ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน

ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน

โดย:  แพนเค้กผักยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
10
22 การให้คะแนน. 22 ความคิดเห็น
429บท
40.9Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

หลินชิงเหยียนแต่งงานกับซ่งเหยียนจินมาได้สามปี แต่ระหว่างที่กำลังวางแผนฉลองครบรอบแต่งงานปีที่สาม เธอกลับค้นพบว่าใบทะเบียนสมรสที่อยู่ในมือนั้นเป็นของปลอม... คุณนายซ่งตัวจริงกลับกลายเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของเธอ! ตลอดสามปีที่ผ่านมา พวกเขาและคนตระกูลซ่งทั้งหมดต่างก็หลอกเธอเหมือนคนโง่มาตลอดสามปีเต็ม สาเหตุกลับกลายเป็นเพราะเธอประสบอุบัติเหตุทางรถจนมดลูกได้รับความเสียหาย ทำให้ไม่สามารถมีลูกได้ แต่ตอนนั้นเหตุที่เธอบาดเจ็บสาหัสขนาดนั้น ก็เพราะเธอช่วยชีวิตซ่งเหยียนจินไว้นี่นา! ซ่งเหยียนจิน: ฉันรักเธอนะ แต่ฉันก็แค่อยากได้ลูกสักคนเท่านั้น! เวินรั่วอัน: ฉันไม่ได้อยากทำลายความสัมพันธ์ของพวกเธอ ฉันแค่อยากเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งด้วยเท่านั้น! หลินชิงเหยียน: บ้าไปแล้วหรือไง! ...... ในเมื่อพวกเขาคิดว่าสนุกนัก งั้นเธอก็จะเล่นกับพวกเขาให้สนุกไปเลยเหมือนกัน แย่งโครงการในมือของเธอเหรอ? ได้สิ เธอก็หันไปแต่งกับทายาทตระกูลมหาเศรษฐี กลายเป็นฝ่ายลูกค้าเจ้าของโครงการซะเลย ไม่ยอมให้เธอมีงานแต่งเหรอ? ตระกูลมหาเศรษฐีทุ่มสินสอดมูลค่าหลายแสนล้าน งานแต่งจัดอย่างยิ่งใหญ่สะเทือนทั้งเมือง ดูถูกเธอเพราะเธอมีลูกไม่ได้เหรอ? เธอตั้งท้องแฝดในครรภ์เดียว ยิ้มมองพวกเขาอย่างสะใจที่อิจฉาจนแทบคลั่ง ...... ข่าวการแต่งงานของทายาทตระกูลมหาเศรษฐีแพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว แต่ผู้คนกลับพากันรู้สึกเสียดายให้กับคุณนายตระกูลมหาเศรษฐีคนนี้ ในวงสังคมต่างก็รู้กันดีว่า คุณชายทายาทมหาเศรษฐีนั้นมีคนที่รักฝังใจอยู่ ถึงแม้หญิงคนนั้นจะแต่งงานไปแล้ว แต่เขาก็ยังลืมเธอไม่ได้อยู่ดี ว่ากันว่าตอนวันแต่งงานของหญิงคนที่เขารัก เขาเสียใจจนสุดจะทน ถึงขั้นพยายามฆ่าตัวตาย ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีคนเห็นเขานั่งดูหนังที่รักแรกแสดงซ้ำไปซ้ำมา แล้วร้องไห้จนควบคุมตัวเองไม่ได้ พอหลินชิงเหยียนคลอดลูก และคิดว่าควรหลีกทางให้ทายาทกับรักแรกของเขา ทายาทหนุ่มก็อุ้มเธอไว้พร้อมตะโกนบอกว่าเขาถูกใส่ร้าย “ใครเป็นคนปล่อยข่าวลือเรื่องฉันนี่! ที่รัก เธอต้องเชื่อฉันนะ!”

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1

Matahari Surabaya pagi itu seolah sedang pamer kekuatan. Panasnya tak main-main, sanggup membuat aspal parkiran Fakultas Bahasa dan Sastra terasa seperti panggangan roti.

Maura Adhisti turun dari motornya dengan gerakan dramatis, kacamata bulat bertengger di hidung, rambut dikuncir kuda asal-asalan, dan tas kanvas yang disampirkan di bahu dengan gaya yang penting kuliah.

Di ujung parkiran, dua makhluk ajaib sudah menunggunya sambil kipas-kipas pakai buku panduan akademik.

Risti, yang dandanannya selalu siap buat kondangan, dan Leon, yang megenakan kemeja flanel namun kancing atasnya sudah menyerah karena gerah.

"Lama bener lo, Ra! Gue udah matang medium rare nunggu di sini!" semprot Leon begitu Maura sampai di hadapan mereka.

Maura nyengir lebar, memperlihatkan deretan giginya yang rapi. "Macet, Cuy! Biasalah, drama perempatan depan. Yuk, kantin! Seblak Bu Ida sudah memanggil jiwaku yang haus akan micin."

Ketiganya berjalan beriringan. Geng yang dikenal seantero fakultas sebagai 'Trio Bar-bar' itu memang punya aura sendiri. Bukan aura prestasi yang menyilaukan, melainkan aura keberisikan yang konsisten. Mereka tertawa lepas, membicarakan drama selebgram yang baru saja viral, sampai tiba-tiba langkah Risti melambat.

"Eh, eh... bentar. Oksigen gue mendadak tipis," bisik Risti sambil menahan lengan Maura.

Mata mereka bertiga kompak tertuju ke ujung koridor panjang yang menghubungkan gedung dekanat dengan gedung perkuliahan. Dari sana, seorang pria berjalan dengan langkah tegap. Kemeja putih slim-fit yang digulung sampai siku, celana kain berwarna arang yang disetrika licin, dan sebuah tas kulit di tangan kirinya. Wajahnya datar, seolah-olah dia memiliki filter permanen yang menyaring segala bentuk ekspresi di wajahnya.

Bumi Arkatama.

"Gila... makin hari makin cakep bener itu manusia. Pake pelet apa ya?" Risti bergumam dengan mata yang tidak berkedip. "Dingin-dingin empuk gitu mukanya."

Maura mendengus kencang, hampir mirip suara mesin yang kepanasan. "Cakep dari mana? Itu mah kulkas dua pintu jalan kaki. Nggak ada nyawanya."

"Halah, bilang aja lo iri karena nggak bisa nembus hatinya Pak Bumi," goda Leon sambil menyenggol bahu Maura.

"Dih, ogah! Yang ada gue darah tinggi tiap hari," sahut Maura cepat. Dia melirik Bumi dengan tatapan sinis yang dia sembunyikan di balik kacamatanya. "Lagian, percuma lo taksir, Ris. Dia udah mau kawin."

Risti dan Leon serentak menoleh ke arah Maura. "Hah?! Masa?!"

"Tau dari mana lo? Pak Bumi mana pernah posting cewek di I*-nya? Isinya cuma foto buku sama gedung doang," sahut Leon penuh selidik.

Maura memutar bola matanya. Hampir saja dia keceplosan bilang kalau pria yang mereka bicarakan itu tiap minggu datang ke rumahnya, duduk manis di ruang tamu sambil membahas katering pernikahan dengan kakaknya, Anindira.

"Info A1 pokoknya mah! Valid tanpa revisi. Udah, mending fokus ke seblak daripada bahas cowok kaku yang kalau ngasih nilai pelitnya ngalahin pedagang kaki lima."

Dendam Maura pada Bumi memang sudah sampai ke tulang sumsum. Bagaimana tidak? Semester lalu, Maura yang sudah begadang mengerjakan tugas analisis sastra sampai matanya mirip panda, tetap saja diberi nilai C+.

Alasannya? "Analisis Anda terlalu imajinatif dan kurang landasan teori." Padahal Maura yakin, Bumi hanya tidak suka melihatnya tertawa terlalu kencang di lorong kampus.

Jarak antara mereka dan Bumi makin menipis. Atmosfer di sekitar koridor mendadak terasa lebih sejuk, atau lebih tepatnya, mencekam. Sebagai mahasiswa yang masih punya urat sopan santun meski tipis, mereka harus menyapa.

"Pagi, Pak Bumi!" sapa Risti dengan nada suara yang sengaja diimut-imutkan.

"Pagi, Pak!" Leon menyusul dengan anggukan hormat.

Maura? Ia hanya bergumam tidak jelas, "Pagi, Pak," sambil tetap menatap lurus ke depan, pura-pura sibuk membetulkan tali tasnya.

Bumi tidak menghentikan langkahnya, hanya melambat. Kepalanya menoleh sedikit. Sepasang mata tajam di balik kacamata bening itu melirik ke arah mereka bertiga, tepatnya, matanya sempat tertuju pada Maura selama satu detik lebih lama.

Tanpa kata. Tanpa senyum. Jangankan membalas "Pagi juga", menggerakkan otot pipi saja sepertinya Bumi tidak sudi.

Dia hanya memberikan lirikan mata yang dingin, lalu kembali berjalan lurus dengan angkuh.

"Tuh, kan! Apa gue bilang!" Maura meledak begitu Bumi sudah menjauh beberapa meter. "Sombongnya sampai ke langit ke tujuh! Disapa manusia, balesnya pake lirikan jin. Kenapa sih kakak gue mau sama modelan begitu?!"

"Hah? Apa, Ra? Kakak lo?" Leon mengernyit bingung.

Maura tersentak. Waduh, mulutnya benar-benar perlu dikunci pakai gembok pagar.

"Maksud gue... kakak-kakakan! Iya, maksud gue kalau ada cewek yang mau sama dia, pasti itu cewek sabarnya seluas samudera Pasifik!" Maura berkelit cepat, mempercepat langkahnya menuju kantin dengan wajah yang mendadak merah karena hampir membongkar rahasia besarnya sendiri.

Di belakangnya, Risti dan Leon hanya saling lirik, sementara di kejauhan, Bumi Arkatama sempat melirik jam tangannya, dan kembali lurus berjalan.

Pria itu melangkah tanpa sekali pun menoleh ke belakang. Tubuhnya yang tinggi tegap dibalut kemeja yang seolah tidak mengizinkan satu kerutan pun muncul. Sinar matahari yang menerobos celah ventilasi koridor memantul di kacamata beningnya, menyembunyikan sorot matanya yang selalu sulit dibaca.

Langkahnya teratur, ketukan sepatunya di lantai marmer terdengar ritmis dan tegas Suara yang biasanya sanggup membuat satu kelas mendadak senyap dalam hitungan detik. Dia adalah definisi presisi yang berjalan.

**

Pintu toilet didorong pelan, lalu terbuka dengan nyaring yang nyaris kalah oleh suara riuh koridor kampus.

Maura keluar sambil mengibas-ngibaskan tangan yang masih sedikit basah. Rambutnya yang sudah berantakan sejak pagi kini resmi naik level jadi 'tak terselamatkan.

Belum sempat dia melangkah dua langkah, HP-nya bergetar di tangan.

Mama SAYANG calling...

Tanpa berpikir dia langsung mengangkatnya, menyelipkan HP di antara telinga dan bahu sambil sibuk merapikan tasnya. Bersiap menerima rentetan pertanyaan tentang warna taplak meja atau jenis bunga dekorasi.

Tapi, bukan suara lembut Mama yang biasanya hobi bergosip soal desain kebaya, yang dia dengar. Suara di seberang sana terdengar pecah, panik, dan terengah-engah.

"Ra, kelasmu udah selesai?"

"Udah dong, Ma. Kenapa? Catering la-"

"Dira nggak ada." potong mamanya.

Langkah Maura langsung berhenti. Alisnya berkerut, dahinya mengernyit, "maksudnya nggak ada gimana?"

"Nggak ada! Dari semalem nggak pulang, HP-nya mati, kamarnya kosong. Kakak kamu kabur."

"HAH?!"

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

คะแนน

10
100%(22)
9
0%(0)
8
0%(0)
7
0%(0)
6
0%(0)
5
0%(0)
4
0%(0)
3
0%(0)
2
0%(0)
1
0%(0)
10 / 10.0
22 การให้คะแนน · 22 ความคิดเห็น
เขียนรีวิว

ความคิดเห็นเพิ่มเติม

KW AN
KW AN
กลับมาอัพไวๆค่ารออ่านอยู่
2026-09-02 12:36:45
0
0
fm.betta.fish
fm.betta.fish
ดีเยี่ยม อยากต่อจนจบ
2026-08-30 02:13:35
0
0
Killua
Killua
อันนี้ไม่เทเนอะจะได้อ่าน ถ้าเทเราจะได้ไม่อ่าน
2026-08-26 17:07:46
0
0
Seksit Punpheat
Seksit Punpheat
นางเอกเริสมาก ฆ่าได้ฆ่าสุดๆ
2026-07-10 00:46:49
0
0
Sasima Rungreong
Sasima Rungreong
รอๆชอบเมื่อไหร่จะลงต่ออีกแต่อย่าทำให้นอกับพอแยกกันให้สู้ไปด้วยกันแบบนี้นะ
2026-07-04 11:48:04
0
0
429
บทที่ 1
“คุณหลินคะ ใบทะเบียนสมรสฉบับนี้ของคุณเป็นของปลอมค่ะ”หลินชิงเหยียนมองเห็นพนักงานต้อนรับส่งใบทะเบียนสมรสที่เธอยื่นให้ส่งกลับคืนมาให้เธออีกครั้ง แม้ท่าทีของอีกฝ่ายยังคงสุภาพ แต่บนใบหน้ากลับฉายแววเยาะหยันออกมาเธอหัวเราะออกมาแล้วรับมันไว้ “ฉันจะไปทำใบทะเบียนสมรสปลอมมาหลอกพวกคุณทำไมกัน?”“บางทีอาจเพราะโปรโมชั่นพิเศษสำหรับวันครบรอบแต่งงานที่ทางเราจัดขึ้นก็ได้นะ” พนักงานต้อนรับพูดพลางเม้มปากเบา ๆ อย่างดูหมิ่นหลินชิงเหยียนถึงกับพูดไม่ออก เรื่องโปรโมชั่นอะไรนั่น เธอไม่รู้ด้วยซ้ำ เหตุผลที่เธอเลือกมาฉลองครบรอบแต่งงานสามปีกับซ่งเหยียนจินที่ร้านอาหารแห่งนี้ ก็แค่เพราะเธอชอบบรรยากาศสวนของร้านเท่านั้น“คุณจะมาพูดลอย ๆ ว่าใบทะเบียนสมรสของฉันเป็นของปลอมไม่ได้นะ ฉันสามารถร้องเรียนคุณได้” หลินชิงเหยียนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาและหนักแน่นขึ้นพนักงานต้อนรับได้ยินดังนั้นกลับทำท่าราวกับได้ยินเรื่องตลก ถอนหายใจแล้วส่ายหัวอย่างจนปัญญาเห็นท่าทีของพนักงานต้อนรับแบบนั้น หลินชิงเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วถามว่า “คุณแน่ใจได้ยังไงขนาดนั้น?”พนักงานต้อนรับก้มลงพิมพ์คีย์บอร์ดอยู่สองสามครั้ง แล้วหมุนหน้าจอคอมพิว
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2
ช่วงเวลาหนึ่งเดือนนี้ เธอก็จะได้เล่นสนุกกับคนตระกูลซ่งให้เต็มที่เลยหลินชิงเหยียนเก็บโทรศัพท์แล้วก้าวเดินตรงไปยังบ้านตระกูลซ่งอย่างรวดเร็วเธอกดกริ่งหน้าประตู ไม่นานแม่บ้านพี่อิงก็มาเปิด พอเห็นว่าเป็นเธอกลับมา ก็ถึงกับตกใจ“ชิงเหยียน คุณ...คุณไปทำงานต่างเมืองไม่ใช่เหรอ ทำไมอยู่ ๆ ถึงกลับมาได้ล่ะ?”หลินชิงเหยียนไม่สนใจเธอ เดินอ้อมผ่านพี่อิงเข้าไปข้างในทันที“คุณนาย! คุณนาย! คุณชิงเหยียนกลับมาจากไปทำงานแล้วค่ะ!” พี่อิงที่ห้ามเธอไว้ไม่ได้ รีบตะโกนเสียงดังเข้าไปข้างในพอหลินชิงเหยียนเดินมาถึงตรงบันได แม่ซ่งก็ถือถ้วยซุปไก่ตุ๋นโสมออกมาจากครัวอย่างรีบร้อนเพื่อมาขวางเธอไว้“เธอ...เธอทำไมถึง…”“เหยียนจินอยู่ข้างบนใช่ไหม?”“ไม่ เขาไม่ได้อยู่บ้าน…”“ฉันจะขึ้นไปหาเขา”หลินชิงเหยียนไม่ฟังแม้แต่นิดว่าแม่ซ่งพูดอะไร เดินตรงขึ้นไปชั้นบนทันที“เหยียนเหยียน เหยียนเหยียน อย่าขึ้นไปข้างบน!” แม่ซ่งรีบวิ่งตามเธอไปอย่างลนลานหลินชิงเหยียนเร่งฝีเท้าขึ้นบันไดตรงไปยังห้องนอนของทั้งสองคน เธออยากจะดูนัก ว่าคู่ที่ถูกจับได้ว่าอยู่ห้องเดียวกันจะอธิบายยังไง!เธอผลักประตูเข้าไป แล้วก็เห็นซ่งเหยียนจินทันท
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3
“ฉันขัดข้องสิ” หลินชิงเหยียนยกคิ้วขึ้นแล้วยิ้มพูดสีหน้าของพ่อซ่งมืดลงทันที เขาไม่คิดว่าหลินชิงเหยียนจะปฏิเสธเขาอย่างตรงไปตรงมาแบบนี้“เหยียนเหยียน พ่อทำแบบนี้ต้องมีเหตุผลของเขาแน่ ๆ ฟังพ่อเถอะนะ” ซ่งเหยียนจินพูดกับหลินชิงเหยียนเสียงเบา“เหตุผลอะไรล่ะ?” ซ่งเหยียนจินชะงักไปเล็กน้อยปกติหลินชิงเหยียนจะเชื่อฟังเขามาก ไม่เคยย้อนถามแบบนี้“เธอเหนื่อยแล้วใช่ไหม ถ้าอย่างนั้นไว้พรุ่งนี้ค่อยไปคุยกันที่บริษัทดีไหม…”“ฉันก็เหนื่อยจริง ๆ นั่นแหละ สุดท้ายต้องต่อรองกับอีกฝ่าย เจรจาเรื่องความร่วมมือให้เรียบร้อย แล้วยังต้องรีบกลับมาเพื่อเตรียมเซอร์ไพรส์ให้คุณอีก”“งั้นก็……”“แต่ฉันก็ยังอยากฟังว่าพ่อทำแบบนี้เพราะเหตุผลอะไร”หลินชิงเหยียนยังคงยิ้มอยู่ น้ำเสียงก็ยังนุ่มนวลเหมือนเดิม แต่ท่าทีกลับไม่ยอมถอยเลยแม้แต่นิดเดียว“ฮึ!” พ่อซ่งฮัมเสียงขึ้นอย่างไม่พอใจหลินชิงเหยียนมองไปที่เขาแล้วพูดว่า “พ่อ โครงการนี้ฉันเตรียมงานมาครึ่งปีแล้ว หนึ่งเดือนครึ่งกว่าฉันต้องออกไปทำงานต่างเมือง ล่วงเวลาจนถึงเที่ยงคืน หรือบางทีก็นอนค้างที่บริษัทเป็นเรื่องปกติ ตอนนี้โครงการกำลังจะได้ข้อสรุปอยู่แล้ว แต่พ่อกลับจะเป
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4
“เมื่อกี้ฉันพูดจาไม่ดี ฉันขอโทษเธอนะ”“ที่รัก เธอจะใจร้ายให้ฉันไปนอนห้องรับแขกจริง ๆ เหรอ? ให้ฉันเข้าไปหน่อยได้ไหม ฉันอยากกอดเธอ”พอคิดถึงว่าผู้ชายคนนี้เพิ่งไปมีความสัมพันธ์กับเวินรั่วอันมา แล้วตอนนี้ยังอยากให้ตัวเองตั้งท้องอีก หลินชิงเหยียนก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาทันที“ฉันเหนื่อยแล้ว มีอะไรไว้ค่อยคุยกันพรุ่งนี้เถอะ”“ที่รัก แต่ฉันไม่ได้กอดเธอมาตั้งอาทิตย์หนึ่งแล้วนะ เธอไม่คิดถึงฉันบ้างเหรอ?”หลินชิงเหยียนรู้สึกคลื่นไส้จนแทบจะอาเจียนออกมา“คุณเชื่อฟังพ่อแม่ไม่ใช่เหรอ งั้นคืนนี้ก็ไปนอนกับพวกท่านสิ!”ข้างนอกเงียบไปชั่วครู่ จากนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่ค่อย ๆ เดินห่างออกไปซ่งเหยียนจินเป็นคนอารมณ์ร้อน เวลาที่ทั้งสองมีความเห็นไม่ตรงกัน เธอมักจะเป็นฝ่ายยอมฟังซ่งเหยียนจินเสมอถ้ามีปากเสียงกัน ส่วนใหญ่ก็เป็นเธอที่ยอมก่อนเธอรักซ่งเหยียนจินมากจริง ๆ …เฮอะ ตอนนี้เหลือแค่ความน่าขันเท่านั้นหลินชิงเหยียนบอกว่าจะพักผ่อน แล้วก็ล้มตัวลงนอนหลับตา ทำเหมือนกับว่าหลับไปจริง ๆแต่เวินรั่วอันก็ยังระมัดระวังอยู่ดี จนกระทั่งเกือบตีสอง เธอถึงค่อย ๆ ย่องออกมาจากตู้เสื้อผ้าอย่างเงียบเชียบคงเพราะอ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5
เพราะหลินชิงเหยียนไม่ยอมรับบ้านหลังนี้ ซ่งเหยียนจินก็โกรธขึ้นมาจริง ๆระหว่างทางกลับ เขาไม่พูดกับเธอสักคำเดียวพอกลับถึงบ้าน เห็นลูกชายอารมณ์ไม่ดี แม่ซ่งก็รีบจ้องหลินชิงเหยียนเขม็งทันทีหลินชิงเหยียนไม่สนใจแม่ซ่งเลย แล้วเดินขึ้นไปชั้นบนเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าพอเธอลงมาข้างล่างตอนมื้อเย็น พ่อซ่งกับซ่งเหยียนจินไม่ได้อยู่กินข้าวที่บ้าน แม่ซ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารคนเดียว แต่ไม่มีจานชามสำหรับเธอ“ฉันเห็นว่าเธอท่าทางโกรธมาก คงไม่หิวล่ะสิ ก็เลยไม่ได้ให้พี่อิงเตรียมอาหารไว้ให้เธอ”“งั้นเหรอ”หลินชิงเหยียนเห็นพี่อิงถือจานอาหารออกมาจากครัว ก็รีบเข้าไปช่วยรับทันทีเมื่อก่อนเธอมักจะช่วยพี่อิงเตรียมอาหารเย็นอยู่เสมอ พี่อิงเลยนึกว่าเธอจะมาช่วยอีก ก็เลยยื่นจานให้อย่างเคยแต่หลินชิงเหยียนแกล้งทำเป็นรับไม่ทัน ดึงมือกลับไปเล็กน้อย แล้วจานอาหารนั้นก็หล่นลงพื้นดัง “เพล้ง!”แม่ซ่งเห็นเหตุการณ์เข้าก็รีบตะโกนใส่หลินชิงเหยียนทันทีว่า “นี่มันอะไรของเธอ แค่ถือจานยังทำให้ดีไม่ได้เลยเหรอ ตระกูลซ่งเราแต่งเธอเข้ามานี่ขาดทุนชัด ๆ!”“ฉันไม่ได้ตั้งใจนะคะ”หลินชิงเหยียนแกล้งทำท่าทางเหมือนน้อยใจ รีบวิ่งเข้าไปในคร
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6
เมื่อกลับมาที่แผนกโครงการ เพื่อนร่วมงานทุกคนต่างมองเธอด้วยความเป็นห่วงหลินชิงเหยียนยักไหล่แล้วพูดว่า “ฉันถูกไล่ออกแล้ว”เพื่อนร่วมงานบางคนถอนหายใจ บางคนงงงัน บางคนก็โกรธจัด ส่วนเหวินหยวนถึงกับวิ่งเข้ามาแล้วตะโกนลั่นว่า“หัวหน้าทำโปรเจกต์ใหญ่ให้บริษัทตั้งมากมาย ที่บริษัทมีวันนี้ได้ก็เพราะหัวหน้าแท้ ๆ แล้วทำไมอยู่ ๆ ถึงมาไล่ออกกันล่ะ นี่มันชัดๆ ว่า……”หมดประโยชน์แล้วก็เขี่ยทิ้งเหวินหยวนไม่ได้พูดออกมา แต่ทุกคนในหัวกลับผุดคำนี้ขึ้นมาทันทีทุกคนต่างเห็นด้วยกับคำพูดของเหวินหยวน ก่อนที่หลินชิงเหยียนจะเข้ามารับหน้าที่ดูแลแผนกโครงการ บริษัทเคยประสบปัญหาขาดแคลนงานจนถึงขั้นเกิดวิกฤตในการดำเนินธุรกิจ แต่หลังจากที่เธอเข้ามา เธอก็พยายามปรับโครงสร้างใหม่ เลิกทำตัวเพ้อฝัน หันมารับงานเล็ก ๆ ก่อน แล้วค่อย ๆ สร้างความเชื่อมั่นให้คนนอกกลับมามอง “เทียนหย่วน” ในแง่ดีอีกครั้ง จนกระทั่งได้โครงการ “ศูนย์การค้าเซิ่งซื่อ” มาครองในที่สุด ทำให้เทียนหย่วนพลิกฟื้นกลับมาได้อย่างสมบูรณ์แต่คนที่เคยเป็นผู้กอบกู้สถานการณ์ไว้ได้ขนาดนั้น กลับถูกแย่งผลงานไป แถมยังถูกไล่ออกได้อย่างง่ายดายแบบนั้นอีกเหรอ?หลินชิงเหยีย
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7
งานสังสรรค์จบลงแล้ว เพื่อนร่วมงานทุกคนต่างพอใจและแยกย้ายกันกลับเหลือเพียงแต่เหวินหยวน ผู้หญิงผมสั้นประบ่า สวมเสื้อหนัง ชอบขี่มอเตอร์ไซค์ บวกกับสีหน้าที่มักจะดูเท่จนคนอื่นคิดว่าเธอเป็นสาวสายลุย แต่ความจริงกลับชอบอ้อนกอดคนอื่นอยู่เสมอตอนนี้เธอกำลังเกาะแขนแน่นไม่ยอมปล่อย “หัวหน้า พาฉันไปด้วยเถอะ ถ้าไม่ได้เห็นหน้าพี่ทุกวัน ฉันจะมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไรล่ะ”หลินชิงเหยียนเคาะหน้าผากของเหวินหยวนอย่างจนใจ “โตป่านนี้แล้วนะ!”“ยังไงฉันก็เด็กกว่าพี่อยู่ดี”“ใช่ เธอเด็กกว่าฉัน เพราะงั้นถ้าเจอเรื่องลำบากอะไรในอนาคต อย่าลืมโทรหาฉันนะ”สาวเท่ตาเริ่มแดงขึ้นมา แต่ก็ยังเชิดหน้าขึ้น พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา“หัวหน้า เพื่อนสนิทคนนี้ของพี่ไม่ใช่คนดีนะ พี่ระวังเธอไว้หน่อย” เธอเอียงตัวเข้าไปกระซิบเบา ๆหลินชิงเหยียนพยักหน้า “ฉันรู้แล้ว”“อย่าทำเหมือนคำพูดของฉันไม่มีความหมายสิ”“ฉันไม่โง่นะ”“หัวหน้า แน่นอนว่าพี่ไม่โง่ ตรงกันข้ามเลย พี่ฉลาดมาก แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังกันไม่พ้นคนใกล้ตัวหักหลังอยู่ดี”เด็กสาวคนนั้นมองได้ทะลุปรุโปร่งจริง ๆ นี่คงเป็นอย่างที่เขาว่าไว้ คนภายนอกมักมองเห็นชัด แต่คนอยู่
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8
ซ่งเหยียนจินสะดุ้งเฮือกโดยไม่รู้ตัว แล้วเผลอมองเวินรั่วอันผ่านกระจกมองหลังไปหนึ่งแวบส่วนเวินรั่วอันก็หลบตาด้วยความรู้สึกผิด ก้มหน้าลงไม่กล้าพูดอะไร“ไม่กี่วันก่อน ผู้ช่วยของฉันเป็นคนขับรถคันนี้ คงเป็นเขาที่ให้ใครมานั่งตรงเบาะข้างคนขับแน่ ๆ เดี๋ยวฉันจะกลับไปด่าเขา” ซ่งเหยียนจินพูดขึ้นทำเสียงเหมือนสบาย ๆ“จริงเหรอ?”“ไม่งั้นพรุ่งนี้ให้ผู้ช่วยของฉันไปอธิบายกับเธอโดยตรงดีไหม?”“ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอก”“ที่รัก เธอจะสงสัยว่าผู้ชายคนไหนในโลกนี้มีชู้ก็ได้ แต่ห้ามสงสัยฉันเด็ดขาด เพราะฉันรักเธอที่สุด”“รักฉันที่สุดเหรอ? งั้นแปลว่ายังรักคนอื่นอยู่ด้วยสิ?”“ฉันพูดผิดไปหน่อย ต้องพูดว่าฉันรักเธอคนเดียว”หลินชิงเหยียนแกล้งทำเป็นว่าอารมณ์ดีขึ้นแล้ว แล้วหยิบลิปสติกขึ้นมาพิจารณาด้วยความสนใจ“อ๊ะ ยี่ห้อนี้เป็นยี่ห้อที่อันอันใช้ประจำเลยนี่นา”หัวใจของเวินรั่วอันสะดุ้งขึ้นมาอีกครั้ง “อะ…เหรอเหรอ”“อืม ดูท่าแฟนของผู้ช่วยหวังจะมีรสนิยมไม่เบาเลยนะ”พอมาถึงคอนโดหรูที่เวินรั่วอันอยู่ หลินชิงเหยียนบอกว่ารู้สึกไม่สบายใจ จึงให้ซ่งเหยียนจินไปส่งเธอขึ้นไปถึงข้างบนทั้งสองเดินขึ้นไปชั้นบน หลินชิงเหยียนเ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9
ความรักแบบนั้น ทั้งไร้ค่าและน่ารังเกียจ เธอไม่ต้องการมันเลยแม้แต่น้อยส่วนเวินรั่วอันก็ไม่ต่างกัน น่ารังเกียจไม่แพ้กัน ปากบอกว่าเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเธอ แต่กลับทำเรื่องทรยศต่อเพื่อนได้ทุกอย่างคนสองคนนั้น เธอจะทำให้พวกเขาต้องชดใช้ให้สาสม!เช้าวันรุ่งขึ้น หลินชิงเหยียนนั่งกินอาหารเช้ากับคนตระกูลซ่งแม่ซ่งจ้องเธออยู่หลายครั้ง พอเห็นว่าเธอไม่ตอบโต้ ก็พูดเหน็บแนมขึ้นว่า “บางคนเนี่ยนะ ไม่รู้จักตัวเองเลย คิดว่าบริษัทจะขาดเธอไม่ได้งั้นสิ”“ฮึ อย่าบอกนะว่ายังรอให้พวกเราไปขอร้องให้เธอกลับไปทำงานอีก?”“เมื่อก่อนเราชมเชยเธอมากเกินไป ถึงได้ทำให้เธอคิดตลก ๆ แบบนี้ได้”“แม่!” ซ่งเหยียนจินส่ายหัวใส่แม่ของเขา “อย่าพูดแล้ว กินข้าวเถอะครับ”“ฉันเป็นแม่สามีนะ จะว่าเธอสักสองคำมันผิดตรงไหน ฉันแค่สอนให้เธอรู้จักเป็นคนให้เป็นเท่านั้น!”“ขอบคุณสำหรับคำสอนของคุณค่ะ” หลินชิงเหยียนหันไปมองคุณนายซ่งแล้วยิ้มบาง ๆ “ฉันมันก็แค่คนไร้ความสามารถ ไม่เคยเซ็นสัญญาโครงการใหญ่ ๆ ให้บริษัท ไม่เคยทำเงินให้บริษัท พ่อจะไล่ฉันออกก็นับว่าเหมาะสมแล้วค่ะ”“ฮึ อย่างน้อยก็ยังรู้ตัวบ้างนะ” แม่ซ่งพูดด้วยท่าทีภาคภูมิใจเล็กน
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10
หลินชิงเหยียนติดอยู่บนถนนอยู่พักหนึ่ง พอไปถึงหน้าตึกบริษัทจินหยวกรุ๊ปน ก็เห็นเพียงชายคนหนึ่งในชุดสูทสีดำกำลังนั่งขึ้นรถมายบัคสีขาวที่จอดอยู่หน้าประตู จากนั้นรถคันนั้นก็แล่นออกไปทันทีหล่อจนคนกับฟ้ายังอิจฉา?เธอจะตกหลุมรักโดยไม่อาจถอนตัวได้?แค่นี้เหรอ?มุมปากของหลินชิงเหยียนกระตุกขึ้นเล็กน้อย ชายคนนั้นไม่เพียงแต่เตี้ยเท่านั้น ยังทั้งดำทั้งขี้เหร่ ราวกับหัวมันที่ถูกดึงขึ้นมาจากโคลน มองแค่แวบเดียวก็รู้สึกเหมือนเป็นการไม่ให้เกียรติสายตาตัวเองเลยทีเดียวแต่ทุกอย่างก็ดูสมเหตุสมผล เพราะประธานจินเองก็ทั้งดำ ทั้งเตี้ย ทั้งขี้เหร่ เรื่องพันธุกรรมนี่ช่างน่ากลัวจริง ๆเธอกลับเชื่อคำพูดของเขาเสียด้วยซ้ำ คิดเอาเองว่าแม้แต่ผืนดินสีดำก็ยังสามารถปลูกดอกไม้ที่งดงามได้แล้วตอนนี้จะทำยังไงดีล่ะ… เธอเริ่มรู้สึกเสียใจขึ้นมานิดหน่อยแล้วภายในรถมายบัค ผู้ช่วยที่สวมสูทสีดำส่งเอกสารที่จัดเตรียมไว้อย่างเรียบร้อยให้คุณชายทายาทมหาเศรษฐี พร้อมสรุปประเด็นสำคัญของการประชุมที่จะถึงนี้ด้วยถ้อยคำกระชับและรวดเร็วคุณชายทายาทมหาเศรษฐียังคงก้มมองเอกสารอยู่ ผิวของเขาขาวเนียนดุจหยก นุ่มละมุนยิ่งกว่าผิวหญิงสาวที่แต
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status