LOGINธนิน หนุ่มหล่อลุคแด๊ดดี้ วัย 38 ปี สูง 180 เซนติเมตร มีเพื่อนสนิทชื่อมะลิ เขาแอบมองเดซี่น้องสาวเธออยู่เป็นประจำ เด็กคนนี้น่ามันน่ารัก แถมยังอ่อยเก่ง เดซี่ นักศึกษาปี 1 อายุ 19 สูง 160 เซนติเมตร เธอแอบชอบธนินมานานแล้ว ได้แต่แอบมองและส่งสายตาให้หนุ่มใหญ่อยู่ห่างๆเพราะกลัวพี่สาวรู้ ซึ่งพี่สาวเธอก็ดูจะชอบธนินอยู่ไม่น้อย *นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาไม่เหมาะสม ผู้อ่านที่อายุต่ำกว่า 20 ปี ควรได้รับคำแนะนำ ตัวละครในเรื่องไม่ได้พาดพิงถึงใครและอาชีพใดๆ เป็นเพียงจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้น
View More“ไม่เป็นไร เดี๋ยวกูไปส่งน้องเองถ้ามึงมีงานต่อ”
“เออๆ งั้นก็ฝากน้องกูด้วยล่ะ” เพื่อนสาวพูดก่อนจะเดินจากชายหนุ่มไป ธนินชายตาหันมามองร่างเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้า ก่อนจะเอี้ยวตัวไปจับก้นของสาวน้อยเบาๆ จนเดซี่ถลึงตาใส่ทุบไปที่อกด้วยความตกใจ “อย่า…คุณธนิน!” “ทำไม..จับไม่ได้หรออ?” “เดี๋ยวคนอื่นก็เห็นเข้ากันหมดพอดี” “อ่า..งั้นไปขึ้นรถได้แล้ว” ธนินยิ้มกริ่มก่อนจะเดินไปเปิดประตูขึ้นรถ เขาได้ใจที่แกล้งแหย่ให้ร่างเล็กให้ตกใจได้ เดซี่ขึ้นมานั่งข้างๆคนขับ ขณะที่มือใหญ่ได้ทีเลื่อนมาจับขาอ่อนของร่างเล็กอย่างคุ้นเคย เธอผลักมือเขาออกด้วยสายตามองตำหนิ แต่ชายหนุ่มกับหัวเราะยิ้มออกมาอย่างพอใจ ก่อนที่มือข้างเดียวกันนั้นจะเคลื่อนขึ้นไปบีบเคล้นคลึงเข้ากับอกอวบใหญ่ที่อยู่ใต้บราเซียตัวน้อย เดซี่ใบหน้าแดงก่ำพร้อมป้องกันการรุกรานจากธนิน ที่ยังไม่ยอมหยุดซักที “หยุดเลย…” เธอบอกเขาด้วยน้ำเสียงตำหนิ นี่ถ้าพี่สาวเธอรู้ขึ้นมาจะทำยังไง มีหวังบ้านแตกแน่ “ไม่หยุด ชอบไม่ใช่หรอ” “เปล่า ซักหน่อย” “ก็เห็นอ่อยพี่ที่ร้านประจำ เดี๋ยวก็เอาคาร้านซะหรอก” เขาพูดด้วยน้ำเสียงกระหาย มองร่างเล็กลึกเข้าไปข้างในด้วยสายตามันวาว ก็เธอทั้งตัวเล็ก น่ารัก ดูเต็มไม้เต็มมือไปหมด ใครจะอดใจไหว ยิ่งเห็นสาวน้อยช้อนชายสายตามองมาหาตลอด มีหรอธนินจะไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ สงสัยเธอคงแอบชอบเขามานานแล้วล่ะสิ “หยุดพูดเลย..ขับรถไป” “โอเคๆ” เขาบอกก่อนจะขับรถหรูออกจากตรงนั้นทันที ในขณะที่มืออีกข้างกำลังบังคับพวงมาลัยอยู่..มืออีกข้างก็ควานมาจับหน้าอกหญิงสาวอยู่เรื่อยๆ “อื้อ…คุณธนิน..” “อะไร พี่แค่ทดลองงานเฉยๆ” เดซี่ทำหน้ามุ่ยใส่เขาด้วยความเขินอาย แน่ล่ะ ก็เขาเป็นคนที่เธอแอบมองมาตลอด เค้าโครงหน้าและการแต่งตัวของเขาลุคแด๊ดดี้ซะขนาดนั้น ยิ่งมองยิ่งเขิน เวลาที่ชายหนุ่มแวะเวียนมาหาที่ร้านคาเฟ่หรือมาที่บ้าน ถึงข้ออ้างของเขาจะบอกว่ามาหาเพื่อนที่เป็นพี่สาวเธอ ยังไงก็ฟังไม่ขึ้นอยู่ดีนั่นแหละ แต่ด้วยอายุเขากับเดซี่ห่างกันถึง 19 ปี คนอื่นคงมองว่ามันไม่เหมาะสม เธอเลยได้แต่แอบคุยกับเขาโดยไม่ให้พี่สาวรู้ คนอื่นที่มองเข้ามาคงคิดว่าธนินเอ็นดูสาวน้อยมากๆ แต่จริงๆเขาน่าจะอยากชวนให้ไปดูเอ็นซะมากกว่า เดซี่ก็ไม่อาจปฏิเสธเขาได้ลง ด้วยความเก่งในหน้าที่การงาน และด้วยใบหน้าหล่อเหลาทำให้เธอนั้นแอบมองและหลงใหลเขาอยู่ตลอดเวลาที่เจอ ในตอนที่คนร่างเล็กกำลังคิดอะไรเพลินๆ เขาก็ขับเข้ามาจอดในลานจอดรถมืดๆโดยที่เธอไม่ทันรู้ตัว ก่อนจะได้สติ “ทำไมจอดตรงนี้ล่ะคะ” เดซี่ถามขึ้นด้วยความงุนงง “ก็บอกแล้วไง..ว่าอยากทดลองงานจะให้พูดอีกกี่รอบ” “คะ..ใครบอก..” “ก็หนูไง..บอกเมื่อวาน..จะแกล้งลืมหรอ? หื้มม” “อ่า..หนูพูดเล่นเฉยๆ” “ม่าย ไม่มีอะไรเล่นๆหรอก” เขาพูดจบก่อนจะปลดเข็มขัดรถออก เอามือขึ้นมาประคองหน้าหญิงสาวให้หันมารับจูบจากเขาเต็มๆ ชนิดที่เธอไม่ทันตั้งตัว ปากธนินประกบเข้ากับริมฝีปากนุ่มของร่างเล็ก เดซี่พยายามถดถอยริมฝีปากออกแต่ก็หนีไม่พ้น เพราะมือใหญ่หนาล็อกหน้าบางของเธอไว้อยู่ เขาสอดปลายลิ้นเลียเข้าหาความหวานจากโพรงปากตวัดดูดลิ้นเล็กไปมา จนตัวสาวน้อยสั่นระริกเคลิมเคลิ้มราวกับโดนจูบดูดวิญญาณ “อื้ม.” “อื้อ” เขาครวญครางในลำคอประกบจูบดูดดื่มหาความหวานเข้าไปอีกจนเดซี่หายใจตามไม่ทัน ธนินดูดลิ้นบางๆอย่างรุนแรง จนเธอครางประท้วงในลำคอผลักชายหนุ่มให้ออกห่าง “อื้ออ..พะ…พอ..พอแล้ว” ชายหนุ่มยิ้มและหัวเราะออกมาเบาๆ “หึ! ทีหลังอย่าปากเก่งกับพี่” “ใคร..ปากเก่ง” ร่างเล็กท้วงเขาไม่หยุด “เดี๋ยวก็จับกินซะหรอก” ธนินพูดเสียงเข้ม พร้อมมองหน้าทำตายี้ยวนใส่เธอ.. “จะซักแค่ไหนกัน” เดซี่ตัวสั่นงกๆ แต่ก็ยังปีกกล้าขาแข็งปะทะริมฝีปากกับเขาอยู่ ทำให้ชายหนุ่มหัวเราะออกมาหึๆในลำคอ มองด้วยสายตาเกรี้ยวกราดอย่างหื่นกระหาย เขาพร้อมกัดกระชากเหยื่อที่อยู่ตรงหน้าออกเป็นชิ้นๆ “ถึงเวลาอย่าป๊อดขึ้นมาก่อนซะล่ะ” เขาพูดไรลอดฟันจนทำให้เดซี่ชนลุกซู่ทั้งร่างกาย “ถึงเวลาอะไร…” เดซี่ทำท่าทางเฉไฉไปเรื่อย จนธนินอดที่จะหมั่นเขี้ยวให้กับความน่ารักของเธอไม่ได้ ยังไงซะ..เด็กน้อยคนนี้ก็ไม่มีทางหนีเขาพ้นหรอก…1 เดือนต่อมาหลังเลิกงานที่บริษัทหนุ่มใหญ่ก็ตรงดิ่งกลับมาบ้านทันที เขาไม่ได้แวะที่ไหนเลย เพราะกลัวว่าคนตัวเล็กจะรอกินข้าวเย็น ทั้งที่วันนี้สัญญากับเธอแล้วว่าจะพาออกไปกินข้าวข้างนอก แต่มีงานด่วนมาจึงทำให้ธนินต้องอยู่ทำจนดึกดื่นขาแกร่งก้าวเข้ามาภายในบ้านที่เงียบสนิท ปกติทุกวันจะมีคนตัวเล็กวิ่งมารอรับ แต่วันนี้กลับว่างเปล่า คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแน่น เขากำลังตั้งคำถามกับตัวเองว่าเธอหายไปไหนธนินเดินขึ้นมาบนชั้นสอง เขาได้ยินเสียงทีวีเปิดอยู่ในห้องก็รู้สึกโล่งใจ ทำไมตัวเองชอบคิดอะไรบ้าๆ คิดว่าเธอจะหายไปจากเขา“กลับมาแล้วครับ”ธนินเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับเสียงทักทาย แต่ไร้การตอบกลับ ร่างเล็กยังคงนั่งนิ่งบนโซฟา สายตาจ้องมองดูทีวีโดยไม่ได้สนใจเขาที่เพิ่งเลิกงานมาเหนื่อยๆ“ขอกอดหน่อย”ธนินพาดสูทไว้บนโซฟา ก่อนจะโน้มตัวลงกอดร่างเล็ก ทว่า กลับโดนเธอผลักออกอย่างสุดแรง“ไปเลยค่ะ!! ออกไปเลย”“หนู หนูฟังพี่ก่อน”ธนินพูดเสียงอ่อนโยน พลางบังคับให้ร่างเล็กหันหน้าเข้าหาและฟังสิ่งที่เขากำลังจะพูดทว่า จู่ๆ คนร่างเล็กก็สะอื้นออกมาพร้อมกับน้ำตาไหลพรากเปื้อนบนแก้มนุ่ม ธนินรีบปาดเช็ดมันออกให้เธอแผ่วเบา ก่อนจะรั
เดซี่เก็บเดินผ้าใส่กระเป๋าเดินทางเพราะหลังจากจัดงานแต่งงานเสร็จเรียบร้อย ทั้งคู่ตกลงกันว่าจะไปฮันนีมูน ซึ่งสถานที่ เดซี่ให้ธนินเป็นคนเลือกว่าจะไปที่ไหนสายตาคู่สวยหันมองกระเป๋าของหนุ่มใหญ่ที่ถูกเก็บไว้เรียบร้อยตั้งแต่เมื่อวาน เธอกำลังคิดว่าไปตั้งหนึ่งเดือนแต่เขาเก็บเสื้อผ้าและของทั้งหมดใส่ในกระเป๋าใบเดียวมันจะพอหรอ ไม่คิดจะใสชุดอื่นบ้างหรือไง ต่างจากเธอที่มีถึงสามใบใหญ่“หนูเก็บของเสร็จรึยัง เราจะไปเย็นนี้”“เก็บช่วยหน่อยสิคะ ของเดซี่มันเยอะอ่า”เธอพูดด้วยสีหน้าออดอ้อน พร้อมกับซบลงบนอกแกร่งเบาๆ ธนินยิ้มออกมาอย่างชอบใจ เพราะดูท่าว่าครั้งนี้เด็กเล็กจะโดนเขาลงโทษอย่างหนัก ข้อหาที่ทำตัวน่ารักเกิน“ถ้าให้พี่ช่วยทำอย่างอื่นก็พอได้อยู่”“ชิ! ใจร้าย”“มาๆ เดี๋ยวเก็บช่วย เด็กดื้อ”ธนินพูดพลางฟาดมือลงบนก้นกลมอย่างหมั่นเขี้ยว คอยดูเถอะ ถ้าไปถึงชายหาดเมื่อไหร่ เธอโดนจัดหนักจัดเต็มแน่นอน“ช่วยเก็บอันนี้ไปไว้ในกระเป๋าใบนั้นนะคะ ส่วนอันนี้เดี๋ยวเดซี่เก็บเอง”“ครับๆ”เธอพูดพลางชี้นิ้วบอกว่าขออันไหนเอาไว้กระเป๋าใบไหน ส่วนตัวเองมานั่งจัดเครื่องสำอางอย่างสบายใจ จนธนินเห็นอดเอ็นดูเด็กที่ห่างจากเขาเกือบยี
2 ปีต่อมา..วันรับปริญญาธนินถือดอกไม้ช่อโตเดินเข้ามาในงานรับปริญญา สายตาคู่คมมองดูร่างเล็กที่กำลังยืนถ่ายรูปกับเพื่อนๆ ก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข สีหน้า แววตา และรอยยิ้มของเธอ มันน่ารักทั้งตัวจนทำเขาคลั่งมาตลอดขาแกร่งเดินมาหยุดดูคนรักอยู่ไม่ไกลมากนัก สายตาของเขาโฟกัสที่ร่างเล็กคนเดียว ถึงแม้รอบข้างจะมีผู้หญิงมากมายที่มองมาทางเขา“พี่ธนิน..”“ครับ นี่ดอกไม้ ยินดีกับแฟนคนเก่งของพี่ด้วยนะ”“ขอบคุณค่ะ”เดซี่รับช่อดอกไม้มาถือไว้ในมือ ดอกกุหลาบสีแดงสด ถูกตกแต่งเป็นช่อใหญ่จนเกือบเท่าตัวของเธอ จนธนินต้องคอยถือช่วย“ถ่ายรูปกันไหมคะ?”“ครับ”ธนินยิ้มหวาน ตาฉ่ำเยิ้มมองคนรักอยู่ในชุดครุยอย่างภูมิใจ เขาและเธอเดินมาถ่ายรูปในซุ้ม โดยมีช่างภาพที่จ้างมาส่วนตัว และกลุ่มเพื่อนๆที่ช่วยจัดท่าและถ่ายในโทรศัพท์ให้อีกทีหลังจากถ่ายรูปแสดงความยินดีเสร็จ เดซี่ก็ได้นั่งพักที่ม้านั่ง โดยมีดอกไม้วางอยู่ข้างๆ ส่วนธนินไปหาซื้อน้ำกับซื้อของกินมาให้คนที่นั่งรออยู่ส่วนมะลิ เธอก็มายินดีกับน้องสาวด้วย ตอนนี้เธอควงแฟนใหม่หน้าตาดีแถมดีกรีเป็นลูกครึ่งจบจากเมืองนอก ในช่วงที่ผ่านมามะลิให้พื้นที่น้องสาวได้ใช้ชีวิตของตัวเอง
15.25 นาที @ประเทศไทย“พ่อไม่น่าตามผมกลับมาเลย”ธนินพูดขณะเดินเข้าไปภายในบ้าน กระเป๋าของเขาถูกลูกน้องลากเดินตามหลังมาเงียบๆ ธนินถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย เพราะเข้าใจว่าพ่อจะกลับมาหาเรื่องกันอย่างที่เคยทำ“แล้วทำไมฉันจะตามแกกลับมาไม่ได้”“ผมไม่ใช่เด็กที่ต้องให้มาส่งนี่ครับ”“ฉันไม่ได้มาหาแก แล้วหนูเดซี่อยู่ไหน?”“ถามหาเธอทำไมครับ”“ฉันอยากเจอหน้าว่าที่ลูกสะใภ้ไม่ได้รึไง?”“ห้ะ! มะ เมื่อกี้พ่อว่าอะไรนะครับ”“แกหนูหนวกรึไงธนิน ฉันถามว่าลูกสะใภ้ฉันอยู่ไหน”ธนินหูดับไปชั่วขณะ เขาแทบไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน คนแข็งกร้าวแบบพ่อเนี้ยนะยอมรับเดซี่เป็นลูกสะใภ้ ธนินยิ้มออกมาอย่างหน้าบาน ก่อนจะได้เสียงเสียงหวานเอ่ยขึ้น“สวัสดีค่ะ คุณพ่อ”“อ้าว..หนูเดซี่ มาแล้วหรอลูก”“ค่ะ มาเหนื่อยๆเข้ามานั่งพักข้างในก่อนไหมคะ หนูจะไปเอาน้ำเย็นๆมาให้”เดซี่พูดพลางยิ้มให้ผู้ใหญ่อย่างอ่อนโยน ตั้งแต่ได้คุยกันคราวนั้น เธอรู้สึกว่าพูดคุยถูกคอกับผู้ใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าจนได้รับความเอ็นดูอย่างมาก“ไม่ๆ หนูไม่ต้องทำ”“ธนิน! แกบอกแม่บ้านไปเอาน้ำมาเสิร์ฟ ส่วนฉันกับหนูเดซี่จะไปนั่งรอบนโซฟาในห้องรับแขก”ธนินได้แต่ทำหน้าง



![พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

