เมื่อไหร่คุณแม่สามีจะจ้างผมเลิกกับลูกชายด้วยเงินสิบล้านสักที

แสงแดดยามเช้าของเมืองหลวงสาดส่องผ่านกระจกบานสูงจากพื้นจรดเพดาน อาบไล้เพนต์เฮาส์หรูบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้าให้กลายเป็นสีทองอร่าม กลิ่นกาแฟคั่วบดสดใหม่หอมกรุ่นลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ ปะปนกับกลิ่นหอมหวานคล้ายชานมไข่มุกจางๆ ซึ่งเป็นกลิ่นฟีโรโมนประจำตัวของเจ้าของร่างโปร่งที่กำลังยืนพิงเคาน์เตอร์ครัวหินอ่อนสีขาวสะอาด

เจาหยวนยกแก้วกาแฟขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า ทอดสายตามองทิวทัศน์เมืองที่ยังคงหลับใหลอยู่เบื้องล่าง ความเงียบสงบในยามเช้าตรู่เช่นนี้เปรียบเสมือนโอเอซิสล้ำค่ากลางทะเลทราย เป็นช่วงเวลาสั้นๆ ที่เขาจะได้เป็นตัวของตัวเอง ก่อนที่พายุลูกใหญ่... ไม่สิ ต้องเรียกว่าพายุสามลูกถึงจะถูก จะพัดกระหน่ำเข้ามาทำลายความสงบสุขนี้จนหมดสิ้น

ร่างโปร่งในชุดนอนผ้าไหมสีครีมอ่อนดูผ่อนคลาย เส้นผมสีน้ำตาลที่ไม่ได้จัดทรงตกลงมาปรกหน้าผากมน ดวงตากลมโตฉายแววอ่อนโยน แต่หากมองลึกลงไปจะเห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าจางๆ ซ่อนอยู่ ริมฝีปากอิ่มได้รูปยกยิ้มเล็กน้อยเมื่อนึกถึง ‘พายุ’ ทั้งสามลูกที่ว่า…

ห้าปีก่อน เจาหยวนในวัยยี่สิบสี่ปีเป็นเพียงพนักงานออฟฟิศธรรมดาๆ คนหนึ่ง ชีวิตของเขาเรียบง่ายและราบเรียบราวกับกราฟเส้นตรง จนกระทั่งโชคชะตาเล่นตลกให้เขาได้พบกับ ‘เสิ่นหลาง’ อัลฟ่าทายาทเพียงคนเดียวของเทียนหลงกรุ๊ป กลุ่มบริษัทที่ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศ

ภาพลักษณ์ของเสิ่นหลางในตอนนั้นคือบุรุษในอุดมคติอย่างแท้จริง สูงสง่า หล่อเหลาราวกับเทพสวรรค์ปั้นแต่ง ใบหน้าคมคายติดจะเย็นชา ดวงตาคมกริบดุจอินทรีที่มองเพียงปราดเดียวก็ทำให้คนขาสั่นได้ ทุกท่วงท่าเต็มไปด้วยความสุภาพและภูมิฐานสมบูรณ์แบบ เขาคือท่านประธานผู้สุขุมนุ่มลึกที่เจาหยวนคิดว่าสามารถฝากชีวิตไว้ได้

...ใครจะไปคิดว่าทั้งหมดนั่นคือโฆษณาเกินจริง!

เบื้องหลังภาพลักษณ์ท่านประธานสุดคูล คือตัวตนของ ‘หมาโกลเด้นรีทรีฟเวอร์’ ขี้เล่นตัวยักษ์ที่พร้อมจะพุ่งเข้ามาคลอเคลียเขาทุกเมื่อที่มีโอกาส และหลังจากแต่งงานกัน ความจริงข้อนี้ก็ยิ่งแจ่มชัดขึ้นทุกวัน โดยเฉพาะเมื่อมีพยานรัก... ไม่สิ ต้องเรียกว่าพยานแห่งความวุ่นวายที่เพิ่มขึ้นมาอีกสองชีวิตต่างหาก

แกร๊ก...

เสียงประตูห้องนอนเด็กที่เปิดออกเบาๆ ดึงเจาหยวนออกจากภวังค์ เขาวางแก้วกาแฟลง ยืดตัวตรง เตรียมพร้อมรับมือกับการจู่โจมระลอกแรกของวัน

ร่างเล็กป้อมในชุดนอนลายซูเปอร์ฮีโร่สีน้ำเงินเดินออกมาจากห้องนอนก่อนใครเพื่อน นั่นคือ ‘เสิ่นอัน’ แฝดผู้พี่ เด็กชายวัยสี่ขวบมีใบหน้าถอดแบบจากเสิ่นหลางมาทุกกระเบียดนิ้ว แม้จะยังเด็กแต่กลับมีแววตาที่ดูนิ่งสงบเกินวัย เสิ่นอันเดินตรงมาที่เจาหยวนอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้าแล้วยกมือน้อยๆ ขึ้นกอดขาเขาไว้

“หม่าม้า... อรุณสวัสดิ์ครับ” เสียงเล็กๆ นั้นราบเรียบ แต่แววตาที่ช้อนมองขึ้นมากลับเต็มไปด้วยความรัก

เจาหยวนยิ้มกว้าง ย่อตัวลงลูบกลุ่มผมนุ่มของลูกชาย “อรุณสวัสดิ์ครับ อันอัน ตื่นเช้าจังเลยนะ”

“เล่อเล่อแย่งผ้าห่ม” เสิ่นอันตอบสั้นๆ ได้ใจความ ก่อนจะซบหน้าลงกับตักของเจาหยวนอย่างออดอ้อนในแบบฉบับของตัวเอง

และยังไม่ทันที่เจาหยวนจะได้ปลอบลูกชายคนโต เสียงตึงตังก็ตามมาติดๆ พร้อมกับร่างป้อมๆ อีกร่างในชุดนอนลายเดียวกันแต่เป็นสีแดงสดที่วิ่งออกมาจากห้องนอนราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่

“หม่าม้า! อรุณสวัสดิ์ฮะ!”

‘เสิ่นเล่อ’ แฝดผู้น้อง มีใบหน้าที่ได้ความน่ารักอ่อนหวานมาจากเจาหยวน แต่ได้นิสัยร่าเริงเกินพิกัดมาจากตัวตนที่แท้จริงของเสิ่นหลางมาเต็มๆ เด็กชายไม่พูดพร่ำทำเพลง โผเข้ากอดเอวเจาหยวนเต็มแรงจนร่างโปร่งแทบเซถอยหลัง

“อรุณสวัสดิ์ครับ เล่อเล่อ เบาๆ หน่อยสิครับ เดี๋ยวก็ล้มกันพอดี” เจาหยวนหัวเราะเบาๆ พลางลูบหัวลูกชายคนเล็กที่กำลังเงยหน้าขึ้นมายิ้มแฉ่งจนตาหยีให้เขา

“เมื่อคืนเล่อเล่อฝันด้วยนะฮะ! ฝันว่าเล่อเล่อขี่ปะป๊าไปสู้กับไดโนเสาร์!”

“ปะป๊าไม่ใช่หมา” เสิ่นอันพูดแทรกขึ้นมาเสียงเรียบ ขณะที่ยังคงกอดขาหม่าม้าไม่ปล่อย

“ปะป๊าเป็นหมาโกลเด้นตัวใหญ่ตะหาก!” เสิ่นเล่อเถียงกลับเสียงดังฟังชัด

เจาหยวนได้แต่ส่ายหน้าอย่างระอาใจ นี่คือบทสนทนาปกติของบ้านเสิ่นในทุกๆ เช้า เขาเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงครึ่ง เขามีเวลาหนึ่งชั่วโมงในการจัดการลิงสองตัวนี้ให้อยู่ในสภาพพร้อมไปโรงเรียน ก่อนจะต้องไปปลุก ‘จ่าฝูงลิง’ ตัวพ่อที่ยังคงนอนหลับไม่รู้เรื่องอยู่บนเตียง

สงครามยามเช้าได้เริ่มขึ้นแล้ว

เจาหยวนอุ้มเสิ่นเล่อขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนพลางจูงมือเสิ่นอันเดินไปยังห้องน้ำ การอาบน้ำและแปรงฟันผ่านไปอย่างทุลักทุเลเล็กน้อย เมื่อเสิ่นเล่อตัดสินใจว่ายาสีฟันรสสตรอว์เบอร์รีนั้นน่าอร่อยกว่าจะเอามาแปรงฟัน ส่วนเสิ่นอันก็มัวแต่ยืนเก๊กท่าซูเปอร์ฮีโร่หน้ากระจกเงียบๆ

ขั้นตอนที่ยากที่สุดคือการแต่งตัว เด็กแฝดถูกจับให้นั่งลงบนเตียงนุ่มในห้องนอนของตัวเอง เจาหยวนหยิบชุดนักเรียนอนุบาลซึ่งเป็นเสื้อโปโลสีขาวกับกางเกงขาสั้นสีน้ำเงินเข้มออกมาเตรียมไว้

“วันนี้ใส่ชุดนักเรียนนะครับคนเก่ง”

“ไม่เอา! เล่อเล่อจะใส่ชุดสไปเดอร์แมน!” เสิ่นเล่อประกาศกร้าว พลางทำท่าจะวิ่งหนีไปรื้อตู้เสื้อผ้า

“อันอันด้วย” เสิ่นอันเสริมทัพอย่างรวดเร็ว

เจาหยวนถอนหายใจพรืด นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ เขาเริ่มใช้ไม้ตายที่ได้ผลเสมอ “ถ้าใครเป็นเด็กดีแต่งตัวเรียบร้อย ตอนเย็นหม่าม้าจะทำพุดดิ้งนมสดให้กินเป็นของว่าง”

ดวงตากลมโตของสองแฝดเป็นประกายวาววับทันที “พุดดิ้ง!” สองเสียงประสานกันอย่างพร้อมเพรียง ก่อนที่ทั้งคู่จะรีบถอดชุดนอนแล้วสวมชุดนักเรียนอย่างว่าง่ายในบัดดล

เจาหยวนลอบยิ้มในใจ เขารู้ดีว่าไม่มีอะไรจะเอาชนะเด็กสองคนนี้ได้ดีไปกว่าของอร่อยฝีมือหม่าม้าอีกแล้ว