All Chapters of เมื่อไหร่คุณแม่สามีจะจ้างผมเลิกกับลูกชายด้วยเงินสิบล้านสักที: Chapter 11 - Chapter 20

วันหยุดสุดสัปดาห์ที่เต็มไปด้วยความสนุกสนานได้ผ่านพ้นไป ทิ้งไว้เพียงความทรงจำอันแสนสุขและความเหนื่อยล้าสะสม เจาหยวนคิดว่าสัปดาห์นี้จะเป็นสัปดาห์ที่สงบสุขเหมือนเคย เขาจะปลุกลูกๆ เตรียมอาหารเช้า ส่งสามีและลูกๆ ออกจากบ้าน แล้วก็ใช้เวลาช่วงกลางวันทำงานบ้านและพักผ่อนอย่างเงียบสงบ... แต่อนิจจา โชคชะตามักไม่เคยเข้าข้างแผนการของเขาเช้าวันจันทร์ เจาหยวนตื่นขึ้นมาตามปกติ แต่กลับพบว่าฝั่งหนึ่งของเตียงยังคงมีคนนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ซึ่งเป็นเรื่องผิดปกติอย่างยิ่งสำหรับเสิ่นหลางที่มักจะตื่นตรงเวลาเสมอ“เสิ่นหลางครับ ตื่นได้แล้ว จะสายแล้วนะ” เจาหยวนเขย่าตัวสามีเบาๆร่างสูงใหญ่ขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะส่งเสียงครางเบาๆ ออกมาในลำคอ “หยวนหยวน... ผม... ผมไม่ไหวแล้ว”เจาหยวนขมวดคิ้ว “ไม่ไหวอะไรครับ”เสิ่นหลางค่อยๆ พลิกตัวกลับมา ใบหน้าหล่อเหลาที่ปกติจะสดใส บัดนี้กลับดูซีดเซียวเล็กน้อย ดวงตาคมกริบดูหรี่ปรือไร้เรี่ยวแรง ริมฝีปากหยักแห้งผาก เขายกหลังมือขึ้นอังหน้าผากตัวเองอย่างน่าสงสาร“ผมมึนหัว... หัวมันหมุนติ้วๆ เหมือนนั่งรถไฟเหาะมาสามวันติดกัน ผมว่าผมกำลังจะตายแล้วแน่ๆ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งและดราม่าเกินจ

ช่วงกลางสัปดาห์ที่ดูเหมือนจะสงบสุขดี เจาหยวนได้รับอีเมลฉบับหนึ่งจากโรงเรียนอนุบาลนานาชาติของสองแฝด หัวเรื่องของมันเขียนไว้ชัดเจนว่า ‘จดหมายเชิญเข้าร่วมการประชุมผู้ปกครองรายบุคคล’เพียงแค่ได้เห็นหัวเรื่อง หัวใจของเจาหยวนก็พลันหนักอึ้งขึ้นมาเล็กน้อย มันเป็นความรู้สึกที่พ่อแม่ทุกคนคุ้นเคยดี ความวิตกกังวลระคนความคาดหวัง เขาอดที่จะตั้งคำถามกับตัวเองไม่ได้ ลูกๆ ของเขาที่โรงเรียนเป็นอย่างไรบ้างนะ? พวกเขาจะเล่นซนเหมือนตอนอยู่บ้านหรือเปล่า? จะสร้างปัญหาให้คุณครูต้องปวดหัวไหม? หรือจะแอบไปสอนคำพูดแปลกๆ ที่ได้ยินมาจากพ่อของตัวเองให้เพื่อนๆ ฟังหรือเปล่า?ภาพวีรกรรมสารพัดของเสิ่นอันและเสิ่นเล่อผุดขึ้นมาในหัวเป็นฉากๆ เขานึกถึงตอนที่เสิ่นเล่อพยายามจะแบ่งขนมปังของตัวเองให้มดในสนามหญ้าจนเกลี้ยงจาน หรือตอนที่เสิ่นอันแอบถอดชิ้นส่วนรถของเล่นของคุณครูเพื่อดูว่าข้างในมีอะไร ด้วยเหตุผลเหล่านี้ เจาหยวนจึงเตรียมใจไปรับฟัง ‘คำร้องเรียน’ มากกว่า ‘คำชม’เย็นวันนั้น ขณะที่ทุกคนกำลังนั่งทานอาหารเย็นร่วมกัน เจาหยวนก็เอ่ยขึ้นเรียบๆ “สุดสัปดาห์นี้ ผมต้องไปประชุมผู้ปกครองให้เจ้าสองคนนี้นะครับ”“จริงเหรอฮะ! เล่อเล่ออยาก

เย็นวันศุกร์มาเยือนพร้อมกับความเงียบสงบที่หาได้ยากยิ่งในเพนต์เฮาส์ของครอบครัวเสิ่น เจาหยวนยืนพิงกรอบประตูห้องนอนของลูกชายฝาแฝด มองเตียงนอนสองหลังที่ว่างเปล่าและถูกจัดเก็บไว้อย่างเรียบร้อย ของเล่นถูกเก็บเข้าที่ ไม่มีเสียงเจื้อยแจ้ว ไม่มีเสียงวิ่งตึงตัง ไม่มีอะไรเลยนอกจากความเงียบบ่ายวันนี้ คุณหญิงหลิวซูได้บุกมาถึงที่เพนต์เฮาส์ด้วยตัวเอง พร้อมกับประกาศิตที่ว่าท่านจะ ‘ลักพาตัว’ หลานชายสุดที่รักทั้งสองไปนอนค้างที่บ้านใหญ่ในช่วงสุดสัปดาห์นี้ เพื่อให้ ‘คุณพ่อคุณแม่มือใหม่’ ได้มีเวลาพักผ่อนและเติมความหวานให้กันบ้าง แน่นอนว่าสองแฝดดีใจยิ่งกว่าอะไรดีเมื่อรู้ว่าจะได้ไปนอนบ้านคุณย่าที่เต็มไปด้วยของเล่นและขนมอร่อยๆเจาหยวนรู้สึกขอบคุณในความหวังดีของคุณแม่สามี แต่ในขณะเดียวกัน ความเงียบที่โรยตัวอยู่ทั่วทุกอณูของบ้านก็ทำให้เขารู้สึกโหวงอย่างบอกไม่ถูก เขาเคยชินกับความวุ่นวายจนเมื่อความสงบสุขที่โหยหามาถึง เขากลับทำตัวไม่ถูกเสียอย่างนั้นติ๊ด...เสียงปลดล็อกประตูด้วยระบบดิจิทัลดังขึ้น ดึงเจาหยวนออกจากภวังค์ เขารู้ว่าใครกลับมาแล้วร่างสูงสง่าของเสิ่นหลางก้าวเข้ามาในบ้าน เขาสวมชุดสูทสีเข้มเต็มยศเช่นเคย

หลังจากสุดสัปดาห์อันแสนหวานผ่านพ้นไป ชีวิตของเจาหยวนก็กลับเข้าสู่วังวนของความวุ่นวายที่คุ้นเคยอีกครั้ง เขากลายร่างเป็นคุณพ่อเต็มตัวที่ต้องรับมือกับลูกชายฝาแฝดและสามีตัวยักษ์ในตอนเช้า และกลายเป็นพ่อบ้านผู้จัดการความเรียบร้อยของเพนต์เฮาส์ในตอนกลางวัน เป็นกิจวัตรที่เหนื่อยแต่ก็เต็มไปด้วยความสุขบ่ายวันหนึ่ง หลังจากที่จัดการทำความสะอาดและเตรียมส่วนผสมสำหรับอาหารเย็นเรียบร้อยแล้ว เจาหยวนก็มีเวลาว่างเหลือเฟือ เขานั่งลงบนโซฟาแล้วไถดูแท็บเล็ตไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะไปสะดุดตากับโพสต์หนึ่งในโซเชียลมีเดีย เป็นบทความเกี่ยวกับ ‘เคล็ดลับมัดใจสามีด้วยข้าวกล่องมื้อกลางวันสุดพิเศษ’เจาหยวนกะพริบตาปริบๆ ข้าวกล่องมื้อกลางวันงั้นหรือ?ความคิดหนึ่งพลันสว่างวาบขึ้นมาในหัว ปกติแล้วเสิ่นหลางจะทานอาหารกลางวันที่ห้องอาหารสำหรับผู้บริหารบนชั้นสูงสุดของบริษัท ซึ่งแน่นอนว่าเป็นอาหารระดับภัตตาคารห้าดาว แต่บางครั้งเขาก็เคยได้ยินสามีบ่นเล่นๆ ว่าอยากทานอาหารฝีมือเขาใจจะขาด‘วันนี้ลองทำข้าวกล่องไปส่งให้เขาที่บริษัทดีไหมนะ?’เมื่อคิดได้ดังนั้น เจาหยวนก็ลุกพรวดขึ้นจากโซฟาด้วยความกระตือรือร้น เขารู้สึกเหมือนมีไฟลุกโชนขึ้นมา

เช้าวันนั้นเริ่มต้นขึ้นด้วยความเงียบสงบที่แปลกไปจากปกติ เจาหยวนตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนกว้างเพียงลำพัง เขากะพริบตาปริบๆ ไล่ความงัวเงีย ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าวันนี้คือวันอะไรวันนี้คือวันครบรอบแต่งงานปีที่ห้าของเขากับเสิ่นหลางรอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเจาหยวน เขาลุกจากเตียงแล้วเดินออกจากห้องนอน หวังจะพบกับสามีที่อาจจะกำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่ที่ห้องครัว แต่สิ่งที่เขาพบกลับเป็นความว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เงาของเสิ่นหลางหรือลูกชายฝาแฝดแต่บนโต๊ะอาหารกลางห้องนั่งเล่น มีช่อดอกกุหลาบสีขาวขนาดใหญ่จัดวางอยู่อย่างสวยงาม พร้อมกับการ์ดใบเล็กๆ ที่มีลายมือหวัดๆ แต่เต็มไปด้วยเอกลักษณ์ของสามีเขาเขียนไว้‘ถึง หยวนหยวนที่รักของผม สุขสันต์วันครบรอบแต่งงานปีที่ห้านะครับ วันนี้คุณไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น แค่พักผ่อนและทำตัวให้สวยที่สุดก็พอ ผมจัดการทุกอย่างไว้หมดแล้วสำหรับค่ำคืนที่แสนวิเศษของเราสองคน ป.ล. ผมพาสองแสบไปส่งที่บ้านใหญ่แล้ว คืนนี้เป็นของเรา รักคุณที่สุดในจักรวาล เสิ่นหลาง’เจาหยวนอ่านข้อความนั้นจบก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ เขารู้สึกได้ถึงความตื่นเต้นและความมุ่งมั่นของสามีที่ส่งผ่านมาทางตัวอักษร วั