Semua Bab ตรวนรักพิทักษ์ใจ: Bab 11 - Bab 20

ตอนที่ 11 ถูกแซวไม่เลิก (1)ถูกแซวแบบนี้ดินแดนหน้าแดงมากขึ้นไปอีก ขวัญข้าวไม่อยากแกล้งต่อ เดี๋ยวหนุ่มที่ดูภายนอกน่าเกรงขามจะเขินม้วนไปเสียก่อน หากนักโทษเห็นเข้า คงไม่กลัวเขาอีกแล้วเดินกันต่อไปเรื่อย ๆ ใกล้แดนของนักโทษที่จะเรียงกัน จากแดน 1 ไปแดน 2 ตามลำดับลึกเข้าไป แถวนี้จึงมีผู้คุมเรือนจำเยอะเป็นพิเศษ ทั้งที่ป้อมและอยู่กันทั่วบริเวณ“สวัสดีครับ คุณหมอ”ดินแดนเห็นว่าเป็นกลุ่มเพื่อนตัวเองที่กำลังทักทายคุณหมอคนใหม่อยู่ เขาจึงหันหน้าหนี ไม่อยากสบตากับใคร กลัวว่านอกจากจะโดนคุณหมอแซวแล้ว เขาอาจจะโดนเพื่อนแซวต่อด้วยแต่ดูเหมือนว่ายิ่งกลัวจะยิ่งพบเจอ เพราะหนึ่งในนั้นดันตะโกนแซวขึ้นมา ทั้งที่ไม่เห็นหน้าเขาด้วยซ้ำ“ทำไมหน้ามึงแดงจังวะ ไอ้ดิน”“เออ แดงมาถึงหูเลย” อีกคนหันมาพูดสนับสนุนทันที‘แซวอะไรตอนนี้วะ’คนโดนแซวกัดฟันกรอดและคิดในใจ หากแซวตอนที่ไม่มีขวัญข้าวยืนอยู่ด้วยคงไม่เคืองเท่านี้ ชายหนุ่มตวัดสายตาอาฆาตไปยังพวกนั้น เพื่อปรามว่าหยุดแซวได้แล้วทว่าพอหันไปมอง กลับเป็นการโชว์หลักฐานให้มัดตัวเอง เพราะแก้มเขาแดงก่ำด้วยความเขินที่เพิ่มมากขึ้น‘น่ารักจัง’ คุณหมอสาวอมยิ้มและรีบหันหน้าหนี เธออยา

ตอนที่ 13 ผู้ช่วยหน้าดุ 1.1หลังจากดินแดนกลับไปยังห้องทำงานของตัวเองแล้ว ขวัญข้าวก็สำรวจภายในสถานพยาบาลแห่งนี้ เพื่อตรวจสอบให้ละเอียดถี่ถ้วนว่าอุปกรณ์การแพทย์แต่ละชิ้นที่มีอยู่นั้น ใช้งานได้จริงหรือไม่ช่วงกลางวันหญิงสาวเดินออกมายังฝั่งตรงข้ามของเรือนจำ ตอนเข้ามาทำงานได้มองสำรวจไว้ก่อนแล้วว่าแถวนี้มีอะไรขายบ้าง และต้องฝากท้องไว้แถวไหน ขวัญข้าวเห็นว่ามีร้านขายอาหารตามสั่งอยู่ไม่ไกล จึงลองมากินร้านนี้ก่อนหากรสชาติดีก็จะได้ฝากท้องกันไปตลอด แต่ถ้ารสชาติไม่ไหว เธอจะได้เฟ้นหาร้านอร่อยที่อยู่ไม่ไกลนักแทน“เอาผัดซีอิ๊วจานหนึ่งค่ะ”คุณหมอสาวสั่งอาหารที่ต้องการกับแม่ค้า และเลือกขนมที่วางอยู่ในชั้นมาแกะกินรองท้องก่อน เนื่องจากวันนี้เดินสำรวจไปทั่วเรือนจำเลยรู้สึกว่าเสียพลังงานไปเยอะ หากจะรอกินผัดซีอิ๊วเลยก็คงไม่ไหว เพราะว่าน่าจะยังมีคิวก่อนเธออีกหลายคิวเลยเลย สังเกตได้จากคนที่มานั่งรอในร้านก่อนหน้าเธออย่างไรล่ะเวลาผ่านไปสักพักหนึ่งแม่ค้าก็เอาผัดซีอิ๊วมาเสิร์ฟให้ พร้อมกับยกพวงเครื่องปรุงมาวาง จังหวะนั้นพยาบาลที่ประจำการอยู่ด้วยกันก็เดินเข้ามาในร้านพอดี“อ้าวคุณหมอ ออกมานานแล้วเหรอคะ” พยาบาลสาวทั

ตอนที่ 15 พบปะสังสรรค์ 1.1“คอกูแห้งว่ะ” จู่ ๆ เต้พูดขึ้นเพราะอีกไม่กี่นาทีจะได้เวลาเลิกงานแล้ว พวกเขาจึงมารวมตัวกันที่ตึกหน้า ซึ่งเป็นที่ทำงานของดินแดน“สักกลมปะล่ะ” บาสรีบชวนราวกับว่าตัวเองก็คอแห้งมานานแล้วเหมือนกัน ทุกคนรู้กันทันทีว่าจะดื่มอะไรให้ชุ่มคอ“กลมเดียวพอเหรอวะ” ภาคภูมิถามออกมาพร้อมกับกอดบ่าเต้แล้วกระตุกยิ้มที่มุมปาก เพราะหากดื่มแล้วไม่น่าหยุดที่หนึ่งกลมอย่างที่เต้พูด“พอ!!!” ทว่าเพื่อน ๆ ต่างพากันพูดคำเดียวกัน“เป็นไปไม่ได้” ภาคภูมิพูดพร้อมกับสะบัดศีรษะรัวอย่างไม่เชื่อ เขารู้จักเพื่อน ๆ ดีว่าเหล้าแค่กลมเดียว แป๊บเดียวก็หมดแล้ว และยังไม่ทันได้สัมผัสกับคำว่าเมาเลย เป็นไปไม่ได้ที่จะพอแค่นั้น“ก็กลมเดียวก่อนไง หรือมึงจะเปิดทีเดียวสองกลมพร้อมกันวะ ว่าแต่มึงขอเมียมาให้ได้ก่อนเถอะ” โจ้พูดขึ้นกับเพื่อนทันที“โธ่ ยังไงนัทก็ให้มา นัทห้ามกูได้เหรอ” ภาคภูมิเลิกคิ้วตอบโจ้ ที่ปรามาสเขาไว้ว่าจะอดไปดื่มเพราะเมียห้าม“โธ่ นี่ใครกัน ไม่มีทางที่เมียจะมาสั่งกูได้!” เขายืดอกพูดราวกับว่าตัวเองเก่งกล้ากับเมียเพื่อน ๆ ต่างพากันหมั่นไส้ ทุกคนส่งสายตามองภาคภูมิอย่างเหยียดหยามพร้อมกับพูดขึ้นมาพร้

ตอนที่ 17 ใกล้ชิดมากขึ้น 1.1ก๊อก ก๊อก ก๊อกเพียงได้ยินเสียงเคาะประตู ดินแดนก็อมยิ้มแล้วคว้าอาวุธประจำกายของผู้คุมมาถือไว้ก่อนจะเอ่ยอนุญาต “เชิญครับ”ประตูที่เปิดออกปรากฏร่างระหงที่ยืนยิ้มหวานอยู่ เขาคิดเอาไว้แล้วไม่มีผิดว่า คนที่มาหาจะต้องเป็นคุณหมอขวัญข้าว เธอมักจะมาในช่วงบ่ายแบบนี้เสมอ“จะเข้าไปข้างในใช่ไหมครับ” ดินแดนถามอย่างรู้ทัน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเอาไม้กระบองเหน็บที่เอว คล้ายกับจะบอกว่าเขาพร้อมแล้วที่จะไปกับเธอ“รู้ได้ไงคะเนี่ย” ขวัญข้าวถามขึ้นด้วยอาการเขิน เพราะอีกฝ่ายรู้ทันเธอและยังเตรียมอาวุธประจำตัวไว้พร้อมแล้ว“ฮ่า ๆ ก็มีแค่คุณหมอนี่ครับที่เคาะประตูห้องและขยันไปตรวจข้างใน” ดินแดนหัวเราะพร้อมกับตอบเธอกลับไปปกติไม่ค่อยมีใครมาหาเขาถึงห้องทำงานแบบนี้ หากเป็นพวกเพื่อน ๆ มาหา พวกนั้นแทบไม่เคาะประตูกัน แต่จะเปิดพรวดพราดเข้ามาเลย จนเจ้าของชินแล้วเลิกเอือมระอาไปนานแล้วและอีกอย่าง ที่รู้ว่าตัวเองจะเข้าไปข้างในแดนนักโทษ ก็เพราะว่าหากแพทย์ประจำการจะเข้าไปข้างใน จะต้องมีผู้คุมตามเข้าไปด้วยทุกครั้ง เพื่ออำนวยความสะดวกและดูแลในเรื่องของความปลอดภัย ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เธอไม่เ

ตอนที่ 19 สนิทกันมากขึ้นแล้วนะ 1.1บรรยากาศในรถที่เงียบงันสร้างความประหม่าให้มากขึ้น มือของดินแดนเย็นเฉียบ เขาจึงปรับแอร์ไปนิดหน่อยเผื่อว่าอุณหภูมิในรถที่สูงขึ้นจะช่วยให้เขาหายจากที่เป็นตอนนี้ ทว่ากลับไม่เป็นอย่างที่คิด ขณะที่อากาศในรถนั้นอบอ้าวขึ้น แต่มือของเขาก็ยังเย็นอยู่“คุณดินชอบกินข้าวร้านไหนเหรอคะ” ขวัญข้าวสังเกตอาการดินแดนแล้วคิดว่าเขาคงกำลังรู้สึกประหม่าเหมือนกันแน่ ๆ เพียงแต่เธอเก็บอาการได้ดีกว่า หญิงสาวจึงหาเรื่องชวนคุย เผื่อจะลดความประหม่าลงได้บ้าง“คุณหมอหมายถึงตอนไหนเหรอครับ ถ้ามื้อกลางวันก็ร้านข้าวตรงหน้าเรือนจำนั่นแหละเพราะมีเวลาน้อย ถ้ามื้อเย็นก็ร้านตามสั่งใกล้บ้านหรือไม่ก็ตลาดนัดน่ะครับ” พอได้คุยเรื่องทั่วไปโดยไม่มีการเย้าแหย่หรือแซวกัน ดินแดนเริ่มรู้สึกดีขึ้นไม่ค่อยประหม่าแล้ว จึงตอบออกมาได้ด้วยน้ำเสียงปกติ มือก็เริ่มอุ่นขึ้น อาการเกร็งค่อย ๆ หายไป“ว่าแต่เย็นนี้คุณหมออยากแวะซื้ออะไรไหมครับ ผมจะพาไป”ดินแดนถามต่ออย่างเอาใจใส่ หากเธอต้องการแวะซื้อกับข้าวมื้อเย็นที่ไหน เขาจะเป็นสารถีพาเธอไปเอง“ไม่เป็นไรค่ะ พอดีว่าเมื่อวานนี้ข้าวซื้อกับข้าวมาแช่ตู้เย็นไว้ เดี๋ยวเอามา