Mag-log inหลินชิงเหยียนแต่งงานกับซ่งเหยียนจินมาได้สามปี แต่ระหว่างที่กำลังวางแผนฉลองครบรอบแต่งงานปีที่สาม เธอกลับค้นพบว่าใบทะเบียนสมรสที่อยู่ในมือนั้นเป็นของปลอม... คุณนายซ่งตัวจริงกลับกลายเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของเธอ! ตลอดสามปีที่ผ่านมา พวกเขาและคนตระกูลซ่งทั้งหมดต่างก็หลอกเธอเหมือนคนโง่มาตลอดสามปีเต็ม สาเหตุกลับกลายเป็นเพราะเธอประสบอุบัติเหตุทางรถจนมดลูกได้รับความเสียหาย ทำให้ไม่สามารถมีลูกได้ แต่ตอนนั้นเหตุที่เธอบาดเจ็บสาหัสขนาดนั้น ก็เพราะเธอช่วยชีวิตซ่งเหยียนจินไว้นี่นา! ซ่งเหยียนจิน: ฉันรักเธอนะ แต่ฉันก็แค่อยากได้ลูกสักคนเท่านั้น! เวินรั่วอัน: ฉันไม่ได้อยากทำลายความสัมพันธ์ของพวกเธอ ฉันแค่อยากเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งด้วยเท่านั้น! หลินชิงเหยียน: บ้าไปแล้วหรือไง! ...... ในเมื่อพวกเขาคิดว่าสนุกนัก งั้นเธอก็จะเล่นกับพวกเขาให้สนุกไปเลยเหมือนกัน แย่งโครงการในมือของเธอเหรอ? ได้สิ เธอก็หันไปแต่งกับทายาทตระกูลมหาเศรษฐี กลายเป็นฝ่ายลูกค้าเจ้าของโครงการซะเลย ไม่ยอมให้เธอมีงานแต่งเหรอ? ตระกูลมหาเศรษฐีทุ่มสินสอดมูลค่าหลายแสนล้าน งานแต่งจัดอย่างยิ่งใหญ่สะเทือนทั้งเมือง ดูถูกเธอเพราะเธอมีลูกไม่ได้เหรอ? เธอตั้งท้องแฝดในครรภ์เดียว ยิ้มมองพวกเขาอย่างสะใจที่อิจฉาจนแทบคลั่ง ...... ข่าวการแต่งงานของทายาทตระกูลมหาเศรษฐีแพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว แต่ผู้คนกลับพากันรู้สึกเสียดายให้กับคุณนายตระกูลมหาเศรษฐีคนนี้ ในวงสังคมต่างก็รู้กันดีว่า คุณชายทายาทมหาเศรษฐีนั้นมีคนที่รักฝังใจอยู่ ถึงแม้หญิงคนนั้นจะแต่งงานไปแล้ว แต่เขาก็ยังลืมเธอไม่ได้อยู่ดี ว่ากันว่าตอนวันแต่งงานของหญิงคนที่เขารัก เขาเสียใจจนสุดจะทน ถึงขั้นพยายามฆ่าตัวตาย ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีคนเห็นเขานั่งดูหนังที่รักแรกแสดงซ้ำไปซ้ำมา แล้วร้องไห้จนควบคุมตัวเองไม่ได้ พอหลินชิงเหยียนคลอดลูก และคิดว่าควรหลีกทางให้ทายาทกับรักแรกของเขา ทายาทหนุ่มก็อุ้มเธอไว้พร้อมตะโกนบอกว่าเขาถูกใส่ร้าย “ใครเป็นคนปล่อยข่าวลือเรื่องฉันนี่! ที่รัก เธอต้องเชื่อฉันนะ!”
view moreลมหายใจของเขาหนักหน่วง ร่างกายก็เกร็งราวกับเสือดาวที่กำลังเดือดดาล เธอยกมือขึ้นลูบหลังเขาเบา ๆ อยากจะปลอบเขา แต่ทันใดนั้นกลับถูกเขาจูบอย่างรุนแรงจูบนี้ทั้งลนลานทั้งสับสน ไม่ต่างจากอารมณ์ของเขาในตอนนี้เลยความเจ็บปวดราวกับถูกฉีกออกเป็นเสี่ยง ๆ ถาโถมเข้าใส่หลินชิงเหยียนอีกครั้ง จนเธออดไม่ได้ที่จะกอดเซิ่งถิงแน่นเช่นกัน แต่ไม่ว่าพวกเขาจะใกล้ชิดกันแค่ไหน ทำไมเธอกลับยังรู้สึกเหมือนกำลังจะคว้าเขาไว้ไม่ได้อยู่ดีผ่านไปเนิ่นนาน ทั้งสองคนจึงเดินออกมาจากบันไดหนีไฟ แต่กลับเห็นคุณนายเซิ่งยืนอยู่ด้านนอกตั้งแต่แรกแล้วเธอสวมชุดคนไข้ ปล่อยผมยาวสยาย สายตาที่มองหลินชิงเหยียนเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่ง"เธอนี่เอง!"เมื่อครู่คุณนายเซิ่งได้ยินที่ไป๋อิงพูดหมดแล้วพอตระหนักได้ถึงจุดนี้ หลินชิงเหยียนก็รู้สึกเหมือนความอ่อนแรงกำลังถาโถมเข้าใส่อย่างหนัก"เธอเป็นคนทำร้ายลูกสาวของฉัน!"คุณนายเซิ่งพุ่งเข้ามาผลักเธออย่างแรงราวกับคนเสียสติเซิ่งถิงห้ามคุณนายเซิ่งไม่ได้ จึงได้แต่ปกป้องหลินชิงเหยียน เขากอดเธอไว้แน่นในอ้อมแขน รับทั้งคำด่าและการทุบตีแทนเธอ"ยัยฆาตกร! เธอฆ่าลูกสาวฉัน! ฉันจะเอาชีวิตเธอ!"หลินชิงเ
หลินชิงเหยียนกำหมัดแน่น มิน่าล่ะหลังจากไป๋อิงโดนตบไปหนึ่งฉาดแล้วก็ยังหัวเราะออกมาได้เธอคงคิดว่าแค่บอกเซิ่งถิงเรื่องนี้ เซิ่งถิงก็จะหย่ากับหลินชิงเหยียน แล้วเธอก็จะมีโอกาสอีกครั้ง"เซิ่งถิง ฉันรู้ว่าตอนนี้คุณต้องเกลียดเธอมากแน่ ๆ แล้วก็เสียใจมากที่แต่งงานกับเธอ! ไม่เป็นไรนะ คุณหย่ากับเธอเถอะ ฉะ ฉันจะอยู่ข้าง ๆ คุณเอง!"ตอนที่ไป๋อิงพูดประโยคนี้ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความร้อนรน ต่อให้มีประตูกั้นอยู่อีกชั้น หลินชิงเหยียนก็ยังได้ยินเสียงหายใจถี่กระชั้นของเธออย่างชัดเจนแต่ตรงกันข้าม เซิ่งถิงสูบบุหรี่ติดกันไปหลายอึก พยายามจะกดอารมณ์เอาไว้ แต่สุดท้ายก็กดไม่ลง"สมองเธอมีปัญหาหรือไงวะ!""เซิ่งถิง...""เธอมาสั่งให้ฉันหย่ากับเมียตัวเอง เธอมีสิทธิ์อะไร!""ฉันบอกว่าเธอเป็นลูกสาวอีกคนของพ่อฉัน คุณไม่เข้าใจหรือไง?""เธอยอมรับพ่อแล้วงั้นสิ?""หา?""เลิกพยายามอวดอ้างตระกูลเธอสักที!""แต่เธอเป็นคนทำให้เซิ่งลั่วตายนะ!""เธอลองพูดอีกคำสิ!""เธอ... กรี๊ด!"พอได้ยินเสียงกรีดร้องของไป๋อิง หลินชิงเหยียนก็ใจหายวาบ เธอรีบวิ่งเข้าไป ก็เห็นเซิ่งถิงกำคอเสื้อของไป๋อิงอยู่ พร้อมกับกดร่างเธอออกไปนอก
เพียะ!เสียงนั้นดังสะท้อนไปทั่วห้องจัดแสดง แขกที่กำลังถูกเชิญให้ออกไปด้านนอกต่างก็เห็นภาพตรงหน้า"หลินชิงเหยียน เธอกล้าตบแม่ฉันเหรอ!"ไป๋อิงพุ่งเข้ามา แต่ในวินาทีถัดมา เธอก็โดนหลินชิงเหยียนตบเข้าอย่างจังอีกหนึ่งฉาด"เธอต้องรู้เรื่องที่แม่เธอทำอยู่แล้วแน่ ๆ บางเรื่องเธออาจจะมีส่วนร่วมด้วยซ้ำ!""เธอตบฉัน เธอ...""เธอน่าจะดีใจนะที่ฉันแค่ตบพวกเธอสองคนไปคนละฉาดน่ะ!"ไป๋อิงเหมือนคนเสียสติ พยายามจะพุ่งเข้าไปทำร้ายหลินชิงเหยียน แต่กลับถูกไป๋เจ๋อหย่วนตะคอกใส่"พอได้แล้ว! ทำไมเธอถึงได้เหมือนแม่ของเธอไม่มีผิด!"ไป๋อิงโดนตวาดจนตาแดง เธอมองไป๋เจ๋อหย่วนอย่างไม่อยากเชื่อ"พ่อคะ พ่อเข้าข้างมันเหรอ!"ไป๋เจ๋อหย่วนสูดหายใจลึก เขาไม่ได้สนใจไป๋อิง แต่หันไปมองหลินชิงเหยียนแทน"เหยียนเหยียน กลับบ้านกับฉันก่อนดีไหม ฉันมีเรื่องอยากคุยกับเธอเยอะมาก""ไม่ล่ะ" หลินชิงเหยียนตอบกลับอย่างเรียบเฉย "บ้านของคุณ ไม่ใช่บ้านของฉัน เมื่อก่อนไม่ใช่ ตอนนี้ไม่ใช่ และต่อไปก็จะไม่มีวันใช่"พูดจบ เธอก็เมินสายตาวิงวอนของไป๋เจ๋อหย่วน แล้วหันหลังเดินจากไปอย่างเด็ดขาดแต่เพิ่งเดินออกไปได้ไม่ไกล กลับได้ยินเสียงหัวเราะอ
พอคำพูดนี้หลุดออกมา ไป๋เจ๋อหย่วนกับไป๋อิงก็ตกตะลึงจนเบิกตากว้าง"ธะ เธอบอกว่าเธอเป็นลูกสาวของหลินเหยาเหรอ?"ไป๋อิงไม่เชื่อ และรีบหันไปมองจูเชี่ยนทันที พอเห็นจูเชี่ยนพยักหน้า เธอถึงต้องเชื่อ"นี่เธอเป็นลูกสาวของหลินเหยาจริง ๆ เหรอ!"หลินชิงเหยียนขี้เกียจจะสนใจเธอ จึงหันไปมองไป๋เจ๋อหย่วนส่วนไป๋เจ๋อหย่วน หลังจากช็อกอยู่ครู่หนึ่ง ก็มีสีหน้าดีใจทันที พอมองหลินชิงเหยียนอีกครั้ง ในแววตาก็ปะปนไปด้วยความรู้สึกผิด ความปวดใจ ความเอ็นดู จนชั่วขณะนั้นเขาไม่รู้เลยว่าควรแสดงสีหน้าแบบไหน"ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมครั้งแรกที่ฉันเจอคุณ ฉันถึงรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก ที่แท้ ที่แท้คุณก็เป็นลูกสาวของเธอ และก็เป็นลูกสาวของฉัน ลูกสาวของฉัน"พูดจบ ดวงตาของไป๋เจ๋อหย่วนก็แดงก่ำสีหน้าของหลินชิงเหยียนซับซ้อนเล็กน้อย ไป๋เจ๋อหย่วนคือคนที่ถูกปิดบังความจริงมาโดยตลอด ดังนั้นเธอจึงไม่มีเหตุผลจะเกลียดเขา แต่จะให้ยอมรับเขาไหม?หลินชิงเหยียนขอปฏิเสธ!เธอได้รับรู้และเข้าใจว่าตระกูลไป๋ปฏิบัติกับแม่ของเธออย่างไร และเธอก็เกลียดพวกเขามาก เพราะฉะนั้นเธอจะไม่มีวันสร้างสายใยความผูกพันอะไรกับคนตระกูลไป๋อีก รวมถึงไป๋เจ๋
“คุณพูดอะไรสักอย่างสิ ฉันเดาทางไม่ออก!”“...”“เซิ่งถิง!”ในขณะที่เขากำลังเดินจากไป เซิ่งถิงก็ชะงักฝีเท้า เขาหมุนตัวกลับมา ท่ามกลางควันบุหรี่ที่ฟุ้งกระจาย สีหน้าของเขาก็ดำมืดยิ่งกว่าเดิม สายตาคมกริบมากยิ่งขึ้น “บางทีการร่วมมือระหว่างพวกเราอาจจะต้องมีการเจรจาใหม่อีกครั้ง เธออาจจะยังไม่ใช่ตัวเล
“ใครให้เธอหนีไปกันล่ะ รีบมาให้ฉันจับเร็ว ๆ!”ตาเฒ่าเห็นว่าเธอยังยืนกระโดดอยู่ กลัวว่าเธอจะตกลงมา จึงรีบร้องเรียกลูกชายทันที“รีบรับตัวเธอไว้สิ!”เซิ่งถิงเหลือบดูเวลา หากไม่ใช่ว่ามันดึกมากจนไปรบกวนคนอื่นนอน เขาคงเลือกโทรแจ้งตำรวจไปแล้ว“อ๊ะ!”หลินชิงเหยียนเหยียบพลาดจริง ๆ เซิ่งถิงกลัวว่าเธอจะกระ
“รู้สึกว่ายุ่งเหยิงไปหมด”หลินชิงเหยียนยิ้มตอนอยู่มหาวิทยาลัย เธอเคยได้รางวัลเหรียญทองจากการแข่งขันออกแบบมามากมาย ส่วนเวินรั่วอันถึงจะลงแข่งทุกครั้ง แต่มากสุดก็ได้แค่รางวัลชมเชยเท่านั้นแต่เวินรั่วอันก็เชื่อทุกครั้งว่าเป็นเพราะคณะกรรมการตัดสิน ไม่ใช่ฝีมือตัวเอง….“ขอเตือนเธอสักอย่างนะ แบบร่างนี
หลินชิงเหยียนพยายามดึงสายตาตัวเองออกจากความงามของผู้ชายคนนั้นได้อย่างยากลำบาก แล้วมองไปรอบ ๆ อีกครั้งก็พบว่า นอกจากเขาแล้วก็ไม่มีใครอยู่เลยแน่นอน เขาคงไม่ใช่แพทย์แผนจีนอาวุโสแน่ ๆ งั้นก็เหลืออย่างเดียวคือ... คนไข้เหรอ?เมื่อเธอเห็นอักษรสีแดงตัวใหญ่ที่ติดอยู่ด้านหลังผู้ชายคนนั้นเขียนว่า “เชี่ยวชาญ