All Chapters of ขอเรียกแด๊ดดี้ได้ไหมคะ NC20+: Chapter 41 - Chapter 46

ธนินเลื่อนการคุยงานที่ญี่ปุ่นออกไปอย่างกะทันหัน เพราะไม่สามารถทนความต้องการของตัวเองได้ก่อนหน้าเพียงเพราะพี่สาวของเธอขอเอาไว้ เขาจึงได้แต่เฝ้ามองร่างเล็กอยู่ห่างๆ แต่ตอนนี้ความอดทนมันสิ้นสุดลงแล้วควันบุหรี่ถูกพ่นออกมาอย่างหนัก ก่อนจะอัดสูบมันเข้าไปจนเต็มปอด แล้วพ่นออกมาใหม่ซ้ำๆ ในหัวพลางครุ่นคิดว่าจะเอายังไงกับเด็กเล็กดีครืด~โทร : ธีร์~“อื้ม เรียบร้อยดีไหม”(คุณท่านโกรธใหญ่เลยครับ เพราะคุณธนินไม่ยอมบินมาตามนัด)ลมหายใจถูกพ่นออกมาอย่างหนักอึ้ง คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแน่น เขารู้อยู่แล้วว่าพ่อต้องไม่พอใจ“เดี๋ยวกูจัดการเอง มึงกลับไทยเมื่อไหร่”(อีกสองสามวันครับ)“อื้อ”หลังกดวางสาย ร่างสูงทิ้งตัวพิงพนักโซฟาอย่างเหนื่อยล้า เขาทำงานอย่างหนัก อัดตารางแน่นทุกวัน เพราะไม่อยากคิดถึงคนตัวเล็ก ทว่า หัวใจมันกลับเรียกร้องไม่ยอมปล่อยเธอไปสักที จนเขาเองก็ทนไม่ไหว จึงอยากลองดูอีกสักครั้งครืด~เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้คนกำลังหลับตาพริ้มเหลือบไปมองหน้าจอ มันเดาได้ไม่ยากว่าใครโทรมา(ทำไมไม่บินมาตามนัด)“ผมขอเลื่อนออกไปแล้ว”(แกก็รู้ว่าฉันนัดกับเพื่อนเอาไว้ แถมยังบอกว่าจะแนะนำแกให้หนูแก้มรู้จั

เปลือกตาสีอ่อนค่อยๆเปิดขึ้น พร้อมกับความหนักอึ้งตามร่างกาย สายตาคู่สวยหลุบมองแขนแกร่งพาดบนเอวบางอย่างแนบแน่น ลมหายใจถูกพ่นออกมาอย่างแผ่วเบา ใบหน้าหวานแดงซ่านด้วยความอับอาย นึกโกรธตัวเองที่เผลอปล่อยตัวปล่อยใจ เมื่อนึกถึงเซ็กส์อันเร่าร้อนในคืนที่ผ่านมา เดซี่รีบดันตัวให้ออกห่างจากคนร่างสูง เธอพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ ก่อนจะรีบก้าวลงจากเตียง ทว่า ก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อถูกฝ่ามือหนาดึงรวบเอาไว้ได้ทัน “ปะ ปล่อยนะคะ ตื่นแล้วก็รีบๆออกไป”“ใจร้ายจัง พอตื่นแล้วก็ไล่กลับ จะฟันแล้วทิ้งหรือไง”ร่างเล็กเม้มปากแน่น พลางเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เธอยังไม่ทันได้ใส่เสื้อผ้าสักชิ้น แถมยังถูกสายตาลามกจ้องสำรวจทุกซอกทุกมุมธนินกระตุกยิ้มมุมปากเบาๆ เมื่อเห็นว่าเธออายจนพวงแก้มขึ้นสีแดงระเรื่อ หัวใจของเขากลับมาพองโตอีกครั้ง เมื่อได้อยู่ใกล้ชิดกับเด็กเล็ก แม้จะมีโอกาสเพียงน้อยนิด แต่ธนินก็ยังหวังให้เธอรู้ความจริงและเข้าใจในสักวัน“บอกให้ออกไปไงคะ ไม่ได้ยินที่พูดหรอ?”“ไปทานข้าวกับพี่ก่อนสิ เดี๋ยวจะยอมไป”“ไม่ค่ะ แต่งตัวเสร็จก็รีบออกไปได้แล้ว”“งั้นพี่ก็จะนอนอยู่แบบนี้แหละ”“งั้นก็ตามใจเลยค่ะ”เดซี่สะบัดแขนออกจากคนร่

มือแกร่งลากร่างเล็กยัดเข้าไปในห้องน้ำ หลังประตูปิดสนิท ธนินผลักเดซี่จนหลังชิดขอบผนัง ร่างของทั้งสองเบียดเสียดกัน จนรับรู้ถึงไอร้อนเป่ารดพวงแก้มนิ่ม ก่อนเสียงทุ้มต่ำจะเอ่ยขึ้นแสดงความไม่พอใจ“พี่เตือนอะไรไปเคยฟังบ้างไหม! ทำไมต้องใกล้ชิดกับมันขนาดนั้น”เดซี่เบือนหน้าหนี ไม่เถียงอะไรตอบกลับ แค่รู้สึกว่าถ้าพูดอะไรไปตอนนี้ ก็เหมือนยิ่งเติมเชื้อเพลิงให้ฝ่ายตรงข้าม เธอจึงเลือกปิดปากเงียบ แต่มันยิ่งทำให้ธนินรู้สึกโกรธเคือง“พูดสิครับ เด็กดีของแด๊ดดี้ เงียบทำไม”“อย่าทำตัวเหมือนเจ้าของเดซี่ได้ไหมคะ ทั้งที่เราจบกันไปตั้งนานแล้ว”“หึ!”เสียงเย็นยะเยือกเค้นหัวเราะเบาๆในลำคอ สายตาคู่คมจ้องเขม็ง กัดฟันเข้าหากันแน่น อารมณ์ของเขาลุกโชนราวกับไฟกำลังโหมกระหน่ำ มือหนารั้งเอวบางเข้าหาตัว ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเขี่ยลงบนร่องนิ่ม แล้วบดคลึงอย่างรุนแรง“อ๊ะ~ จะทำอะไร เดี๋ยวคนเข้ามา อื้อ”ใบหน้าหล่อโน้มลงซุกไซร้ลำคอขาว ก่อนจะจับเธอหันหน้าเข้าหาผนังห้องน้ำ แล้วบังคับให้ร่างเล็กยกสะโพกขึ้นสูง มือแกร่งถกกระโปรงของเดซี่ขึ้นไปกองไว้บนเนินเอว ก่อนจะใช้ฝ่ามืออีกข้างของตัวเองรูดซิบกางเกงลงอย่างชำนาญ“อ๊ะ~ ยะ อย่า อื้อ”“อ