หวนคืนพลิกลิขิตชะตารัก

สาวใช้หยิบหมอนหนุนหลังให้หญิงสาวเอนหลังพิงหัวเตียง ชิงหว่านซึบซับการถูกเอาใจใส่พลางคิดถึงเรื่องที่ผ่านมา ชาติก่อนเป็นคณิกาอันดับหนึ่งของเมืองหลวงที่ผู้คนรู้จักในนามไป๋ลู่ ชื่อเดิมของนางคือชิงหว่าน เจ้าของร่างนี้ก็ชื่อเดียวกัน นางพบชิ่งหว่านที่แดนปรโลก หลังจากดวงวิญญาณของนางหลุดออกจากร่างของคณิกาไป๋ลู่ไปแล้ว หลุดพ้นจากความทรมานเพียงพริบตาก็มาสู่แดนปรโลก ดอกปี่อั้นสีแดงเลือดแบ่งบานต้อนรับวิญญาณทั้งหลาย นางเพียงถอนหายใจเบาๆ สำนึกผิดในสิ่งที่ตนเองทำไว้ เพียงเพื่อช่วยให้บุรุษผู้หนึ่งสมปรารถนา นางจึงยอมทำทุกสิ่งแม้ต้องใช้ร่างกายก็ตาม แม้นางคือหญิงคณิกาแต่หัวใจเพรียกหารักแท้ แต่สุดท้ายเขากลับส่งนางไปบำเรอกามขุนนางโฉดทรมานนางจนสิ้นใจ ซ้ำยังเอาศพไปทิ้งในป่าราวกับเป็นสัตว์ชั้นต่ำตัวหนึ่ง นางทำผิดต่อผู้คนมากมาย แม้กระทั่งบุรุษที่ชื่อซ่งอวี้หาน แต่เขากลับเป็นคนที่ยอมสละเสื้อคลุมกันฝนคลุมร่างให้นาง ในชีวิตนางได้พบคนที่ดีก็เมื่อลมหายใจสุดท้ายมาเยือน เพียงพริบตานางมาสู่แดนปรโลก ระหว่างที่จะไปนสะพานไน่เหอ ว่ากันว่าใต้สะพานจะเป็นแม่น้ำสีเลือดที่เต็มไปด้วยสัตว์พิษ

“ทำการค้า? เจ้าสนใจจริงๆรึ” พี่ใหญ่ทำตาโต แค่สอนน้องสาวดีดลูกคิดนางยังไม่เอา ท่านพ่อท่านแม่ส่งไปเรียนสำนักศึกษาหญิง นางก็ร้องไห้จะเป็นจะตาย สุดท้ายต้องเชิญอาจารย์มาสอนที่บ้าน ยังดีที่เจ้าสามรักการเรียนเลยช่วยสอนน้องเล็กอ่านออกเขียนได้ ไม่เช่นนั้นแม้แต่ชื่อตนเองยังเขียนไม่ได้ ทำอย่างไรได้เล่า คนในบ้านมีใครทนเห็นน้ำตาของชิงหว่านได้ที่ไหน บิดารักใคร่มารดาเพียงหนึ่งเดียว ไม่รับหญิงอื่นมาเป็นทั้งภรรยารองหรืออนุ ท่านพ่อท่านแม่อยากได้บุตรสาวสักคน แต่หลังจากเขาเกิดก็คลอดลูกชายมาสองคน หลังจากนั้นก็แท้งบุตรไปหนึ่งครั้ง ไม่คิดว่าจะมีบุตรได้อีก กระทั่งมารดาตั้งครรภ์อีกครั้งก็คลอดบุตรสาวสมใจ พวกเขาเป็นพี่ชายเอ็นดูรักใคร่น้องเล็กสุดหัวใจ เห็นตั้งแต่นางอยู่ในครรภ์มารดาจนกระทั่งนางเกิดและเติบโต นางเป็นสิ่งมีชีวิตที่งดงามทำให้พวกเขาไม่มีใครทนเห็นนางต้องเสียใจหรือทุกข์ใจได้เลยสักครั้ง ซึ่งนั้นทำให้นางติดนิสัยเอาแต่ใจไปสักเล็กน้อย “จริงสิ” หญิงสาวพยักหน้ายืนยันแล้วทำปากยื่นใส่ “พี่ใหญ่ไม่เชื่อข้าหรือ?” “เชื่อๆ พี่ย่อมเชื่อเจ้าอยู่แล้ว” พี่รองกับพี่สามลอบสบตากั

เจียงเซิ่งหยางเพิ่งกลับจากไปตรวจกิจการร้านขายข้าวของตน กิจการส่วนใหญ่ล้วนมอบหมายให้เจียงเจิ้งเหวิน บุตรชายคนโตรับผิดชอบ แต่เขาก็ไม่ได้วางมือเลยเสียทีเดียว ยังคงต้องจัดการด้วยตนเอง เจียงเจิ้งฮ่าวบุตรชายคนรองสนใจเรื่องการแพทย์เป็นหมอที่โรงหมออี้เหรินถัง มีกิจการร้านขายสมุนไพรที่ตรอกทางทิศเหนือ ส่วนลูกชายคนที่สามเจียงเจิ้งหย่วนใฝ่ศึกษาแรกทีเดียววาดหวังให้สอบจอหงวน เผื่อวันข้างหน้าจะได้เป็นใหญ่เป็นโต แต่เจ้าสามไม่สนใจ เขาก็ไม่อยากฝืนใจลูก แต่กระนั้นเจียงเจิ้งหย่วนก็คอยช่วยงานอยู่บ้าน จึงไม่นับว่าเป็นคนไม่เอาการเอางาน แต่สิ่งที่เขาประหลาดใจคือเห็นบุตรสาวคนเดียวนั่งกินของว่างกับฮูหยินของตน เจียงเซิ่งหยางยอมรับว่ารักและตามใจบุตรสาวคนเดียวมาก นางไม่ชอบทำอะไรก็ไม่เคยบังคับ นางจะตื่นเวลาใด กินอาหารอะไร หรือต้องการสิ่งใดล้วนตามใจไม่เคยขัด แม้แต่นางไม่อยากกินข้าวพร้อมกับบิดามารดา ทั้งสองก็ไม่เคยตำหนิเลยสักครั้งเดียว “ท่านพ่อกลับมาแล้ว” ชิงหว่านลุกขึ้นแล้วเดินไปเกาะแขนกึ่งลากกึ่งจูงบิดาให้มานั่งร่วมโต๊ะ “ท่านแม่ให้พ่อครัวทำบัวลอยน้ำขิงเจ้าค่ะ ข้าชิมแล้วอร่อยมาก

“ข้าอยากได้ผ้าสีกลับบัว สีเขียวบงกชแล้วก็ สีฟ้านี่ก็สวย เอาให้ข้าอย่างละพับ เอาขึ้นรถไว้เลยนะ” “ขอรับคุณหนู” ผ่านไปครึ่งชั่วยามเจียงเจิ้งเหวินออกมาพร้อมหลงจู๊ ดวงตาคมเบิกกว้างแล้วมองไปรอบร้านก่อนจะหยุดสายตาที่น้องสาวที่ยืนอยู่กลางร้าน “หว่านวาน เจ้าทำสิ่งใด?” “ขออภัยพี่ใหญ่ หว่านวานเห็นในร้านไม่มีลูกค้าจึงใช้เด็กๆ ช่วยกันจัดร้านเสียใหม่ ผ้าของร้านเราสวยงามนัก แต่วางไม่สะดุดตา ในห้องก็ทึบแสงไปนิดทำให้มองสีผ้าผิดเพี้ยนไป พี่ใหญ่คงไม่โกรธข้ากระมัง” “จะโกรธได้อย่างไร เจ้าทำได้ดีมากจริงๆ” หญิงสาวยิ้มกว้าง “ข้าเจอผ้าถูกใจ เลยให้เด็กในร้านเอาขึ้นรถม้าเอากลับบ้านด้วย” “เจ้าอยากได้สิ่งใด ก็ให้สั่งเด็กในร้านให้เอาไปส่งที่คฤหาสน์ได้” “พี่ใหญ่ใจดีที่สุดเลย” รอยยิ้มประจบก็ตามมา เจียงเจิ้งเหวินไม่ถือสาเรื่องเหล่านี้ เขายังต้องไปตรวจร้านอื่นต่อจึงชวนนางออกจากร้าน จิงหว่านอดอู้อยู่ในบ้านมาหลายวัน นางอยากเดินเล่นเป็นทุนเดิม เมื่อเดินออกมานอกร้านก็อยากไปดูนั้นดูนี้ ฝั่งตรงข้ามร้านมีคนขายขนมถังหูล

“พี่สาม...ท่านไปหอนางโลมมาหรือเจ้าคะ”“แค่กๆๆ เจ้า...เจ้า เจ้าเป็นเด็กเป็นเล็กพูดอะไรออกมา” เจียงเจิ้งหย่วนหน้าแดงก่ำแต่แสร้งขึงตาดุใส่น้องสาวกลิ่นแป้งหอมชนิดนี้ นางย่อมคุ้นเคยดี ใช้ชีวิตในหอนางโลมมากว่าสิบปีย่อมจำได้ แต่เขาเป็นบุรุษไปหอนางโลมก็ไม่แปลกอันใด หญิงสาวจ้องมองเจิ้งหย่วนพลันรู้สึกคุ้นหน้าเขาอยู่ไม่น้อย คล้ายเคยพบเจอมาก่อน ทว่ายาสงบใจของเจียงเจิ้งฮ่าวได้ผลเร็วเกิดคาด นางเริ่มง่วงจนฝืนตาไม่ไหวในที่สุดก็เข้าสู่ห้วงนิทรารมย์ท่ามกลางความห่วงใยของพี่ชายทั้งสาม เมื่อเห็นว่าชิงหว่านหลับไปแล้วจริงๆ บุรุษสามคนจึงเดินออกมาสนทนากันด้านนอกเจียงเจิ้งเหวินยกมือขึ้นใช้ข้อนิ้วเคาะศีรษะน้องสามไปไม่แรงนัก แต่ก็ทำให้เจียงเจิ้งหย่วนยกมือขึ้นลูบศีรษะป้อยๆ แสร้งทำสีหน้าเจ็บปวด“อายุเจ้าก็ไม่น้อยแล้วเอาแต่หมกมุ่นเรื่องไม่เป็นเรื่อง ใช้ได้ที่ไหน” เจียงเจิ้งเหวินนอกจากเป็นพี่ใหญ่แล้วยังเป็นบิดาคนที่สอง น้องๆ ไม่กล้าพูดบางเรื่องกับบิดามารดาก็ล้วนมาสารภาพกับเขา “นี่อย่าบอกนะว่า เจ้ายังตามหานางโลมที่ชื่อไป๋ลู่นั้นอยู่อีก”“นางไม่ใช่หญิงนางโลมทั่วไป นางเป็นคณิกาที่ขายศิลปะ” เจียงเจิ้งหย่วนแก้ตัวแ