All Chapters of ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน: Chapter 81 - Chapter 90

เมื่อบรรลุเป้าหมายแล้ว หลินชิงเหยียนตั้งใจจะขึ้นเรือเฟอร์รี่เที่ยวแรกของช่วงบ่ายเพื่อกลับเข้าตัวเมืองเซิ่งถิงทำงานเสร็จ จึงสามารถขึ้นเรือรอบสุดท้ายได้เท่านั้น“งั้นฉันรอคุณก็ได้” แน่นอนว่าเป็นเพียงคำพูดตามมารยาทเท่านั้น“ก็ได้เหมือนกัน” เซิ่งถิงไม่คิดจะเกรงใจเธอแม้แต่นิด“……” หลินชิงเหยียนกระแอมเบา ๆ “งั้นฉันไม่รบกวนประธานเซิ่งดีกว่า จะได้กลับไปเตรียมแผนงานเร็ว ๆ”เซิ่งถิงเหลือบตามองเธอหนึ่งครั้งก่อนพูดว่า “ถ้าเธอเห็นฉันเป็นแค่ฝ่ายลูกค้า งั้นคราวหน้าก็อย่าเข้ามาตอนฉันกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอีกล่ะ ระวังฉันจะแจ้งตำรวจ”หลินชิงเหยียนกลอกตาเบา ๆ ก่อนเอ่ยว่า “ถ้าให้เป็นสามีล่ะ?”“งั้นก็ขอให้เธอยั้งมือหน่อยก็แล้วกัน”“……” นี่มันหมายความว่ายังไง เธอเป็นพวกหลงรูปผู้ชายงั้นเหรอ ถึงต้องให้เธอยับยั้งตัวเอง?เซิ่งถิงติดกระดุมเสื้อเสร็จแล้วหมุนตัวเดินออกไป พอถึงประตูก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ “อ้อ จริงสิ อย่าลืมกินยาด้วย”พอมองส่งเซิ่งถิงออกไปจนลับตา หลินชิงเหยียนก็เชิดริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะพลันดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ เธอโผขึ้นเตียง กลิ้งไปมาหลายรอบด้วยความฟิน จากนั้นรีบติดต่อสวีจิ่นเฉิงทันท

ในที่สุด พวกเขาก็เอ่ยคำพูดนั้นออกมาแล้ว!เพราะเธอประสบอุบัติเหตุรถชน มดลูกได้รับความกระทบกระเทือน ทำให้ไม่สามารถมีลูกได้!แต่…แต่ทำไมพวกเขาถึงพูดออกมาได้อย่างหน้าชื่นตาบานไร้ความละอายแบบนั้น! “ที่ฉันมีลูกไม่ได้ ก็เพราะฉันยอมเสี่ยงชีวิตไปช่วยซ่งเหยียนจิน…”“พอได้แล้ว!” แม่ซ่งขัดเธอขึ้นทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง “เธออย่ามาเอาเรื่องนั้นมาเป็นข้ออ้างกดดันบ้านเรา ใครจะไปรู้ว่าตอนนั้นเธอมีจุดประสงค์อะไร บางทีอาจเป็นเพราะอยากบีบให้เหยียนจินแต่งงานกับเธอ เพื่อหวังฮุบสมบัติของตระกูลซ่งเราก็ได้!”“คุณว่าอะไรนะ?”“ฉันบอกว่าเรื่องที่เธอช่วยเหยียนจินน่ะ จุดประสงค์ไม่บริสุทธิ์ตั้งแต่แรก เพราะงั้นที่เธอบาดเจ็บจนมีลูกไม่ได้ ก็เป็นกรรมที่เธอก่อเอง!” “ซ่งเหยียนจิน!” หลินชิงเหยียนตวาดลั่นใส่เขา “คุณเป็นใบ้หรือไงวะ พูดอะไรสักคำสิ!”ตอนนั้นเขาปกปิดตัวตนว่าตัวเองคือทายาทหนุ่มของเทียนหย่วนแล้วคบกับเธอ เธอจะไปหวังผลประโยชน์อะไรจากเขาได้กัน?ซ่งเหยียนจินนวดขมับตัวเอง สีหน้าเต็มไปด้วยความรำคาญอย่างสุดจะทน“หลินชิงเหยียน ตอนนั้นฉันไม่ได้ขอให้เธอมาช่วยฉันเลย!”หลินชิงเหยียนเหมือนกับมีใครกร

งานเลี้ยงค่ำครั้งนี้ถูกจองไว้ที่ร้านอาหารในสวนแห่งนั้น สถานที่เดียวกับที่ซ่งเหยียนจินและเวินรั่วอันเคยฉลองครบรอบแต่งงานสามปีของพวกเขาเช้าวันถัดมา ตอนที่หลินชิงเหยียนออกจากบ้าน ก็เจอกับครอบครัวตระกูลซ่งที่กำลังออกไปข้างนอกพอดีพวกเขาให้ความสำคัญกับงานเลี้ยงในครั้งนี้มาก จึงแต่งตัวกันอย่างหรูหราเต็มที่"รีบเก็บกองขยะของเธอไปให้พ้น อย่ามาขวางหน้าบ้านพวกเรา!" แม่ซ่งพูดพลางเตะหนังสือเล่มหนึ่งกระเด็นไปหนึ่งทีหลินชิงเหยียนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย คนที่กล้าขว้างของเธอลงพื้นแบบนี้ เธอจะบังคับให้มันก้มลงเก็บกลับขึ้นมาให้หมด ไม่ใช่แค่เก็บ แต่ต้องจัดวางคืนให้เหมือนเดิมเป๊ะ ถ้าเลอะก็ไม่เป็นไร จะให้เลียจนสะอาดก็ยังได้!“เหยียนเหยียน เธอแต่งตัวแบบนี้… หรือว่าจะไปงานเลี้ยงด้วยเหรอ?” เวินรั่วอันถามด้วยความสงสัย“อี๋ ถ้าเธอไม่พูด ฉันคงไม่ทันสังเกตเลยนะ นี่เขายังใส่ชุดราตรี แต่งหน้าเต็ม ทำตัวเหมือนผู้หญิงยั่วผู้ชายอีก แบบนี้คงตั้งใจไปอ่อยผู้ชายล่ะสิ!” แม่ซ่งพูดด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความดูถูก"พอแล้ว อย่าไปเสียเวลากับเธอเลย" พ่อซ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงดุดันแม่ซ่งเหลือบมองหลินชิงเหยียนอีกครั้ง ก่อนจะดึงเว

พอเห็นหลินชิงเหยียนยกแก้วขึ้น คนตระกูลซ่งก็รีบยกแก้วตามกันหมด เพียงแต่คำว่า “ไมตรีอันลึกซึ้ง” นั้น ทำให้พวกเขารู้สึกละอายใจอยู่ไม่น้อยหลินชิงเหยียนหันไปมองพ่อซ่งก่อน “ฉันขอชนแก้วกับคุณซ่งนะคะ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณแย่งโครงการของฉันไปอย่างแข็งกร้าว แล้วยังไล่ฉันออกอีก ฉันก็คงไม่ตัดสินใจไปทำงานที่จินหยวน และคงไม่ได้เป็นผู้รับผิดชอบโครงการนี้ แน่นอนว่าตอนนี้ฉันก็คงไม่มีสิทธิ์ได้นั่งอยู่ตรงนี้ค่ะ”พอพูดประโยคนี้ออกมา หน้าของพ่อซ่งก็เก็บอาการไม่อยู่แล้วทันที“เธอเข้าใจความตั้งใจของฉันผิดไป จริง …จริง ๆ ที่ฉัก็ทำทั้งหมดนี่เพื่อเธอนะ”“ที่คุณสั่งแบนฉันทั้งวงการนั่น ก็เพื่อฉันเหมือนกันเหรอ?”“ฉัน…”“ดังนั้น ฉันถึงต้องขอบคุณคุณอยู่นี่ไง”คำขอบคุณนี้มันหนักหนาเกินไป ทำให้มือที่พ่อซ่งยกแก้วไว้อยู่สั่นไปเล็กน้อย“แล้วก็คุณนายซ่งด้วยค่ะ” หลินชิงเหยียนหันไปมองแม่ซ่งแม่ซ่งยังวางท่าถือตัวอยู่บ้าง “ ‘คุณนายซ่ง’ อะไรกันน่ะ เธอควรจะเรียกว่า ‘แม่’!”“คุณจะให้ซ่งเหยียนจินหย่ากับฉันไม่ใช่เหรอคะ?”“พวกเธอ…พวกเธอยังไม่ได้หย่ากันไม่ใช่เหรอ”“แต่ในใจของคุณ ไม่ได้มองฉันเป็นลูกสะใภ้มานานแล้ว… หรืออาจไม่เ

หึ ดูเหมือนจะเห็นผลทันตาเลยนะ ถึงขนาดที่แม่ซ่งยังนึกออกว่าเธอชอบกินปลาตุ๋นซีอิ๊วแล้ว“คุณกำลังพูดกับฉันอยู่เหรอ?” หลินชิงเหยียนชี้นิ้วมาที่ตัวเองรอยยิ้มของแม่ซ่งจางลงเล็กน้อย “เด็กคนนี้นะ ฉันก็พูดกับเธออยู่น่ะสิ”“น้ำใจของคุณฉันรับไว้แล้ว แต่ฉันยังต้องเก็บกวาดกอง ‘ของเก่าไร้ค่า’ ของฉันอยู่นะ” พูดจบหลินชิงเหยียนก็ปัดมือของพี่อิงออก แล้วก้มตัวลงจัดเก็บของต่อแม่ซ่งพิงอยู่ตรงประตู “ไม่ต้องรีบ เธอเก็บให้เรียบร้อยก่อน พวกเราจะรอเธอไปกินข้าวด้วยกัน”คิดจะเอาใจเธอ แต่ก็ยังลดตัวไม่ลงเหรอ?หลินชิงเหยียนกระตุกมุมปากเล็กน้อย ระหว่างที่เก็บของไปด้วยก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออก“ฮัลโหล พี่หลิว ใช่ฉันเองนะ”“อ๋า ชิงเหยียน ฉันกำลังคิดจะโทรหาเธออยู่พอดี แค่กลัวว่าเธอจะคิดว่าฉันรีบร้อนหวังผลเร็วเกินไป”“จะเป็นไปได้ยังไงกันล่ะ”“ไม่คิดเลยว่าเธอจะเข้าทำงานที่จินหยวนแล้ว แถมยังรับผิดชอบโครงการศูนย์การค้านั่นอีกด้วย”“ฉันจำได้ว่าตอนนั้นบริษัทของพวกพี่อยากได้โครงการนี้มากใช่ไหม?”“ไม่ใช่แค่ตอนนั้นหรอก ตอนนี้พวกเราก็อยากได้มาก อยากมาก อยากสุด ๆ เลย ชิงเหยียน ถ้าเธอยอมให้โอกาสพวกเรา ฉัน…ฉันต้องไปบ้