All Chapters of ขอเรียกแด๊ดดี้ได้ไหมคะ NC20+: Chapter 31 - Chapter 40

แก่นกายใหญ่โตตั้งชันพร้อมกับจ่ออยู่รูคับแคบธนินจับแท่งเอ็นฟาดบนเนินอวบจนเกิดเสียงลามก เขาถูไถท่อนเสียวลงกับร่องกลีบจนมันค่อยๆเกิดรอยแยกออกทีละนิด ส่วนปลายสีเข้มค่อยๆเลื่อนขึ้นไปทิ่มตรงจุดกระสันซ่านรัวๆ จนร่างบางเผลอกระดกเอวรับเพราะรู้สึกเสียวปลายบวมเปล่งค่อยๆเลื่อนลงมาตามรอยแยกอีกครั้ง เขาถูบดร่องแคบไปมาซ้ำๆจนมันเริ่มมีน้ำขาวขุ่นไหลออกมาเต็มรู ก่อนจะกดส่วนปลายลงบนร่องอวบอย่างช้าๆ ความคับแน่นที่ปากทางเข้าทำเอาเขาแทบคลั่ง“อ๊า อ๊า~ ”ความเสียดเสียวแล่นขึ้นสมอง ร่างเล็กตัวกระตุกตอดทุกครั้งที่โดนท่อนเนื้อสัมผัส ฝ่ามือเล็กจิกแน่นลงบนที่นอนเพราะเริ่มจะทนไม่ไหว“ซี๊ด~ น่าเอามาก”เขากระซิบข้างใบหูตวัดเลียไปสองสามครั้ง ก่อนจะหยัดตัวขึ้น แล้วค่อยๆกดแท่งเนื้อลงบนร่องนุ่มแล้วดันเข้าไปจนสุดลำ“อ๊ะ~ อึก!”เดซี่เม้มปากเอาไว้แน่น เมื่อเริ่มมีสิ่งแปลกปลอมยัดเข้ามาเพิ่มความเสียว ลมหายใจเริ่มติดขัดเพราะรู้สึกแน่นเกินจะรับไหว ผนังภายในขมิบตอดรัวๆจนทำให้ธนินผ่อนลมหายใจออกมาเชื่องช้า ก่อนจะเริ่มขยับ“ซี๊ดด~จะรัดไปไหน”เขาก้มมองร่องกลีบที่กำลังบีบรัดส่วนโคน ก็แสยะยิ้มออกมาอย่างพอใจ มือแกร่งจับตรึงขาเล็กให้

มหาลัย..“วันนี้อ่อมมากเลย ตอนเย็นไปคลับกันไหม?”จุ้บแจงเป็นคนเอ่ยปากชวนเพื่อน เพราะช่วงหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาแทบจะไม่ได้ขยับตัวไปไหนกันเลย“กูว่างั้น..เปิดเทอมยังไม่ถึงอาทิตย์แต่งานแม่งเยอะจัด”ฟ้าเห็นด้วยคิดว่าไปผ่อนคลายบ้างก็น่าจะดี..“เออๆ กูจะเต้นให้สุดเหวี่ยงไปเลย”“แล้วมึงอะเดซี่ สรุปไปไหม”จุ้บแจงเป็นคนหันมาถามเพื่อนตัวเล็กที่เอาแต่ก้มหน้าไม่พูดจาอะไร“ไปดิ ช่วงนี้เครียดๆพอดีเลย”“มึงเครียดเรื่องไรวะ?”“เออ..ปะ..เปล่า ไม่ต้องเป็นห่วง”เดซี่หลบตาเพื่อนเก็บสีหน้าเอาไว้ ขืนเผลอมองตาตอนนี้ต้องมีพิรุธแน่คลับแห่งหนึ่ง…“ดีนะที่มึงให้กูไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดที่ห้องเนี้ย ไม่งั้นคงมาคลับทั้งชุดนักศึกษา”“ไม่เป็นไรหรอกเดซี่ ไปสนุกกันเถอะ”สามสาวเดินเข้าไปภายในร้านนั่งลงโต๊ะที่จองเอาไว้ ไม่นาน..พนักงานก็ยกเครื่องดื่มแอลกอฮอล์มาเสิร์ฟจนเต็มโต๊ะ จุ้บแจงกับฟ้าลุกขึ้นเต้นจนสุดเหวี่ยง ขณะที่ร่างเล็กเอาแต่ยกแอลกอฮอล์ขึ้นดื่มไม่หยุด เดซี่อยากจะลบความทรงจำเกี่ยวกับพี่สาวของตัวเองทิ้ง เพราะช่วงที่ทะเลาะกันจนถึงตอนนี้ มะลิไม่แม้แต่จะติดต่อมาหาเธอเลยซักครั้งร่างเล็กถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะยกแอลกอฮ

ธนินได้รับข้อความมากมายจากมะลิตั้งแต่เมื่อวาน แต่เข้าไม่ได้สนใจกดเข้าไปอ่าน เพราะมัวแต่ยุ่งกับงานที่บริษัทและส่งเดซี่ไปมหาลัย จนกระทั่งมีสายโทรศัพท์เรียกเข้าโทร : มะลิ~“อื้ม ว่าไง”(ทำแบบนี้ได้ไง กูเจ็บมาก)“อยากเห็นตอนกูเอากับน้องมึงไหมล่ะ”(มึงมันเลว รู้ทั้งรู้ว่ากูรู้สึกยังไงแต่ก็ยังทำ)“กูยอมรับว่ากูเลว แต่ทำไงได้วะ ในเมื่อกูชอบแบบนี้”(มีซักครั้งหนึ่งไหมที่มึงรู้สึกกับกูเหมือนทำกับเดซี่)“มึงไม่ควรไล่น้องออกจากบ้านตั้งแต่แรก”(มึงกลับมาเลือกกูได้ไหม?)พอโดนถามแบบนี้ คนร่างใหญ่ถึงกับถอนหายใจออกมาหนักๆ(มาหากูหน่อยได้ไหม กูยอมมึงทุกอย่างเลย จะทำกับกูแบบที่มึงทำกับเดซี่ก็ได้)“กูบอกหลายรอบแล้วมะลิ คิดกับมึงแค่เพื่อนจริงๆ ขอโทษด้วย”เสียงทุ้มเข้มบอก ก่อนจะกดวางสายไป เขาไม่อยากเสียเพื่อน ไม่เลยสักนิด แต่มะลิตอนนี้คุยไม่รู้เรื่อง เพราะอาจจะยังช็อกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ ธนินได้แต่หวังว่าเธอจะคิดได้ และโทรปรับความเข้าใจกับเดซี่น้องสาวของตัวเองเมื่อโดนกดวางสายไป ภายในใจก็ยิ่งคุกรุ่น มะลิกดเข้าไปดูจีพีเอสที่เคยเชื่อมต่อกับเครื่องของธนินเอาไว้ในเครื่องเก่า เธอไม่อยากจะใช้วิธีนี้ แต่

เดซี่นั่งจ้องมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะมากว่าครึ่งชั่วโมง เธออยากจะกดโทรไปเคลียร์กับพี่สาวให้รู้เรื่อง และอยากถามว่าทำไมถึงเลือกทำแบบนั้น ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ ไล่ความว้าวุ่นออกไปจากหัวธนินเห็นสีหน้าเป็นกังวลของคนร่างเล็ก แถมยังเอาแต่จ้องโทรศัพท์ไม่กล้ากดโทร ก็พ่นลมหายใจออกมาหนักๆ ก่อนเสียงทุ้มต่ำจะเอ่ยขึ้น ท่ามกลางห้องเงียบ“เดี๋ยวพี่พาไป ถ้าหนูอยากไปเคลียร์ให้มันจบ”ขอบตาเต็มไปด้วยน้ำเอ่อล้น ใบหน้าหวานหันมองธนินอย่างรู้สึกขอบคุณ ปากบางเม้มเข้าหากันแน่น แม้จะยังไม่พร้อมคุยตอนนี้ แต่ก็ดีกว่าปล่อยไป ทั้งที่ยังมีเรื่องค้างคา ดีกว่าปล่อยให้มันเลยเถิดไปไกล จนไม่สามารถแก้ไขได้“เอาแบบนั้นก็ได้ค่ะ”“อื้ม ไม่ต้องกลัว พี่จะไปด้วย”“ขอบคุณมากนะคะ”ร่างเล็กโผเข้ากอดคนตัวสูง ก่อนจะหลั่งน้ำตาออกมาจนเปียกชื้นเต็มเสื้อของเขา มือแกร่งยกขึ้นลูบหัวเบาๆ อย่างอ่อนโยน เขาทนเห็นเดซี่เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้วที่บ้านรถหรูแล่นมาจอดยังหน้าบ้านอย่างเชื่องช้า สายตาคู่สวยมองเข้าไปในบ้านของตัวเองที่ไม่ได้กลับมาหนึ่งเดือนเต็ม พอเห็นไฟในบ้านยังสว่างอยู่ กลางอกยิ่งหนักอึ้งขึ้นไปอีก“ไปกันเถอะครับ”เดซี่พยักหน้าให้ธ

“ทำแบบนี้ทำไม?”เดซี่เอ่ยถามเสียงสั่นด้วยความเสียใจ ขณะมองหน้าคนรักน้ำตาเอ่อขัง ร่างเล็กตัวสั่นสะท้าน รู้สึกเหมือนหัวใจกำลังแหลกสลาย“พี่ขอโทษ มันไม่ใช่แบบที่เธอคิด”ธนินตอบกลับอย่างรู้สึกผิด แม้จะพยายามอธิบายมากขนาดไหน แต่มันก็ฟังไม่ขึ้น เมื่อภาพทุกอย่างตรงหน้ามันชัดเจนจนทำอะไรไม่ได้“พอเถอะค่ะ”“หมายความว่ายังไง เดซี่”“เราจบกันแค่นี้”ภาพความทรงจำ เมื่อหนึ่งปีที่แล้วไม่เคยลืมเลือน มันเป็นแผลฝังลึกในจิตใจมาตลอด มันเริ่มต้นจากที่เธอไว้ใจเขา คิดว่าเขาจะไม่ทรยศมัน จนสุดท้ายก็ได้รู้ความจริง…ร่างเล็กนั่งถอนหายใจอยู่ริมระเบียง ขณะนึกถึงเรื่องราวในอดีตเมื่อหนึงปีก่อน ความทรงจำระหว่างเดซี่กับธนิน แม้จะจบลงไปนานแล้ว แต่นึกถึงทีไร ความหนักอึ้งยังตีขึ้นมาบนอก กระป๋องเบียร์ในมือถูกยกขึ้นดื่มรัวๆ เดซี่อยากลบเขาออกจากใจ ลบให้มันหายไปเหมือนกับไม่เคยมีมหาลัยร่างเล็กนั่งเรียนด้วยท่าทางเหนื่อยล้า ฟังอาจารย์สอนแทบไม่รู้เรื่อง หลังจากเมื่อคืนนั่งดื่มคนเดียวอย่างหนัก แถมต้องตื่นมาเรียนตอนเช้า เดซี่รู้สึกเวียนหัวเหมือนจะอ้วก พลางคิดว่า รู้แบบนี้น่าจะลาดีกว่า ไม่น่าฝืนตัวเองให้ลุกขึ้นมาเรียนเลย“มึงไหว