All Chapters of เจียงซูเม่ย บุตรสาวตระกูลเจียง: Chapter 11 - Chapter 20

ตลอดเส้นทางกลับจวนอี้เฉิงเอาแต่เหม่อลอย เขานั่งพิงกรอบหน้าต่างรถม้าทอดสายตาออกไปภายนอก โดยไม่สนทนาใด ๆ กับซูเม่ยอีก ไม่ต่างจากนางที่ลอบสังเกตอาการของคนผิดหวังจากความรัก โดยที่ไม่กล่าวคำใดออกมาเช่นกัน รถม้าหยุดนิ่งหน้าจวนแม่ทัพใหญ่ ทว่าคุณชายรองของตระกูลยังไม่รู้สึกตัว ทำให้ซูเม่ยต้องกล่าวเตือน “คุณชายเพ่ย ถึงจวนแล้วหากท่านยังไม่อยากลง เช่นนั้นข้าเข้าจวนก่อนแล้วกัน” นางกล่าวก่อนลงจากรถม้าไป แต่พึ่งก้าวพ้นประตูจวนกลับถูกมื้อของอี้เฉิงรั้งแขนนางไว้ “เช่นนั้นเจ้าช่วยข้า” เสียงที่กล่าวขึ้นไม่มีปี่มีขลุ่ยทำให้ซูเม่ยต้องหันกลับไปมอง บุรุษเจ้าของเสียงมองมายังนางด้วยแววตาจริงจัง บ่งบอกว่าคำพูดเมื่อครู่เขาหมายความตามที่พูดจริง “ช่วยท่าน ช่วยท่านเรื่องอะไร” นางไม่เข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการสื่อ ก่อนที่จะจ้องมองไปยังแขนเรียวที่ถูกมือของอี้เฉิงรั้งไว้ไม่ยอมปล่อย คิ้วโก่งขมวดแน่นพลางมองสบตาอีกฝ่ายเป็นสัญญาณให้เขาปล่อยมือจากนาง หากทว่าอีกฝ่ายกลับไม่สนใจ “เป็นแม่สื่อให้ข้า ช่วยให้ข้าเข้าหามู่หยุนเสี่ยว”

อี้เฉิงไม่ได้ดีใจเหมือนแต่ก่อนเมื่อคิดว่าจะได้เจอมู่หยุนเสี่ยว เขาเพียงทำตามที่ซูเม่ยบอก แจ้งสาวใช้ว่าตนนำแจกันราคาเพียงหนึ่งตำลึงมามอบให้คุณหนูมู่ เพียงไม่นานหยุนเสี่ยวก็เปิดประตูออกมาพบเขาที่หน้าจวน แม้นี่เป็นครั้งแรกที่นางยอมออกมาพบทว่าเขากลับไม่ได้ดีใจลิงโลดดั่งที่คิดไว้ กลับกันเขาเพียงรู้สึกโล่งอกเท่านั้น “คุณชายรองเพ่ย” หยุนเสี่ยวยอบกายทักทาย “ขออภัยคุณหนูมู่ที่มารบกวนเวลานี้ ข้าได้ยินจากซูเม่ยว่าท่านตามหาแจกันเนื้อดี บังเอิญข้าพบกับช่างทำแจกันเห็นว่าเนื้อดินละเอียดสวยงามไม่แพ้แจกันราคาแพง จึงนำมาฝากคุณหนูมู่ด้วย” อี้เฉิงกล่าวพลางยื่นแจกันให้สตรีเบื้องหน้า “ขอบคุณคุณชายรองที่มีน้ำใจ ข้ากำลังหาแจกันราคาถูกอยู่จริงเพราะอยากได้ใส่ดอกไม้ถวายพระโพธิสัตว์พอดีเจ้าค่ะ” ใบหน้างามยิ้มบางให้เขาเป็นครั้งแรกพลางรับแจกันลายโบตั๋นสีขาวบริสุทธิ์จากผู้มอบ อี้เฉิงเพียงยิ้มตอบตามมารยาท “เช่นนั้นข้าไม่รบกวนเจ้าแล้ว ขอตัวก่อน” หยุนเสี่ยวแปลกใจไม่น้อยนางนึกว่าเขาอยากจะรั้งอยู่ต่อนานกว่านี้เสียอีก ทว่านางกลับไม่ถาม

รถม้าหยุดลงหน้าจวนเสนาบดีฝ่ายซ้าย เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ต่างพาบุตรชายบุตรสาวเข้าร่วมงาน “ท่านต้องการให้ข้าทำอะไร” ซูเม่ยมองออกไปนอกหน้าต่างรถม้า พลางถามสิ่งที่นางสงสัยว่าเขาพานางมาด้วยทำไม “กันเหล่าสตรีออกจากข้า” หยางอี้จัดอาภรณ์ตนให้เรียบร้อย ก่อนกำชับคำสั่งแสนเรียบง่ายทว่ากลับทำได้ยากยิ่ง “ข้าเป็นเพียงสาวใช้ จะขวางทางเหล่าคุณหนูบุตรีขุนนางใหญ่โตของราชสำนักได้อย่างไร” “นั่นก็ขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว” เขากล่าวจบก็ลงจากรถม้าโดยไม่สนสายตาขอความเห็นใจของสตรีเบื้องหน้า ภายจวนเสนาบดีฝ่ายซ้ายถูกตกแต่งอย่างโออ่า เหล่าขุนนางใหญ่ต่างนั่งร่วมโต๊ะดื่มชา คุณหนูตระกูลใหญ่จับกลุ่มชมบุปผาอีกฝั่งของสระบัว โดยเหล่าคุณชายนั่งชมความงามของสตรีอยู่อีกฝั่ง งานในวันนี้แท้จริงแล้วมีจุดประสงค์ให้หนุ่มสาวได้เลือกคู่ครอง ทว่าสตรีที่โดดเด่นของงานนี้กลับเป็นคุณหนูจูลี่เฉี่ยวบุตรีเพียงคนเดียวของใต้เท้าจู ซูเม่ยยืนมองหยางอี้ที่บัดนี้กลายเป็นจุดศูนย์กลางให้เหล่าคุณชายรุมล้อมแย่งกันตีสนิท ทว่าเขากลับนิ่งเฉยไม่สนจะร่วมวงสนทนาด้วย

รถม้าจอดลงหน้าจวนสกุลเพ่ย ทำให้ซูเม่ยที่จิตใจเหม่อลอยตลอดเส้นทางกลับมาได้สติอีกครั้ง “คุณชายใหญ่ เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน” นางกล่าวลาก่อนลงจากรถม้าอย่างไม่รีรอ โดยมีสายตาของหยางอี้ที่คล้ายอยากพูดบางสิ่งแต่กลับเงียบไว้ไม่เอ่ยออกมา หน้าจวนอี้เฉิงนั่งมองถนนอยู่กว่าครึ่งวัน เมื่อรถม้าของจวนมาถึงจึงรีบดีดตัวลุกขึ้นยืน พร้อมก้าวมาหยุดข้างรถม้าสายตาจ้องมองเข้าไปภายใน “คุณชายรอง!” ซูเม่ยตกใจที่อี้เฉิงยืนรออยู่ด้านล่าง “กลับมาแล้วหรือ” “อือ เหตุใดมายืนอยู่ตรงนี้” ซูเม่ยกล่าวถามพร้อมลงจากรถม้า “มารอเจ้าน่ะ” อีกฝ่ายกลับตอบเรียบเฉย “รอข้า! รอตั้งแต่เมื่อไหร่?” นางงุนงง ในเมื่อไม่ได้บอกว่าจะไปนานแค่ไหน แล้วอีกฝ่ายรู้ได้อย่างไรว่านางจะกลับมา “สามชั่วยามที่แล้ว” อี้เฉิงกล่าวพลางเดินนำนางเข้าจวน “สามชั่วยาม! อย่าบอกนะว่ารอตรงนี้ตั้งแต่เมื่อเช้า” ซูเม่ยเดินไปขวางหน้าอีกฝ่าย “ก็ออกไปสืบข่าวแล้วก็กลับมารอ” เขาตอบนางด้วยแววตาอบอุ่น

“เช่นนั้นขอบคุณสวรรค์ที่สั่งสอนคนเลวนั่นแทนข้า” ดวงหน้างามแย้มยิ้มจนดวงตาสุกใสเป็นประกาย ทำให้อี้เฉิงตกอยู่ในภวังค์จนเผลอยิ้มตามนาง หยางอี้นั่งมองทั้งสองจ้องมองกันไปมา แม้ใบหน้ายังคงนิ่งเฉยเย็นชาเช่นเดิม ทว่าในใจกับเดือดดาลเขาไม่ชอบเห็นสาวใช้ผู้นี้ส่งยิ้มให้กับบุรุษใด เรื่องของเหวินเทียนเขาส่งคนไปไปกำชับใต้เท้าเจิ้งให้ลงโทษบุตรชายตั้งแต่วันเกิดเรื่อง แต่ไม่คิดว่าสิ่งที่อี้เฉิงทำกลับทำให้นางยิ้มกว้างได้ถึงพียงนี้ “หึ! ดีแต่ใช้กำลังไม่ต่างอะไรจากอันธพาล” เสียงทุ้มต่ำกล่าวก่อนยกชาขึ้นดื่ม รอยยิ้มบนใบหน้าของซูเม่ยเลือนหายทันทีพร้อมกับที่อี้เฉิงจ้องมองพี่ชายต่างมารดา “หากข้าเป็นท่านคงใช้กำลังตั้งแต่มันกล้าแตะต้องซูเม่ยในจวนใต้เท้าจูแล้ว ไม่ปล่อยให้ผ่านมานานเพียงนี้หรอก”ไอสังหารแผ่ออกมาจากตัวของอี้เฉิง จนซูเม่ยหวั่นจะเกิดเรื่อง “หยุดโต้เถียงกันเถิดเจ้าค่ะ นี่จวนสกุลมู่หากยังเป็นเช่นนี้คงได้ทำลายชื่อเสียงของท่านแม่ทัพแน่” คำพูดเตือนสติของนางทำสองพี่น้องละสายตาจากกันได้ พร้อมกับที่เจ้าของงานเดินตรงมาหาเมื่