Todos los capítulos de My Husband Is My Man: Capítulo 31 - Capítulo 40

Diane's POV "God! Diane! What happened??? Ikaw talagang babae ka! Mag ingat ka naman minsan!??" Isang sermon ang bumungad sa pinto ng makita kong pumasok ang kaibigan kong si Margaret. Kasalukayang ako lang ngayon ang andito dahil lumabas si Sevy at hindi naman sinabi nito kung saan ito pumunta. "Te-teka? Bakit nalaman mong nadito ako??" Nagtatakang tanong ko kay Margarett. Hindi ko naman pinaalam dito ang nangyari kaya taas kilay na tiningnan ko ito. "You're so called husband informing me na andito ka! Busy daw siya at wala siyang time para bantayan ka. And as your Bff parang sinakal ako sa kaba habang pinapalipad ang kotse ko papunta dito! My God!" Biglang bumilis ang tibok ng puso ko ng marinig ang sagot sa akin ni Margaret pero at the same parang may kung anong bumara naman sa leeg ko para hindi maayos na makahinga ng marinig ang sinabi ni Sevy sa kanya. "So palabas lang lahat ng pag aalala niya?" Hindi ko maintindihan kung anong mararamdaman ko. Pinaghalong inis at gal

Diane's POV Isang napakalaking mansion ang bumungad sa mga mata ko ng huminto ang SUV na sinasakyan namin ni Sevy. Habang pababa pa lang ako ng sasakyan hindi ko na mapigilang mapatingala dahil sa sobrang ganda at sa sobrang laki nito. Kung titingnan, parang itong mansion noong panahon ng mga hapon pero napapanatili pa rin ang kagandahan at karangyaan ng hitsura nito. "Thanks God! Dumating ka rin apo, kanina pa kita hinihintay. Buong akala ko nalimutan mo na ang brithday ko"Napatigil at napukaw ang atensyon ko ng may marinig akong nagsasalitang mula sa harapan ko. Dahan dahan na pinadako ko ang mga mata ko dito at nakita kong isang matandang babaeng nasa med 80's na naka wheelchair ang lumabas mula sa main door ng mansion. Elegante at classy pa rin tingnan ang matanda kahit puti na lahat ang buhok nito. Maliban sa matanda, may dalawa ring babaeng nakatayo sa likod nito nasa med 50's at 40's na parehong nakatingin sa akin. "Grandma! Makakalimutan ko ba yon?? Syempre hindi. You

Diane's POV "Really? Totoo bang galing ka ng America apo?? Bakit di mo man lang pinaalam sa akin??" Rining kong tanong ni lola Kay Sevy. Subalit ilang minuto na lang ang dumaan ay hindi ko pa rin narining na sumagot ito sa Lola niya. "So pati pala ang pamilya niya hindi rin alam na sa loob ng tatlong taon ay nasa America siya??" Hindi mapigilang tanong ng utak ko ng marinig ang tanong ni lola. Kung sabagay, hindi ko nga rin alam na may nag e-exist pa palang pamilya ito kaya hindi na rin ako magtataka na pati pamilya niya ay hindi rin niya ipinaalam ang tungkol sa pagpunta niya ng America. ""Sevy? Apo? Are you listening to me???" Sunod na tanong ni Lola na narinig ko dahilan para lingunin ko na ito. Kasalukayang deretsong nakatingin ito sa harap ng kanyang plato. Hindi ko alam kung anong iniisip nito. Subalit hindi maawat ang kamay ko. Kusang humawak ito sa braso ni Sevy dahilan para mapukaw ang atensyon nito. "O-okay ka lang??" Mahinang tanong ko. Nakita kong parang nabigl

Diane's POV "Ano bang nangyayari sayo Sevy? Alam mo bang hindi kita maintindihan! Dinala mo ako dito at ipinakilala sa lola at mga kamang-anak mo pero ngayon basta mo na lang akong hihilahin???" Malakas ang boses na tanong ko. Hindi ko na kayang pigilan pa ang inis na nararamdaman ko sa kanya. "Ang bait ng lola mo. Gusto ko lang namang mag-paalam ng maayos sa kanya bag-" "Greg, let's go!" Hindi ko naituloy ang sasabihin ko ng walang pakialam na inutusan nito ang assistant niya, at umupo habang deretsong nakatingin ito sa harapan na para bang wala ako sa tabi nito. "Ano ba Sevy! Hayaan mo nga muna akong magpaalam sa lola mo" Giit pang ulit na sabi ko subalit parang bingi pa rin ito sa mga sinasabi ko. "Greg, ihinto mo! Baba ako!" Wala akong idea kung saan galing ang lakas ng loob ko at nagbigay ng utos sa assistant niya. Para kasing nabastos ako sa ginagawa niya. Kanina pa ako salita ng salita pero parang wala naman itong naririnig at umaastang walang pakialam sa mga sina

Diane's POV Pasado alas dos na ng umaga pero hanggang ngayon hindi pa rin ako makatulog dahil sa nangyari kanina. Nakakahiya ang pinagagawa Kong katanganhan lalo na ang pagsampal ko sa mukha ni Sevy. Hindi ko naman intensyon nasaktan siya pero hindi ko rin nakontrol ang sarili ko. Siguro ito ang epekto kapag namuhay ka ng mag-isa sa loob ng tatlong taon. Dahil kahit sabihing mag-asawa kami. Ngunit hindi pa rin ako sanay sa ganitong buhay. Tatlong taon siyang nasa America at tatlong taon din ako ritong nag-iisa. Kaya ng mapansin kung nakatingin siya sa dibdid ko kanina. Kusang lumipad ang kamay ko sa mukha niya. "Nakakainis! Dapat hindi ko na ginawa yon! Ang OA ko naman! Kinagat at nasugatan ko na nga ang labi niya tapos sinampal ko pa? Ano ba naman Diane??!!!" Nagsising tanong ko sa sarili ko at parang baliw na gumulong gulong sa kama. Maliban kasi sa pagsisi. Iniisip ko rin kung paano ko haharapin si Sevy bukas ng umaga. Wala pa naman akong choice na puntahan para iwasan ito. Da