Semua Bab ตรวนรักพิทักษ์ใจ: Bab 21 - Bab 30

ตอนที่ 21 อดีตที่เจ็บปวด 1.1รถเก๋งคุ้นตาขับมาจอดที่หน้าบ้านพัก คุณหมอสาวฉีกยิ้มกว้างแล้วรีบลุกเดินออกไป ดินแดนมารับมาส่งเธอทุกวัน จนเธอคุ้นเคยกับการไปทำงานด้วยการที่มีเขามารับถึงบ้าน“สวัสดีค่าคุณดิน” ขวัญข้าวเปิดประตูขึ้นมานั่ง แล้วทักทายกับเจ้าของรถอย่างพยายามทำใบหน้าให้สดใสดินแดนเพียงแค่ส่งยิ้มอบอุ่นมาให้ แล้วเอื้อมไปหยิบข้าวเหนียวหมูปิ้งที่วางอยู่เบาะหลังมาส่งให้เธอ“ผมแวะซื้อมาฝากครับ เจ้านี้อร่อยนะ มันไม่เยอะด้วย”ดินแดนขับผ่านร้านข้าวเหนียวหมูปิ้งเจ้าโปรด แต่ไม่ค่อยได้กินบ่อยนัก เพราะคนขายอายุมากแล้ว เจ็บไข้ทีหนึ่งก็ปิดร้านไปหลายวัน วันนี้ร้านเปิดเขาจึงซื้อมาฝากเธอ“ว้าว ขอบคุณค่า” ขวัญข้าวรับมาด้วยรอยยิ้มกว้างพอเปิดถุงดูเห็นหมูปิ้งน่ากินแล้วท้องก็ร้องโครกครากขึ้นมาเสียงั้น หากไปถึงที่ทำงานแล้วเธอจะรีบส่งลงกระเพาะทันทีRrrเสียงโทรศัพท์ของขวัญข้าวดังขึ้นมา เธอเปิดกระเป๋าสะพายแล้วควานหาเครื่องสี่เหลี่ยมที่ส่งเสียงดังลั่นออกมากดรับสาย หญิงสาวคุยเบา ๆ และหันไปมองหน้าดินแดนด้วยรอยยิ้ม แค่แป๊บเดียวก็วางสายไป คนถูกมองเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม“อู่โทรมาบอกว่าพรุ่งนี้ให้เข้าไปรับรถได้

ตอนที่ 23 ผมจะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ 1.1นัยน์ตาสีเข้มฉายความรู้สึกหนึ่งออกมา ในตอนที่จ้องมองคนตัวเล็กที่เพิ่งหายจากความเศร้าโศก เขารู้สึกถึงความหน่วงที่หัวใจ คล้ายกับคิดกังวลว่าเธอจะกลับไปหาคนเก่าหรือเปล่า หากเป็นอย่างนั้น เขาคงต้องพบกับความผิดหวังในเรื่องหัวใจอีกครั้ง ทว่าเขาก็ไม่อาจเห็นแก่ความสุขของตัวเอง แล้วพูดยุยงให้เธอไม่หวนกลับไปหาคนที่มีอิทธิพลต่อความรู้สึก จนทำให้เธอต้องเสียน้ำตาได้‘เหตุที่ร้องไห้อาจเป็นเพราะห้วงความรู้สึกในส่วนลึกของหัวใจยังมีเขาอยู่ ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ร้องไห้ออกมา’ ชายหนุ่มคิดแล้วยิ่งรู้สึกเศร้าใจ เขาพยายามที่จะไล่ความคิดที่ก่อกวนหัวใจออกไป และพยายามคิดหักล้างกันว่า ‘หากขวัญข้าวอยากกลับไปอยู่แล้ว เธอจะร้องไห้ไปทำไมกัน นาทีนี้เธอน่าจะต้องมีความสุขสุดขีดมากกว่าไม่ใช่เหรอ’ดินแดนลอบถอนหายใจออกมา เขากลับกลายเป็นคนที่คิดวกวนขนาดนี้ได้ยังไงกัน ชายหนุ่มต้องการยึดแค่สิ่งปัจจุบันตรงนี้ ตามที่เธอเล่ามานี่ก็พอฝ่ามือหนาคว้าจับที่ลาดไหล่เล็กปลอบโยนเธออีกครั้ง ความอบอุ่นถูกแผ่ออกไปจนอีกฝ่ายได้รับแล้วหันมาระบายยิ้มให้ ราวกับต้องการบอกว่าเธอรู้สึกดีขึ้นบ้างแล้ว“ถ้ายังรักเข

ตอนที่ 25 หนี (หัวใจ) ไม่พ้น 1.1แต่แม้จะเดินหนีออกมาก็ใช่ว่าจะหนีพ้น ดินแดนคงลืมหน้าที่ที่ตัวเองต้องทำในวันนี้ไปเสียสนิท เขารู้สึกตัวว่ามีคนกำลังเดินตามหลังมา พอเอี้ยวไปมอง ก็เห็นว่าเป็นคุณหมอคนสวยกำลังส่งยิ้มมาให้ เขาเห็นแล้วยิ่งรู้สึกกระดากเขินมากกว่าเดิมจากการที่ถูกเพื่อนแซว เพราะรอยยิ้มของขวัญข้าวในตอนนี้ เหมือนกำลังจะแซวต่ออีก“คุณหมอไม่ไปทำงานเหรอครับ” ดินแดนพยายามกลบเกลื่อนความเขินของตัวเองด้วยการถามเสียงเข้ม อีกทั้งยังเบือนหน้าหนีไม่สบตากับอีกฝ่ายขวัญข้าวก้าวเท้าเข้าใกล้อีกเล็กน้อย ชายหนุ่มยิ่งหายใจไม่ทั่วท้อง กับการที่ต้องยืนประจันหน้ากันในตอนนี้ เขาคอยชำเลืองมองว่าขวัญข้าวจะทำอะไร เพราะเธอไม่มีเสียงพูดให้เขาได้ยินเลยสักคำคุณหมอสาวยังแกล้งไม่เลิก ยิ่งเห็นว่าอีกฝ่ายเขินจนเสียอาการ เธอยิ่งอยากแกล้งต่ออีก ความเงียบของเธอกำลังกดดันให้ดินแดนหันมามอง แน่นอนว่าเขาต้องสงสัยว่าทำไมเธอไม่พูดอะไรสักที แต่คนตรงหน้านี่ก็เก่งใช่เล่น เพราะเขาไม่ยอมหันกลับมาง่าย ๆ จนขวัญข้าวต้องแกล้งชะโงกหน้าเข้าไปอยู่ในสายตาของเขาแทน“คุณหมอ” เสียงของดินแดนที่เอ่ยออกมา คล้ายกับการขอร้อง เธอให้ช่วยหยุดแกล

ตอนที่ 27 ผมเป็นห่วงนะ 1.1ในวันรุ่งขึ้น“สวัสดีค่ะคุณดิน” วันนี้ขวัญข้าวมาถึงเรือนจำ ก็เจอดินแดนยืนจิบกาแฟอีกแล้ว แต่วันนี้เขาดื่มจริง ด้วยหางตาเห็นกาแฟเหลือติดอยู่เพียงก้นแก้วแค่เล็กน้อยเท่านั้น“สวัสดีครับคุณหมอ เรื่องเอกสารนักโทษที่มีโรคประจำตัว เดี๋ยวจะให้พัศดีดูเช้านี้นะครับ” ดินแดนทักทายกลับพร้อมกับบอกถึงเรื่องที่คุยกันไว้เมื่อวาน“ค่ะ ขอบคุณค่ะ” ขวัญข้าวยิ้มและกำลังจะเดินผ่านเขาไปที่ห้องทำงานของตัวเอง แต่พอนึกบางอย่างขึ้นมาได้ก็หยุดชะงัก แล้วหมุนตัวกลับมาหา คิ้วเข้มของดินแดนเลิกคิ้วราวกับตั้งคำถาม“เดี๋ยวทางโรงพยาบาลจะนำอุปกรณ์การแพทย์และยาที่ทำเรื่องขอเบิกเอาไว้มาส่งให้นะคะ แต่ข้าวไม่แน่ใจว่าจะมาวันไหน ยานี่น่าจะไม่เกินสามวันทำการ แต่อุปกรณ์การแพทย์ยังไม่แน่ใจค่ะ ยังไงถ้าเขามาส่งรบกวนรับไว้ให้ด้วยนะคะ” เธอพูดขึ้นมาอย่างนึกขึ้นมาได้“คุณหมอทำเรื่องขอไป?” ดินแดนพูดพึมพำและกำลังพยายามนึกว่าเธอไปทำเรื่องไว้ตอนไหน แล้วเขาก็นึกขึ้นได้ว่ามีวันหนึ่งเขาไปส่งเธอที่โรงพยาบาลมาเอง “อ๋อ นึกออกแล้วครับ”ขวัญข้าวคลี่ยิ้มบางและก้มศีรษะลงเล็กน้อยที่ต้องรบกวนเขา ในตอนที่โรงพยาบาลส่งของต่าง ๆ

ตอนที่ 29 ไปเที่ยวกันไหม 1.1ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ของขวัญข้าวและดินแดนยังคงอยู่ที่ความเป็นเพื่อนเท่านั้น เพียงแต่ว่าความรู้สึกของทั้งคู่เริ่มชัดขึ้นเรื่อย ๆ“กลางวันนี้ออกไปกินข้าวข้างนอกไหมครับ” ดินแดนเดินเข้ามาถามที่สถานพยาบาล ซึ่งเป็นทางผ่านจากในแดนนักโทษไปยังตึกที่เขาทำงาน“ไม่ไปค่ะ เมื่อเช้าข้าวซื้อข้าวเหนียวหมูมาแล้ว นั่นไง” หญิงสาวตอบกลับไป พร้อมกับชี้ไปที่ถุงข้าวเหนียวหมูปิ้ง“เหมือนกันเลยครับ ผมก็ซื้อมา ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมขอมานั่งกินที่นี่ด้วยนะครับ” ดินแดนตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มแต่การที่เขาซื้อหมูปิ้งมาไม่ใช่ว่าเป็นความบังเอิญ แต่เมื่อเช้าดินแดนเห็นขวัญข้าวแวะซื้อข้าวเหนียวหมูจากรถที่มาจอดขายที่หน้าเรือนจำ ทั้งที่เธอเพิ่งกินข้าวเช้าไป เขาเลยเดาว่าเธอน่าจะเตรียมไว้สำหรับมื้อกลางวัน จึงเดินไปซื้อมาบ้าง แล้วเดินเข้ามาถามเพื่อหยั่งเชิง“ได้เลยค่ะ” ขวัญข้าวอมยิ้มพร้อมกับตอบกลับไป“อ้าวพี่ดิน เห็นอาร์ตบอกว่าเย็นนี้จะไปสังสรรค์กันอีก พี่ดินรู้ยัง” แอมเดินออกมาจากโซนด้านในแล้วเจอดินแดนเข้า เลยสอบถามดูดินแดนล้วงเอาโทรศัพท์มือถือออกมากดเข้าแอปพลิเคชันไลน์เห็นข้อความที่พวกเ