All Chapters of ตรวนรักพิทักษ์ใจ: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่ 1 ไม่อยากเจ็บอีก (1)“ไม่อยากแต่งงานบ้างเหรอ”เสียงของใครบางคนดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้มือของ ‘ดินแดน’ พลันชะงักไป เขาปล่อยมือออกจากกระดุมเสื้อเชิ้ตสีครีมอ่อนก่อนจะหันไปมองเจ้าของคำถามโดยที่ไม่ได้ให้คำตอบอะไร นอกจากส่งยิ้มไปให้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น“เลิกกับคนเก่าไปตั้งนานแล้ว ทำไมไม่คบใครบ้างวะ มึงควรจะ มูฟออนได้แล้วนะดิน” ชายคนเดิมยังส่งคำถามออกมา เมื่อไม่มีคำตอบและเพราะเขามัวแต่กำลังสวมเสื้อสูทเข้ากับลำตัว เลยทำให้ไม่เห็นสีหน้าเพื่อนรุ่นน้องที่เวลานี้ใบหน้าเจื่อนลงแล้วเจ้าของคำถามคือ ‘ฟ้าคราม’ เป็นเจ้าบ่าวในวันนี้“หาให้ไหม รับรองว่าสวยถูกใจแน่นอน”ฟ้าครามเงยหน้าขึ้นถามอีกครั้งหลังจากที่ติดกระดุมสูทเรียบร้อยแล้ว เลยอาสาจะหาแฟนให้สักคน เผื่อว่าเพื่อนรุ่นน้องจะได้มีความรักครั้งใหม่สักทีไม่รู้ว่าที่ยังโสดอยู่จนถึงทุกวันนี้ เพราะไม่มีเวลาหาด้วยหรือเปล่า จะว่าไปที่ทำงานของดินแดนก็ไม่สามารถเจอใครได้มากเท่าไรนัก“ไม่เอา” ดินแดนส่ายหน้าและรีบปฏิเสธอย่างไว ราวกับไม่ต้องใช้ความคิดให้เสียเวลาในเรื่องนี้ พอนึกถึงอดีตที่เคยมีแฟนสีหน้าก็เศร้าลงเล็กน้อยอย่างหักห้ามใจไม่ได้ แม้ว่ามันจะผ่า

ตอนที่ 3 ข่าวน่ายินดีของเพื่อน (1)“มีความสุขมาก ๆ นะครับ” ดินแดนเอ่ยพร้อมกับรดน้ำสังข์ลงที่มือของเจ้าบ่าว“ขอบใจนะ รีบ ๆ ตามมามีความสุขเหมือนกันนะโว้ย” ฟ้าครามตอบกลับด้วยรอยยิ้มดินแดนอมยิ้มแล้วส่ายหัว ก่อนจะอวยพรและรดน้ำสังข์ลงที่มือของเจ้าสาว ซึ่งเขาเป็นคนสุดท้ายที่รดน้ำสังข์และอวยพรทั้งคู่พิธีการของคู่บ่าวสาวเป็นอันเสร็จสิ้นลงไปอย่างราบรื่น สีหน้าของแขกเหรื่อที่มาร่วมงานมีแต่ความชื่นมื่น เสียงเชียร์ให้หอมให้จูบดังไม่ขาดสาย ไม่ว่าเจ้าสาวจะเขินจนหน้าแดงขนาดไหน ก็ไม่วายที่จะส่งเสียงเชียร์กันอยู่ตลอดงานดินแดนและเพื่อน ๆ ที่มาทำหน้าที่เป็นเพื่อนเจ้าบ่าว เดินเข้าไปร่วมถ่ายรูปกับคู่บ่าวสาว แล้วเปลี่ยนให้ฝ่ายเพื่อนเจ้าสาวเข้ามาถ่ายบ้าง สายตาของดินแดนไม่ได้มองใครเลยสักคน ทั้งที่เพื่อนเจ้าสาวแต่ละคนทั้งสวยและดูดีด้วยกันทั้งนั้น มีบางคนส่งยิ้มทอดไมตรีมาให้ เขาก็แค่ยิ้มกลับไปตามมารยาทเท่านั้นชายหนุ่มเดินมาคว้าแก้วน้ำผลไม้ที่มีบริการอยู่มุมของห้อง กำลังจะยกดื่มดับกระหาย พวกเพื่อนก็พากันเดินเข้ามา ยังไม่ได้ไปร่วมโต๊ะกินเลี้ยงฉลองมงคลสมรสให้กับคู่บ่าวสาว พวกเขาก็มองหาเครื่องดื่มสีอำพันกันแล้ว

ตอนที่ 5 ราวกับต้องมนตร์ (1)หลังจากงานแต่งของฟ้าครามผ่านไปแล้ว การใช้ชีวิตของดินแดนดำเนินไปอย่างราบเรียบเป็นปกติเหมือนเดิมทุกวัน ไปทำงานคนเดียว กลับมาบ้านกินข้าวคนเดียว นอนดูโทรทัศน์คนเดียว แต่เขาไม่เคยรู้สึกเหงาหรืออยากมีใครสักคนเข้ามาเติมเต็ม ชีวิตที่เรียบง่ายนั้นไม่ได้ทำให้รู้สึกขาดอะไร ชายหนุ่มกลับรู้สึกว่ามีความสงบและมีความสุขดีอยู่แล้วแต่วันนี้ชีวิตคงมีสีสันขึ้นมาก เพราะต้องมาร่วมงานแต่งงานของเพื่อนรุ่นน้องอย่างต้นกล้ากับนรินอดีตหมอประจำเรือนจำ“หวัดดีพี่ดิน” ต้นกล้าที่เป็นเจ้าบ่าวของงานทักทายด้วยความดีใจ ที่เห็นดินแดนเดินเข้าไปในงานตั้งแต่ท้องฟ้ายังไม่มีแสงสว่างดี“มาก่อนใครเลย” ต้นกล้าพูดต่ออย่างหยอกล้อ“รีบมาเลยเนี่ย เผื่อมีอะไรให้ช่วย” ดินแดนตอบกลับด้วยรอยยิ้ม“ไม่มีอะไรให้ช่วยหรอกพี่ ผมใช้เงินแก้ปัญหาไปหมดแล้ว แค่พี่มาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวให้ก็ขอบคุณมากแล้ว ไปเถอะ เข้าบ้านกัน”ต้นกล้าพูดขึ้นด้วยสีหน้ามีความสุขก่อนจะพาดินแดนเข้ามาในห้องรับรอง ซึ่งใช้เป็นห้องแต่งตัวของเจ้าบ่าวและเพื่อนเจ้าบ่าว อีกห้องที่อยู่ข้างกันเป็นห้องแต่งตัวของเจ้าสาวกับเพื่อนเจ้าสาว“นี่ชุดพี่ น่าจะใส่ได

ตอนที่ 7 เกือบได้เจอกันแล้ว (1)ดวงหน้าสวยหวานที่บางคนอาจมองว่าธรรมดา แต่สำหรับเขาแล้วเสน่ห์ของเธอเปล่งประกายออกมาอย่างเหลือล้น และสวยสะกดจนต้องมองค้างอยู่เนิ่นนาน หญิงสาวเดินยิ้มพริ้มไปกับเหล่าดอกไม้ที่ผลิดอกกันสวยงามในยามเช้า นกน้อยบินเกาะอยู่ตามกิ่งไม้ ส่งเสียงเรียกพวกพ้องให้บินตามมาเกาะด้วยกันชายหนุ่มกำลังจะเดินเข้าหาและภาวนาว่าอย่าหายไปไหน หรืออย่ามีใครมาขัดมาเรียกให้เขาต้องละสายตาออกจากเธอคนนั้นนะ หญิงสาวคนนั้นไม่ได้มองมาทางเขาเลย เธอยังคงชื่นชมอยู่กับธรรมชาติที่สวยงาม แต่ทว่าเขากลับไม่ได้สนใจสิ่งอื่นรอบข้าง สายตายังตรึงเอาไว้อยู่แค่เธอเท่านั้นอีกนิดเดียวก็จะถึงแล้ว อีกไม่กี่ก้าวก็จะได้ไปยืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว ชายหนุ่มผลิยิ้มด้วยความดีใจ วันนี้จะได้ทำความรู้จักเธอแล้ว นอกจากชื่อที่ต้องการรู้ คงไม่พ้นสถานะว่าเธอยังโสดหรือเปล่า ที่เขาอยากทราบเป็นอันดับถัดมาหญิงสาวหมุนตัวหันหลังให้ แต่เธอไม่ได้เดินหนีออกไป แค่ต้องการก้มลงไปปรับสายรัดรองเท้าใหม่เพราะรู้สึกว่ามันจะหลวมเกินไปดินแดนคิดว่าวันนี้โชคเข้าข้างเขาจริง ๆ ที่เธอยังยืนอยู่กับที่ ราวกับรอให้เขาเดินเข้าไปถึงอีกนิดเดียว อีกสา

ตอนที่ 9 ในที่สุดก็ได้เจอเธอสักที (1)ดินแดนรู้สึกเฉย ๆ กับการมาของคุณหมอคนใหม่ เขารู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติที่คนเก่าไป คนใหม่มา อาจจะมีความอาลัยอาวรณ์คนเก่ามากกว่า เพราะได้ทำงานด้วยกันมาแล้วต้องแยกย้ายกันไป ไม่ได้เจอหน้ากันบ่อย ๆ เหมือนเดิม แต่กับคนใหม่เขาไม่ได้มีความรู้สึกตื่นเต้นแต่อย่างใดผิดกับเพื่อน ๆ ที่มายืนเกาะกลุ่มกันคุยอยู่ เรื่องที่คุยก็ไม่พ้นเรื่องคุณหมอคนใหม่ พวกเขาตื่นเต้นที่จะมีคนใหม่เข้ามา และรอลุ้นกันว่าจะสวยหรือเปล่า จะโสดหรือมีแฟนแล้วอย่างคุณหมอคนเก่า แต่นั่นก็เป็นเพียงการลุ้นขำ ๆ ในกลุ่มเพื่อน เพราะว่าแต่ละคนก็มีคนรักแล้วทั้งนั้น“พี่เลขาเขาจะให้มึงไปต้อนรับคุณหมอเหรอวะดิน” หนึ่งในนั้นเดินเข้ามาชวนดินแดนคุยเพื่อรอเวลา“อืม” ดินแดนเปล่งเสียงตอบสั้น ๆ“ทำไมพี่โต้งเขาไม่ให้กูต้อนรับว้า กูจะดูแลอย่างดีเลย” อีกฝ่ายพูดด้วยความเสียดายที่เลขาพัศดีไม่ให้เขาทำหน้าที่นี้ เขาจะได้อยู่ใกล้ผู้หญิงในเรือนจำบ้าง วัน ๆ ก็ได้เห็นแต่นักโทษชายตรงจุดที่ตัวเองต้องคุมดินแดนยิ้มแล้วส่ายหน้าราวกับเอือมระอาในความทะเล้นของเพื่อน“ไว้รอนัทมาแล้วกัน” ดินแดนพูดเสียงเรียบ ๆทว่ากลับทำให้เพื่อนรู้