Masukธนิน หนุ่มหล่อลุคแด๊ดดี้ วัย 38 ปี สูง 180 เซนติเมตร มีเพื่อนสนิทชื่อมะลิ เขาแอบมองเดซี่น้องสาวเธออยู่เป็นประจำ เด็กคนนี้น่ามันน่ารัก แถมยังอ่อยเก่ง เดซี่ นักศึกษาปี 1 อายุ 19 สูง 160 เซนติเมตร เธอแอบชอบธนินมานานแล้ว ได้แต่แอบมองและส่งสายตาให้หนุ่มใหญ่อยู่ห่างๆเพราะกลัวพี่สาวรู้ ซึ่งพี่สาวเธอก็ดูจะชอบธนินอยู่ไม่น้อย *นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาไม่เหมาะสม ผู้อ่านที่อายุต่ำกว่า 20 ปี ควรได้รับคำแนะนำ ตัวละครในเรื่องไม่ได้พาดพิงถึงใครและอาชีพใดๆ เป็นเพียงจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้น
Lihat lebih banyak1 เดือนต่อมาหลังเลิกงานที่บริษัทหนุ่มใหญ่ก็ตรงดิ่งกลับมาบ้านทันที เขาไม่ได้แวะที่ไหนเลย เพราะกลัวว่าคนตัวเล็กจะรอกินข้าวเย็น ทั้งที่วันนี้สัญญากับเธอแล้วว่าจะพาออกไปกินข้าวข้างนอก แต่มีงานด่วนมาจึงทำให้ธนินต้องอยู่ทำจนดึกดื่นขาแกร่งก้าวเข้ามาภายในบ้านที่เงียบสนิท ปกติทุกวันจะมีคนตัวเล็กวิ่งมารอรับ แต่วันนี้กลับว่างเปล่า คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแน่น เขากำลังตั้งคำถามกับตัวเองว่าเธอหายไปไหนธนินเดินขึ้นมาบนชั้นสอง เขาได้ยินเสียงทีวีเปิดอยู่ในห้องก็รู้สึกโล่งใจ ทำไมตัวเองชอบคิดอะไรบ้าๆ คิดว่าเธอจะหายไปจากเขา“กลับมาแล้วครับ”ธนินเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับเสียงทักทาย แต่ไร้การตอบกลับ ร่างเล็กยังคงนั่งนิ่งบนโซฟา สายตาจ้องมองดูทีวีโดยไม่ได้สนใจเขาที่เพิ่งเลิกงานมาเหนื่อยๆ“ขอกอดหน่อย”ธนินพาดสูทไว้บนโซฟา ก่อนจะโน้มตัวลงกอดร่างเล็ก ทว่า กลับโดนเธอผลักออกอย่างสุดแรง“ไปเลยค่ะ!! ออกไปเลย”“หนู หนูฟังพี่ก่อน”ธนินพูดเสียงอ่อนโยน พลางบังคับให้ร่างเล็กหันหน้าเข้าหาและฟังสิ่งที่เขากำลังจะพูดทว่า จู่ๆ คนร่างเล็กก็สะอื้นออกมาพร้อมกับน้ำตาไหลพรากเปื้อนบนแก้มนุ่ม ธนินรีบปาดเช็ดมันออกให้เธอแผ่วเบา ก่อนจะรั
เดซี่เก็บเดินผ้าใส่กระเป๋าเดินทางเพราะหลังจากจัดงานแต่งงานเสร็จเรียบร้อย ทั้งคู่ตกลงกันว่าจะไปฮันนีมูน ซึ่งสถานที่ เดซี่ให้ธนินเป็นคนเลือกว่าจะไปที่ไหนสายตาคู่สวยหันมองกระเป๋าของหนุ่มใหญ่ที่ถูกเก็บไว้เรียบร้อยตั้งแต่เมื่อวาน เธอกำลังคิดว่าไปตั้งหนึ่งเดือนแต่เขาเก็บเสื้อผ้าและของทั้งหมดใส่ในกระเป๋าใบเดียวมันจะพอหรอ ไม่คิดจะใสชุดอื่นบ้างหรือไง ต่างจากเธอที่มีถึงสามใบใหญ่“หนูเก็บของเสร็จรึยัง เราจะไปเย็นนี้”“เก็บช่วยหน่อยสิคะ ของเดซี่มันเยอะอ่า”เธอพูดด้วยสีหน้าออดอ้อน พร้อมกับซบลงบนอกแกร่งเบาๆ ธนินยิ้มออกมาอย่างชอบใจ เพราะดูท่าว่าครั้งนี้เด็กเล็กจะโดนเขาลงโทษอย่างหนัก ข้อหาที่ทำตัวน่ารักเกิน“ถ้าให้พี่ช่วยทำอย่างอื่นก็พอได้อยู่”“ชิ! ใจร้าย”“มาๆ เดี๋ยวเก็บช่วย เด็กดื้อ”ธนินพูดพลางฟาดมือลงบนก้นกลมอย่างหมั่นเขี้ยว คอยดูเถอะ ถ้าไปถึงชายหาดเมื่อไหร่ เธอโดนจัดหนักจัดเต็มแน่นอน“ช่วยเก็บอันนี้ไปไว้ในกระเป๋าใบนั้นนะคะ ส่วนอันนี้เดี๋ยวเดซี่เก็บเอง”“ครับๆ”เธอพูดพลางชี้นิ้วบอกว่าขออันไหนเอาไว้กระเป๋าใบไหน ส่วนตัวเองมานั่งจัดเครื่องสำอางอย่างสบายใจ จนธนินเห็นอดเอ็นดูเด็กที่ห่างจากเขาเกือบยี
2 ปีต่อมา..วันรับปริญญาธนินถือดอกไม้ช่อโตเดินเข้ามาในงานรับปริญญา สายตาคู่คมมองดูร่างเล็กที่กำลังยืนถ่ายรูปกับเพื่อนๆ ก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข สีหน้า แววตา และรอยยิ้มของเธอ มันน่ารักทั้งตัวจนทำเขาคลั่งมาตลอดขาแกร่งเดินมาหยุดดูคนรักอยู่ไม่ไกลมากนัก สายตาของเขาโฟกัสที่ร่างเล็กคนเดียว ถึงแม้รอบข้างจะมีผู้หญิงมากมายที่มองมาทางเขา“พี่ธนิน..”“ครับ นี่ดอกไม้ ยินดีกับแฟนคนเก่งของพี่ด้วยนะ”“ขอบคุณค่ะ”เดซี่รับช่อดอกไม้มาถือไว้ในมือ ดอกกุหลาบสีแดงสด ถูกตกแต่งเป็นช่อใหญ่จนเกือบเท่าตัวของเธอ จนธนินต้องคอยถือช่วย“ถ่ายรูปกันไหมคะ?”“ครับ”ธนินยิ้มหวาน ตาฉ่ำเยิ้มมองคนรักอยู่ในชุดครุยอย่างภูมิใจ เขาและเธอเดินมาถ่ายรูปในซุ้ม โดยมีช่างภาพที่จ้างมาส่วนตัว และกลุ่มเพื่อนๆที่ช่วยจัดท่าและถ่ายในโทรศัพท์ให้อีกทีหลังจากถ่ายรูปแสดงความยินดีเสร็จ เดซี่ก็ได้นั่งพักที่ม้านั่ง โดยมีดอกไม้วางอยู่ข้างๆ ส่วนธนินไปหาซื้อน้ำกับซื้อของกินมาให้คนที่นั่งรออยู่ส่วนมะลิ เธอก็มายินดีกับน้องสาวด้วย ตอนนี้เธอควงแฟนใหม่หน้าตาดีแถมดีกรีเป็นลูกครึ่งจบจากเมืองนอก ในช่วงที่ผ่านมามะลิให้พื้นที่น้องสาวได้ใช้ชีวิตของตัวเอง
15.25 นาที @ประเทศไทย“พ่อไม่น่าตามผมกลับมาเลย”ธนินพูดขณะเดินเข้าไปภายในบ้าน กระเป๋าของเขาถูกลูกน้องลากเดินตามหลังมาเงียบๆ ธนินถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย เพราะเข้าใจว่าพ่อจะกลับมาหาเรื่องกันอย่างที่เคยทำ“แล้วทำไมฉันจะตามแกกลับมาไม่ได้”“ผมไม่ใช่เด็กที่ต้องให้มาส่งนี่ครับ”“ฉันไม่ได้มาหาแก แล้วหนูเดซี่อยู่ไหน?”“ถามหาเธอทำไมครับ”“ฉันอยากเจอหน้าว่าที่ลูกสะใภ้ไม่ได้รึไง?”“ห้ะ! มะ เมื่อกี้พ่อว่าอะไรนะครับ”“แกหนูหนวกรึไงธนิน ฉันถามว่าลูกสะใภ้ฉันอยู่ไหน”ธนินหูดับไปชั่วขณะ เขาแทบไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน คนแข็งกร้าวแบบพ่อเนี้ยนะยอมรับเดซี่เป็นลูกสะใภ้ ธนินยิ้มออกมาอย่างหน้าบาน ก่อนจะได้เสียงเสียงหวานเอ่ยขึ้น“สวัสดีค่ะ คุณพ่อ”“อ้าว..หนูเดซี่ มาแล้วหรอลูก”“ค่ะ มาเหนื่อยๆเข้ามานั่งพักข้างในก่อนไหมคะ หนูจะไปเอาน้ำเย็นๆมาให้”เดซี่พูดพลางยิ้มให้ผู้ใหญ่อย่างอ่อนโยน ตั้งแต่ได้คุยกันคราวนั้น เธอรู้สึกว่าพูดคุยถูกคอกับผู้ใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าจนได้รับความเอ็นดูอย่างมาก“ไม่ๆ หนูไม่ต้องทำ”“ธนิน! แกบอกแม่บ้านไปเอาน้ำมาเสิร์ฟ ส่วนฉันกับหนูเดซี่จะไปนั่งรอบนโซฟาในห้องรับแขก”ธนินได้แต่ทำหน้าง





