนเซวียหมิงเฟยนั้น ผู้ที่เป็นประธานในพิธีมิได้มีฐานะสูงส่งปานนั้น เป็นเพียงฮูหยินผู้เฒ่าจากจวนรองเจ้ากรมขุนนางแม้ดูเหมือนตำแหน่งขุนนางจะไม่สูงนัก แต่ก็มิได้แย่ ถือว่าไว้หน้ากันพอสมควรแล้วเซวียหว่านอี้พยักหน้าอย่างว่าง่าย “ขอบคุณท่านแม่เจ้าค่ะ”เมื่อเห็นสีหน้าของบุตรสาวดูผ่อนคลายลง ฮูหยินเจียงก็เบาใจลงไม่น้อยจากนั้น ก็นึกถึงเรื่องการแต่งงานของนาง“เจ้าเต็มใจแต่งเข้าจวนเจิ้นกั๋วกงจริง ๆ หรือ?”เรื่องพิการนั้นไม่เป็นไร ที่สำคัญคือแม่ทัพเย่มิอาจมีทายาทสืบสกุลได้บุตรสาวของนาง เกรงว่าคงต้องรับบุตรบุญธรรมมาเลี้ยง หรืออาจต้องครองตัวเป็นหม้ายไปชั่วชีวิตความเวทนาสงสารเอ่อล้นขึ้นในใจฮูหยินเจียงหากฐานะที่แท้จริงถูกเปิดเผยเร็วกว่านี้ บุตรสาวของนางไหนเลยจะถูกพระราชทานสมรสให้แก่เจิ้นกั๋วกงเซวียหว่านอี้พย

ตระกูลฉู่เคยรุ่งเรืองมาก่อน แม้บัดนี้จะตกต่ำลงไปบ้าง แต่รากฐานอันหยั่งลึกนั้นหาใช่ครอบครัวสามัญชนทั่วไปจะเทียบได้ จึงนับว่ามิได้เป็นการลดฐานะแต่อย่างใดสิ่งเดียวที่ทำให้ฮูหยินเจียงรู้สึกขัดข้องใจ คือการที่ฉู่ยวนมีมารดาผู้ร่างกายอ่อนแอขี้โรคแม้เซวียหมิงเฟยจะมิใช่บุตรแท้ ๆ แต่ด้วยความผูกพันจากการเลี้ยงดูฟูมฟักมาถึงสิบห้าปี ฮูหยินเจียงย่อมปรารถนาให้นางได้ออกเรือนไปมีชีวิตที่ดีในสายตาของนาง ฉู่ยวนมิใช่คู่ครองที่เหมาะสมแม้ชายหนุ่มผู้นี้จะมีรูปลักษณ์หล่อเหลา และบุคลิกสง่างามสูงส่งเพียงใดก็ตามทว่าบ้านของเขายากจนข้นแค้น ซ้ำยังมีมารดาที่เจ็บป่วยออดแอด หากเซวียหมิงเฟยแต่งเข้าไป ภาระหน้าที่ย่อมหนักหนานัก สตรีที่บอบบางเช่นนั้น จะแบกรับหน้าที่นายหญิงผู้ดูแลเรือนหลังของตระกูลฉู่ไหวหรือ?ฝ่ายเซวียหมิงเฟยซึ่งยืนซ่อนตัวอยู่หลังฉากกั้น ลอบมองฉู่ยวนผ่านช่องว่างแม้อีกฝ่ายจะสวมเพียงชุดสีเขียวเรียบง่าย ทว่าก็มิอาจปิดบังกลิ่นอายความสูงศักดิ์ที่แผ่ออกมาจากทั่วร่างได้นางไม่ต้องการแต่งให้เย่จั๋วเพื่อไปเป็นหม้ายทั้งเป็นนางปรารถนาจะเป็นฮูหยินตราตั้งขั้นหนึ่ง อยากมีสามีที่รักใคร่ และอยากให้กำเนิดบุ

เซวียหว่านอี้: “???”นางพูดเรื่องอันใด?ทว่าเพียงครู่เดียวนางก็กระจ่างแจ้งคุณชายรองจวนกว่างผิงโหวเจียงอี้จือ ผ่านวัยสวมมงกุฎไปเมื่อปีก่อนบุรุษในราชวงศ์อวิ๋นโดยทั่วไปมักแต่งงานในช่วงอายุสิบหกถึงยี่สิบปี คุณชายผู้นี้ถือว่าออกเรือนล่าช้ากว่าผู้อื่นอยู่บ้าง หลังผ่านวัยสวมมงกุฎจึงเพิ่งเริ่มมองหาคู่ครองแต่กระนั้น เจียงอี้จือมิได้รับหน้าที่สืบทอดตระกูลเจียง ชีวิตจึงค่อนข้างอิสระอยู่บ้างทว่าการไม่ได้สืบทอดบรรดาศักดิ์ มิได้หมายความว่าตระกูลเจียงจะทอดทิ้งเขา เรื่องใดที่ควรช่วยเหลือย่อมทุ่มเทให้อย่างสุดกำลัง“ไม่ทราบว่าเป็นคุณหนูตระกูลใดหรือเจ้าคะ?” เซวียหว่านอี้เอ่ยถามเจียงหมิ่นยกมือป้องปากหัวเราะเบา ๆ “คุณหนูรองตระกูลฉี บุตรสาวเจ้ากรมพิธีการ อายุรุ่นราวคราวเดียวกับข้า”ได้ยินเช่นนั้น เซวียหว่านอี้ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกชาติก่อนเจียงอี้จือแต่งงานกับสตรีผู้นี้จริง ๆ ทั้งสองครองคู่กันด้วยความเคารพและให้เกียรติซึ่งกันและกัน ถือว่าเป็นคู่ที่ดียิ่ง“ไปมาหาสู่กันเช่นนี้ก็นับว่าดี ข้าจะรอฟังข่าวดีจากพี่หญิงอยู่ที่จวนนะเจ้าคะ”เจียงหมิ่นพยักหน้ายิ้ม “ไม่มีปัญหา”……“เพล้ง!”จอกชาเค

อย่างไรเสียนางก็เป็นคนเลี้ยงดูฟูมฟักมากับมือ เห็นสภาพเช่นนี้แล้ว ฮูหยินเจียงจะไม่ปวดใจได้อย่างไร“แม่เข้าใจแล้ว เช่นนั้นก็ไม่ต้องไป ยามนี้เจ้าใกล้จะออกเรือน อย่าได้ใส่ใจคำครหาของผู้อื่น ยังมีแม่อยู่ทั้งคน”เมื่อเห็นว่าบรรลุจุดประสงค์ เซวียหมิงเฟยจึงลุกขึ้น คารวะอย่างอ่อนช้อย“ขอบพระคุณท่านแม่ที่เมตตา ฟ้ามืดแล้ว ลูกขอตัวกลับก่อนเจ้าค่ะ”ฮูหยินเจียงพยักหน้า “ไปเถิด”เมื่อออกจากเรือนทิงหลาน ดวงจันทร์ลอยเด่นเหนือยอดไม้ ไอหนาวพัดกรูเข้ามาวูบหนึ่งสาวใช้ข้างกายยกโคมไฟขึ้นส่อง นำทางเบื้องหน้าให้แก่เซวียหมิงเฟยพื้นที่เล็ก ๆ เพียงแห่งเดียวที่สว่างไสวโดดเด่นชีวิตของนาง สมควรเป็นเช่นนี้……ตระกูลฉู่ ตั้งอยู่ในย่านที่พักอาศัยทำเลดีแห่งหนึ่งในเมืองหลวงดังคำว่าอูฐผอมก็ยังตัวใหญ่กว่าม้าบรรพบุรุษตระกูลฉู่เคยเรืองอำนาจล้นฟ้า แม้ปัจจุบันจะตกต่ำลง แต่ก็มิใช่ชาวบ้านทั่วไปจะเทียบเคียงได้ในจวนยังพอมีทรัพย์สินหลงเหลืออยู่บ้างมิเช่นนั้นจะแบกรับค่ายาค่ารักษาอาการป่วยของฮูหยินผู้เฒ่าฉู่ไหวได้อย่างไร“แม่ได้ยินมาว่า คุณหนูทั้งสองของตระกูลเซวียถูกสลับตัวกันตอนแรกเกิด คนที่เจ้ากำลังจะแต่งด้วย

จุดประสงค์หลักที่ออกมาข้างนอกในวันนี้ คือการเลือกซื้อผ้า หากนึกอะไรขึ้นมาได้กะทันหัน ก็มิได้รีบร้อนต้องกลับบ้านขอเพียงแค่อย่าได้บังเอิญเจอคนกลุ่มนี้อีกก็พอเซวียหมิงเฟยยิ้มกล่าวว่า “ประเดี๋ยวพวกเราจะไปเดินเล่นชมทิวทัศน์ที่ชานเมือง จึงคิดอยากชวนเจ้าไปด้วยกัน”ว่าที่สามีภรรยาสองคู่ มาเชิญนางกระนั้นหรือ?ดูอย่างไรก็ไม่เหมาะสมเอาเสียเลย“ขอบใจในความหวังดี แต่ข้าไม่รบกวนพวกเจ้าจะดีกว่า”นางยิ้มเล็กน้อยแล้วพยักหน้า ก่อนจะหันหลังจากไปเมื่อมองเห็นเซวียหว่านอี้ที่ได้รับการประคองจากเฝ่ยชุ่ยขึ้นรถม้าไปแล้ว คนเหล่านั้นกลับมิได้คิดอะไรมากนักอันที่จริงก็เป็นเพียงคำชวนตามมารยาทหากนางตอบรับ จะยิ่งทำให้บรรยากาศกร่อยเสียเปล่า“แม่นางท่านนี้ดูท่าทางเข้าถึงยากไม่เบา” สวีหรูอี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือความห่วงใย “อยู่ที่จวน มิได้ถูกรังแกใช่หรือไม่?”ใจจริงเซวียหมิงเฟยก็อยากจะขุดหลุมฝังเซวียหว่านอี้อยู่หรอก ทว่าเมื่อฉุกคิดได้ว่าอย่างน้อยในอีกหลายปีนี้ ฉู่ยวนยังต้องดิ้นรนในเส้นทางขุนนาง จึงไม่มีความจำเป็นต้องสร้างศัตรูเพิ่ม“ไม่มีหรอก นิสัยของนางก็เป็นเช่นนี้ ไม่ชอบคบหาสมาคมกับผู้ใด”สวีหรูอี้พยั