All Chapters of OBSESSED คลั่งไคล้อัยรินทร์ (4P) NC20+: Chapter 101 - Chapter 110

“ทำไมวันนี้แกดูนิ่งๆ จังวะพริม”เสียงหวานของฟองเอ่ยถามขณะที่นั่งดื่มด้วยกันในผับ“เออ ปกติเห็นคุยจ้อตลอด” ปั้นหยาเองก็รู้สึกแปลกใจเพราะเห็นวันนี้นั่งเงียบ ไม่ค่อยพูดค่อยจา“หรือว่าพาผู้มาด้วยเลยคีพลุคเหรอ”ได้ทีฟองก็เอ่ยแซวหนุ่มหล่อที่เพื่อนตัวดีพามาให้รู้จัก ก่อนหน้านี้พวกเธอพยายามตะล่อมถามอยู่หลายครั้ง ในที่สุดพริมโรสก็หลุดปากเรื่องที่ไปทำงานเป็นแม่บ้านให้เขา แถมตอนนี้ก็ยังคบๆ กันอีกตอนนั้นพวกเธองงกันเป็นไก่ตาแตก เพราะพริมโรสเพิ่งจะเลิกกับแฟนไปได้ไม่นาน แต่พอบังคับให้เล่ารายละเอียดมาจังเข้าใจทุกอย่าง มาเจอกันครั้งนี้ สองสาวจึงกระแซะไหล่แซวเพื่อนไม่หยุด“เปล่าสักหน่อย...วะ วันนี้เพลียๆ น่ะ” พริมโรสพยายามตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ปกติมากที่สุดก็จะให้พูดมากได้ยังไง ในเมื่อตอนนี้สมองเธอขาวโพลนไปหมดแล้ว ซึ่งสาเหตุก็มาจากคนเจ้าเล่ห์ที่นั่งข้างเธอนั่นเองอูยยย...จะโดนจับได้ไหมเนี่ย!“ไม่สบายหรือเปล่าหืม” คริสเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง ทว่าแววตากลับแพรวพราวมองคนตัวเล็กที่เริ่มเก็บสีหน้าไม่อยู่อย่างถูกใจ“นะ นิดหน่อยมั้งคะ”“เอ้า ไหวไหมเนี่ยแก” ปั้นหยาเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง เห็นเธอเหมือนมีเหง

“ซี้ดดด พี่คริส...”“ว่าไงครับคนดี”“อ๊าส์...พอก่อน” ใบหน้าสวยเหยเกอย่างเสียวกระสันหลังจากเหตุการณ์ในผับจบไป เธอก็ดื่มต่อกับเพื่อนอีกพักใหญ่ เห็นเขานั่งเงียบไม่ได้แกล้งอะไรอีก ก็นึกว่าตัวเองจะรอดแล้ว แต่พอขึ้นรถมาก็ถึงคนเจ้าเล่ห์ตะโบมจูบอย่างบ้าคลั่งและล้วงเนินเสียวของเธอจนเปียกแฉะอีกรอบจนได้แจ๊ะ! แจ๊ะ! แจ๊ะ! แจ๊ะ!“ทำไมล่ะครับ”“ตะ ตรงนี้ไม่ได้ อึก...อ๊าส์ นี่มันหน้าผับนะคะ” เธอตอบกลับไปเสียงสั่น แต่นอกจากเขาจะไม่ฟังแล้วยังจ้วงแทงนิ้วยาวเข้ามาไม่ยั้งจนน้ำเสียวแตกกระเซ็น“ตอนในผับก็ดูชอบออก...หึหึ” คริสกระตุกยิ้มร้าย ยอมถอนนิ้วยาวออกมาจากร่องเยิ้ม แล้วเริ่มหันมารูปซิปกางเกงของตัวเอง ควักลำยักษ์ที่ยังคงปวดหนึบไม่หายออกมาแล้วสาวขึ้นลงเป็นจังหวะ“พี่คริส...”แก้มใสแดงก่ำลามไปถึงหูเมื่อเห็นท่อนเนื้อยาวใหญ่ของเขา ไม่ต้องถามเธอก็พอจะรู้ว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น“ขึ้นมาโยกให้หน่อย”“ไม่เอา...กลับไปที่ห้องก่อนได้ไหม” เธอตอบเสียงเบาอย่างเขินอาย หันซ้ายขวามองไปรอบๆ ที่มีรถสิบกว่าคันจอดเรียงรายเป็นระเบียบอย่างหวาดระแวง แม้พื้นที่จอดรถหน้าผับแห่งนี้จะให้อภิสิทธิ์กับเจ้าของผับแบบเขาและลูกค้าวีไ

1 เดือนต่อมา…ตอนนี้พริมโรสได้ย้ายเข้าอยู่คอนโดใหม่ได้สักพักแล้ว ที่ผ่านมาเธอก็ยังคงทำงานเป็นแม่บ้านให้เขาเหมือนเดิม เพิ่มเติมคืนสถานะระหว่างทั้งคู่เปลี่ยนจากลูกค้ากับแม่บ้านสาวมาคบกันเป็นแฟนแบบจริงจังส่วนแฟนเก่าอย่างกิจก็ยังมีมาระรานเพื่อนๆ ของเธอเพื่อสืบหางานและที่อยู่ปัจจุบัน แต่พอคว้าน้ำเหลวบ่อยเข้า เขาก็เงียบหายไปราวกับไม่มีตัวตนจนกระทั่งล่าสุดเมื่อสองวันก่อนเธอกับเขาโดยบังเอิญ เห็นเขาควงสาวใหม่ที่ไม่ใช่คนเก่าที่จับได้อย่างหน้าตาชื่นบาน เธอเห็นแบบนั้นก็แค่นหัวเราะกับสันดานมักมากของเขา เดินควงแขนล่ำของคริสเดินผ่านหน้าเขาไปโดยไม่คิดแต่จะชายตามองเลยแม้แต่น้อยตึ๊ง~เสียงแจ้งเตือนมือถือดังขึ้นขณะที่พริมโรสกำลังนั่งแท็กซี่ไปที่คอนโดของคริส เธอคลี่ยิ้มบ้างเมื่อเห็นว่าเป็นข้อความของเขาที่ส่งมาคริส : คิดถึง : คืนนี้น่าจะกลับช้า อยากมานอนเล่นที่บริษัทไหม?พริมโรส : ไม่เอาค่ะ หนูไม่อยากกวน : หนูทำความสะอาดเสร็จแล้วเดี๋ยวเตรียมกับข้าวไว้รอนะคะเธอพิมพ์ตอบกลับไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม นอกจากคริสจะเป็นเจ้าของผับชื่อดังที่เคยไปด้วยกันแล้ว เขายังทำงานเป็นรองผู้บริหารในบริษัทเอก

นิ้วเรียวยาวไถหน้าจอมือถือไปมาพลางคลี่ยิ้มอย่างถูกใจ กดไลก์ให้กับภาพ ‘ใครบางคน’ ที่เป็นโพสต์ใหม่ล่าสุด“หล่ออะ หล่อเกิน ต้องหล่อขนาดนี้เลยเหรอ?”ยิ่งมองก็ยิ่งถูกใจ ยิ่งจ้องก็ยิ่งอยากได้ถ้ามีโอกาส เธอก็อยากลองเป็นของเขาสักครั้งจัง...‘ฟอง’ นั่งหมุนเก้าอี้ไปมา พร้อมกดจูบลงไปบนหน้าจอมือถือของตัวเองรัวๆ หลายทีสาเหตุที่เธอคลั่งเขาขนาดนี้เป็นเพราะเมื่อประมาณเดือนก่อนเขาช่วยเธอเอาไว้ตอนที่กำลังจะข้ามทางม้าลายไม่ให้โดนรถชน จากเดิมที่เคยปลื้มและเคารพนับถือ ตอนนี้จึงกลายเป็นว่าคลั่งไคล้และอยากได้จนแทบบ้าตึ๊ง!ไทม์ : ฟองครับ : เรากลับมาคุยกันได้ไหม?พออ่านข้อความที่เด้งขึ้นมาใหม่ ฟองก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างเบื่อหน่าย เพราะเธอเลิกกับเขาไปสักพักแล้ว ตอนเลิกก็ให้เหตุผลว่าแยกย้ายกันไปเติบโต ไม่ได้มีเรื่องผิดใจกัน เธอก็ทำใจและมูฟออนได้นานแล้ว ไม่รู้ว่าเขาจะอยากกลับมาทำไมตอนนี้ฟอง : เรื่องของเรามันจบไปแล้วค่ะพี่ไทม์ : ตอนนี้ฟองก็มีคนที่ชอบแล้วด้วยไทม์ : แต่ก็ยังไม่ได้คบกันนี่ : ใช่ไหม?ดวงตากลมโตกลอกตามองบนทีหนึ่ง ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปฟอง : ถึงจะยังไม่คบกัน : แต่ฟองก็

“อืมม...นั่งแบบนี้ล่ะคะอาเกื้อ ดีขึ้นหรือยัง?” เสียงหวานเอ่ยข้างใบหูของเขา พร้อมเงยหน้าขึ้นมองด้วยนัยน์ตาแพรวพราวเต็มไปด้วยความซุกซน“ฟอง...ลงไปนั่งดีๆ เดี๋ยวนี้”“ตอนนี้หนูก็นั่งดีแล้วนี่นา...อาเกื้อไม่เห็นด้วยเหรอคะ?” เธอเอ่ยพลางจงใจบดเบียดเต้าใหญ่ของตนเข้ากับแผงอกแกร่งของอีกฝ่าย ด้านล่างก็ขยับเสียดสีไปมาจนอะไรๆ มันแข็งดันเนินเนื้อของเธอขึ้นมาอย่างง่ายดายหืมม...อาเกื้อแข็งง่ายเหมือนกันแฮะ...ริมฝีปากอวบอิ่มคลี่ยิ้มอย่างถูกใจ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปซุกไซ้ต้นคอหอมของเขาแล้วใช้จมูกโด่งรั้นปัดป่ายไปมาจนเขาขนลุกซู่ไปหมด“...ข้างล่างของอาเกื้อก็ดูเหมือนจะชอบนี่นาา”“อย่าทำให้อาหมดความอดทนนะฟอง ทำอะไรอายคนขับรถบ้าง”เกื้อตีหน้าเข้มเอ่ยกับเธอเสียงต่ำ พยายามระงับอารมณ์ดิบเถื่อนที่ไม่ควรเกิดขึ้นมาอย่างสุดความสามารถอนทนไว้ไอ้เกื้อ...หนูฟองยังเด็ก!คิดได้ดังนั้น มือหนาก็ยกเอวบางลงจากตักแกร่งของตนแล้วให้เธอนั่งลงที่เดิม แม้จะมีอารมณ์มากแค่ไหน แต่ในสถานการณ์แบบนี้มันก็ไม่ควรฟึ่บ!“ชิ...” ฟองยู่ปากน้อยๆ อย่างขัดใจ เธอแค่แกล้งเขานิดๆ หน่อยๆ ไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจะทำสีหน้าจริงจังซะขนาดนั้น“อย่าทำแบบ