All Chapters of หวนคืนพลิกลิขิตชะตารัก: Chapter 11 - Chapter 20

เจียงเจิ้งเหวินไม่เคยขัดใจน้องสาวได้เลยสักครั้ง เมื่อนางอยากติดตามมาด้วย เขาก็พานางมา เพียงแค่ชิงหว่านนั่งรอในรถม้า “รอพี่สักประเดี๋ยว” “เจ้าค่ะ เสร็จธุระแล้ว เราไปหาพี่รองกันนะเจ้าคะ หว่านวานอยากเห็นเวลาพี่รองทำงานจะเป็นอย่างไร” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ บางทีอาจเป็นเขาที่คิดมากไปเอง น้องเล็กก็ยังคงเป็นน้องสาวคนเดิมของเขา แม้บางคราวเขาจะรู้สึกเหมือนนางไม่ใช่คนเดิม เขาลงจากรถม้าแล้วเดินเข้าไปที่จวนสกุลซ่ง เจียงเจิ้งเหวินคาดเดาไว้ก่อนแล้วว่าจะไม่ได้รับการต้อนรับที่ดีนัก ด้วยเคยได้ยินมาไม่น้อยว่าผู้บัญชาการซ่งถือตนไม่ให้ผู้ใดเข้าใกล้ ทว่าเขากลับคาดการณ์ผิด เมื่อแจ้งชื่อตนกับคนเฝ้าประตู พวกเขากลับเชิญให้เขาเข้าไปด้านใน ปลายนิ้วเรียวงามแหวกผ้าม่านรถม้ามองไปด้านนอกอย่างสนใจ ริมฝีปากคลี่ยิ้มน้อยๆ พลางคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา บุรุษผู้นั้นระแวงทุกฝีก้าว ก็แน่ล่ะ กว่าจะไต่เต้ามาเป็นผู้บัญชาการสำนักประจิมมิใช่เรื่องง่าย ต่อให้บุรุษสกุลซ่งก็ต้องใช้ฝีมือจึงเข้ารับตำแหน่งนี้ได้ สำนักประจิมรับคำสั่งโดยตรงจากฮ่องเต้ เป็นหน่วยที่ตั้งขึ้นเพิ่มเติมเพื่

ชิงหว่านพยักหน้ารับ นางเป็นหญิงในหอนางโลม เครื่องประทินโฉมเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ คนที่มีเงินได้ซื้อของดีมาใช้แต่นางโลมระดับล่างต้องจำกัดจำเขี่ยการใช้จ่าย หลายครั้งหลายคราวที่ได้ของใช้ไม่ดี ทั้งผิวหน้าผิวกายกลายเป็นแผลเสียโฉมไปก็ไม่น้อย “หากใช้ความสามารถของพี่รองมาทำประโยชน์ ย่อมเกิดกำไรและยังช่วยคนได้ทางอ้อมอีกด้วย พี่รองลองตรึกตรองดูเถิดเจ้าค่ะ”“เช่นนั้น...พี่จะลองคิดดู”เจียงเจิ้งเหวินไม่คาดคิดว่าน้องเล็กจะมีความคิดก้าวไกลเช่นนี้ เดิมทีคิดว่านางคงแค่อยากทำเล่นสนุกประเดี๋ยวก็คงเบื่อหน่ายเลิกสนใจ แต่ครั้งนี้เห็นชัดว่านางให้ความสำคัญและสนใจอย่างแท้จริง“เรื่องนี้กลับบ้านค่อยคุยกัน” เจียงเจิ้งเหวินพูดตัดบทเสียก่อน “พาหว่านวานออกมาเที่ยวเล่นนานแล้ว พี่ต้องพากลับไปส่งแล้ว”“เย็นนี้พี่รองอยากกินอะไร ข้าจะสั่งให้พ่อครัวเตรียมไว้เจ้าค่ะ”“ข้าวเย็นรึ?” อยู่บ้านเดียวกันต่างมีงานต้องทำ เขาก็ไม่ค่อยได้กินมื้อเย็นพร้อมบิดามารดาบ่อยนัก โดยเฉพาะพร้อมกับน้องสาวคนเล็กที่ถูกตามใจจนแทบเสียนิสัยไปแล้ว“หว่านวานอยากกินอะไรก็สั่งพ่อครัวเถิด พี่รองกินได้ทุกอย่าง”“ลูกชิ้นหัวสิงโตน้ำแดง”“แค่กๆ”ทั้งพี

“ในเมื่อหมอใช้คำว่า ‘อาจ’ ใช้งานไม่ได้ ก็แสดงว่ายังพอมีความหวัง อย่างไรเสียต้องลองเชิญหมอผู้อื่นมาตรวจรักษาดูสักครั้ง” “ขอรับ...ข้าน้อยได้ยินว่าโรงหมออี้เหรินถังมีหมอที่เก่งกาจพอตัว คิดจะไปเชิญมาตรวจรักษา แต่คนผู้นั้นเป็นเพียงหมอชาวบ้าน...” “เชิญมา” “ขอรับใต้เท้า” ซ่งอวี้เหรินโบกมือให้พ่อบ้านออกไปได้ เขาคิดจะเดินไปที่เรือนแต่ก็เปลี่ยนเดินไปที่เรือนหลังเล็กที่คนสนิทของเขาพักอยู่ ยังไม่ทันก้าวข้ามพ้นธรณีประตู ก็ได้ยินเสียงโครม! ดังขึ้นจากด้านใน “ท่าน...ท่าน...ท่าน” เสียงบ่าวรับใช้แตกตื่นถึงกับนึกคำพูดไม่ออก เขาได้ตัวสั่นทำอะไรไม่ถูก เป็นจังหวะที่เสียงประตูเปิดออกทำให้เขาหันไปมองแล้วก็พบว่าเป็น“ใต้เท้าซ่ง”ชายที่กึ่งนั่งกึ่งนอนบนเตียงได้สะดุ้งเฮือก เขายันกายหมายจะลุกขึ้นแต่ยังไร้เรี่ยวแรงจึงได้แต่อยู่ท่าเดิม“ออกไปก่อน ประเดี๋ยวค่อยเข้ามาทำความสะอาด”“ขอรับนายท่าน” บ่าวรับใช้ถอนหายใจโล่งอกแล้วรีบถอยออกไปทันทีซ่งอวี้หานรอจนในบ่าวปิดประตูแล้ว เขาจึงเอ่ยขึ้น“ที่เจ้าบาดเจ็บนั้นข้าก็มีส่วนผิดอยู่ด้วย หากเจ้าไม่พอใจก็ลงที่ข้าได้ อย่าทำให้

ใบหน้าหล่อเหลาที่โน้มลงมาและลมหายใจอุ่นร้อนทำให้ หญิงสาวรีบเบือนหน้าหลบ นางยืนได้มั่นคงแล้วจึงใช้สองมือผลักเขาให้ออกห่าง แต่ร่างกายยังคงสั่นอย่างเห็นได้ชัดทำให้อีกฝ่ายลอบยิ้มได้ใจแต่กระนั้นก็ยอมถอยห่างออกมาแต่โดยดี ทำไมนางต้องหวาดกลัวรุนแรงถึงเพียงนี้? ชิงหว่านไม่เข้าปฏิกิริยาที่เกิดขึ้น นางไม่ควรต้องกลัวเฟิงเยี่ยนหลงมากถึงขั้นนี้เป็นความกลัวที่นางไม่อาจควบคุมได้และรุนแรงจนร่างกายสั่นสะท้าน แม้พยายามกำมือแน่นจนเล็บจิกกลางฝ่ามือเพื่อใช้ความเจ็บเรียกสติของตนเอง และมันก็ใช้ได้ผลแม้ต้องแลกกับเลือดที่ซึมออกมาจากกลางฝ่ามือน้อยๆ ของนาง ไม่ใช่...นี่ไม่ใช่ความรู้สึกของนาง แต่เป็นเจียงชิงหว่านเจ้าของร่างนี้ ความกลัวที่ฝังแน่นแม้ดวงวิญญาณจากร่างไปแล้ว แต่ความหวาดกลัวนั้นคงอยู่ นางรู้ว่าเบื้องหลังรอยยิ้มอ่อนโยนนี้ทำเรื่องชั่วช้าไว้มาก แต่ไม่คิดว่า...แม้แต่เด็กสาวไร้เดียงสาก็ไม่ละเว้น แต่นางไม่รู้ว่าเฟิงเยี่ยนหลงทำเรื่องใดที่ทำให้เจียงชิงหว่านกลัวถึงเพียงนี้ ความทรงจำของเจ้าของร่างก็ไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกับเฟิงเยี่ยนหลงหรือว่า...จะเ

เพื่อมารดาและน้องสาวแล้ว เจียงเจิ่งฮ่าวละทิ้งทุกอย่างที่ทำอยู่ได้ แม้อยู่ระหว่างการตรวคนป่วยก็ตาม เขานั่งรถม้ากลับมาพร้อมเจียงชิงหว่านและมารดา “พี่รองดูแลท่านแม่เถิด ข้าไม่เป็นอะไรจริงๆ” “นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น” หลังจากดื่มยาไปแล้วจึงค่อยสงบใจลงได้ “เจ้ารองไม่ได้ดูแลน้องเลยรึ” “ท่านแม่ เรื่องนี้พี่รองไม่ผิดเจ้าค่ะ ลูกเองที่อยากไปเดินเล่นแล้วผลัดหลงกับชุนจี้ ลูกเดินไปจึงถึงด้านหลังแนวป่าไผ่ก็บังเอิญพบคนไม่ดีเข้า แต่ท่านแม่ไม่ต้องห่วงนะเจ้าค่ะ พระโพธิสัตว์คุ้มครองหว่านวานจึงปลอดภัยดี” ใช่ นางเจอแต่คนไม่ดีทั้งนั้น! “แม่ต้องหาผู้คุ้มกันให้เจ้า” มารดายกมือขึ้นลูบใบหน้าของลูกสาว กว่าจะได้ลูกสาวสมใจต้องใช้เวลาหลายปี ซ้ำยังแท้งไปก่อนอีก ร่างกายยิ่งอ่อนแอจนได้ชิงหว่านเป็นบุตรสาวสมใจ “ท่านแม่” แค่นี่นางก็เคลื่อนไหวตัวลำบากแล้ว หากมีผู้คุ้มกันคอยเฝ้าตลอดเวลา นางไม่ต้องทำอะไรเลยหรือ? “เรื่องนี้เจ้าห้ามดื้อดึงอีก แม่จะให้พ่อของเจ้าคัดเลือกผู้คุ้มกันที่มีฝีมือมาคุ้มครองเจ้า” ชิงหว่างรู้