All Chapters of ห้องลับหอนายโลม: Chapter 11 - Chapter 20

กริ๊ก! “ฉันไม่ใช่คนของนายนะ ที่นายคิดจะลากไปไหนก็ทำได้เลยน่ะ” เฟรย่าสะบัดข้อมือของตัวเองออกทันทีที่ประตูห้องชุดสุดหรูของเขาปิดสนิทลง เธอยืนกอดอกจ้องหน้าจินเบตาไม่กระพริบ “เธอรู้จักกับเอเดนได้ยังไง?” จินเบถามกลับโดยไม่คิดสนใจประโยคก่อนหน้าที่หญิงสาวเพิ่งพูดออกมา “ฉันพูดว่านายไม่มีสิทธิ์มาลากมาจูงฉันแบบนี้” ร่างบางกดเสียงย้ำคนตัวสูงอีกครั้งอย่างคนพยายามใจเย็น “เรื่องนั้นมันสำคัญตรงไหน ยังไงตอนนี้เธอก็เข้ามาอยู่ในห้องฉันแล้ว…สรุปเธอรู้จักกับเอเดนได้ยังไง?” จินเบถอนหายใจก่อนที่จะตอบ เขารู้ว่าสาวสวยตรงหน้าเป็นคนดื้อรั้น แต่ก็ไม่คิดว่าเฟรย่าจะหัวแข็งขนาดนี้ “แล้วทำไมฉันต้องบอกเรื่องส่วนตัวกับนายด้วย ที่ตามดูฉันกับเอเดนเพราะว่าหึงเหรอ หรือว่าหวงฉันกันล่ะ?” ตาคมมองมุมปากของเฟรย่ายกขึ้น ใบหน้าสวยกำลังยิ้มเยาะออกมาด้วยความมั่นอกมั่นใจเสียจนมาเฟียหนุ่มเริ่มไม่สบอารมณ์เช่นกัน “อะไรทำให้เธอมั่นใจในตัวเองขนาดนั้นกันนะ แต่ที่พูดเมื่อกี๊คือยอมรับว่ากิ๊กกันงั้นสิ” จินเบสาวเท้าเข้ามาประชิด เขาเดินเ

09:00น. “รอฉันอาบน้ำแต่งตัวแปปนึง ไปส่งที่สวนด้วยนะ” เธอบอกผู้ชายที่กำลังติดกระดุมเสื้อเชิ้ตอยู่ตรงหน้ากระจกก่อนจะเดินผ่านตัวเขาตรงเข้าไปในห้องน้ำ ร่างสวยถูกห่อหุ้มด้วยเสื้อคลุมอาบน้ำ มันมาวางกองอยู่ตรงปลายเตียงตั้งแต่ที่เธอยังไม่ตื่นนอน เฟรย่าหายเข้าไปในทำธุระส่วนตัวร่วมสี่สิบนาทีได้เธอถึงได้เดินออกมาอีกครั้ง “นึกว่าสลบคาห้องน้ำไปละ” เสียงทุ้มเอ่ยทักทันทีที่เห็นร่างบาง เขามองเฟรย่าเดินผ่านหน้าไปก่อนที่เธอจะเดินถอยหลังแล้วมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา “นอนกับนายไม่ได้สูบพลังฉันขนาดนั้นหรอก” มาเฟียสาวขยิบตาให้เขาหนึ่งทีแล้วเดินไปหยิบเอากระเป๋าถือขึ้นมาสะพายไหล่ เธอได้ยินเสียงจินเบหัวเราะในลำคอ แต่ก็เลือกที่จะไม่ใส่ใจเพราะตอนนี้ร่างกายของเธอปกติสุด ๆ ไม่มีความรู้สึกอ่อนเพลียเลยแม้แต่น้อย ทั้ง ๆ ที่เมื่อคืนก็เล่นจ้ำจี้กับเขาหนักหน่วงพอสมควร ตัวยาที่ฉันกับพี่ชายคิดค้นขึ้นมาช่างได้ผลดีจริง ๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่กระปรี้กระเปร่าได้ขนาดนี้ “พร้อมละ ไหวไหม? หรือให้ฉันขับ” เฟรย่าเห็นว่าจินเบยังนั่งอยู่ตรงปลายเตียงไม่ขยับไปไ

หอนายโลม 21:00น. “ตอนนั้นฉันคิดอะไรอยู่ถึงได้เลือกมาทำธุรกิจนี้เนี่ย” เฟรย่าพูดกับตัวเองในระหว่างที่ตาของเธอกำลังจ้องมองไปที่ท่อนเอ็นของผู้ชายที่มาสมัครเป็นนายโลม เธอมองทะลุกระจกใสที่กั้นระหว่างเธอกับผู้ชายคนนั้นเอาไว้ ซึ่งชายหนุ่มหน้าตาดีคนนั้นก็กำลังมองสบสายตากลับมาเช่นกัน เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ที่คนของแบรดลีย์จัดเตรียมไว้ให้ พลางใช้มือชักรูดแก่นกายอวบใหญ่ไปด้วยโดยไม่มีท่าทางเขินอายอย่างที่ผู้สมัครส่วนใหญ่เป็น “น่าสนใจ” ปากเล็กพึมพำออกมาพลางหลุบตาลงมองกระดาษในมือ เธอไล่ตาอ่านประวัติของผู้ชายคนนั้นอีกครั้ง แล้วจรดปลายปากกาทำสัญลักษณ์รูปดาวไว้บนหัวกระดาษ เป็นอันรู้กันกับวิคว่าผู้สมัครคนนี้ผ่านการคัดเลือก สาวสวยยื่นปลายนิ้วไปกดกริ่งข้างตัว เสียงกริ่งแหลม ๆ ก็ดังขึ้นพร้อมคนของเธอที่เปิดประตูเข้ามาพาตัวผู้ชายคนนั้นออกไป หลังจากที่เธอได้ทำการพิจารณาสินค้าเรียบร้อย ปึง! เสียงประตูดังขึ้นอีกครั้งพร้อมผู้ชายหน้าหวานรูปร่างไม่ใหญ่มากนักเดินเข้ามานั่งลงอีกฟากหนึ่ง เขามองมาที่เธอเล็กน้อยด้วยแววตาของคนประหม่าก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ที่ถูกจั

สำนักงานใหญ่แมคจี “พักทานข้าวก่อนไหมครับ ช่วงบ่ายมีประชุมต่อ” มือขวาจินเบเดินเข้ามาถามผู้เป็นนายเพราะตั้งแต่เช้าจนกระทั่งเที่ยงวันแล้ว ชายหนุ่มก็ยังไม่ได้ลุกออกไปจากโต๊ะทำงานเลย “ไม่น่าจะทัน ค่อยรวบทีเดียวตอนเย็นละกัน” มาเฟียหนุ่มก้มหน้าก้มตาเซ็นเอกสารโดยไม่ได้เงยใบหน้าขึ้นมามองเรย์ด้วยซ้ำ “ครับผม” “เดี๋ยว…” เขาไล่ตาอ่านเอกสารสัญญาพลางเอ่ยปากรั้งเรย์ไว้ก่อน ทำให้มือขวาของเขาจำต้องหยุดเดินแล้วหันกลับมายืนกุมมือรอฟังคำสั่งจากเจ้านาย “…ริวติดงานอะไรไหม” ใบหน้าหล่อเงยขึ้นมาจากเอกสารตรงหน้าในที่สุด หลังจากที่เขาเพิ่งจรดปลายปากกาเซ็นลายเซ็นของตนเองลงไป “ไม่ครับ” “อืม ถ้างั้นให้มันสืบเรื่องเฟรย่ากับเอเดนหน่อยว่าสองคนนั้นมีความสัมพันธ์แบบไหนอยู่ แล้วยังไปเจอกันอยู่รึเปล่า” นัยน์ตาคมนิ่งเรียบจนไม่สามารถคาดเดาความรู้สึกนึกคิดของเขาในตอนนี้ได้ จินเบมองเรย์ก้มหัวให้ตนเองหลังจากได้รับคำสั่ง กระทั่งมือขวาของเขาเดินออกไปจากห้อง ชายหนุ่มควงปากกาในมืออย่างคนกำลังคิดอะไรอยู่ในหัวก่อนที่มุม

สวนลับ 08:00น. ร่างสูงงัวเงียตื่นขึ้นมา เขาหยัดกายลุกขึ้นนั่งเอาหลังพิงกับหัวนอนแล้วใช้มือยีผมบนหัวด้วยอาการง่วงซึม “เพลียกว่าที่คิด” แขนแกร่งยืดเหยียดออกมาข้างหน้า เขามองรอยเล็บที่เฟรย่าฝากเอาไว้ก่อนจะเงยใบหน้าขึ้นใช้ตาสำรวจทั่วห้องถึงได้เห็นว่าสาวสวยเจ้าของห้องไม่ได้อยู่ภายในห้องนี้ด้วยกันกับเขา ปากหนักพ่นลมหายใจออกมาพรืดใหญ่แล้วถึงได้หย่อนปลายขาลงจากเตียงเดินเปลือยไปเข้าห้องน้ำเพื่อชำระล้างคราบเหงื่อไคล จินเบหายเข้าไปในนั้นไม่ถึงยี่สิบนาทีร่างสูงโปร่งก็เดินกลับออกมาด้วยผ้าขนหนูสีชมพูหวานแหววพันรอบเอวหนาไว้อย่างหมิ่นเหม่ “ไม่แย่อย่างที่คิด” มาเฟียหนุ่มพูดกับตัวเองหน้ากระจก เมื่อเขาสาวขายาวพาร่างกายแสนเพอร์เฟกมาหยุดยืนอยู่หน้ากระจกเงาเพื่อดูว่าผ้าเช็ดตัวของเฟรย่าจะเข้ากับหน้าหล่อ ๆ และร่างกำยำของเขาขนาดไหน ซึ่งมันก็ไม่ได้น่าเกลียดอย่างที่คิดไว้ในตอนแรก จินเบเลยเดินไปหยิบเอาเสื้อผ้าชุดเดิมกลับขึ้นมาใส่แล้วถือวิสาสะใช้ครีมบำรุงของเจ้าของห้องทาหน้าด้วยเสียเลย “รสนิยมดีใช้ได้” เขาหยิบกระปุกครีมสีดำพรีเมีย